Menhir express

Όλοι μας, άλλος λίγο άλλος πολύ, άλλος με απόγνωση, όλοι μας αγωνιούμε για την επόμενη μέρα. Αν είσαι ενήλικας στην Ελλάδα του 2011 και δεν ανησυχείς πρέπει να είσαι είτε ηλίθιος είτε βουλευτής (χωρίς το ένα να αποκλείει το άλλο). Ούτε καν η Eurovision δεν φτάνει για δικαιολογία.

Κι ενώ εμείς ασχολούμαστε με τα δικά μας, ο πλανήτης συνεχίζει απτόητος την περιστροφή του. Η Ισπανία έκανε παρέα στην Ιαπωνία στον τρελό χορό των Ρίχτερ, με κομψό, διακριτικό, μεσογειακό τρόπο. Άλλα μεγέθη- ευτυχώς. Εδώ δεν υπάρχουν εικόνες τσουνάμι, σαν αυτές που χώθηκαν κάτω από το δέρμα μας και σήκωσαν τις τρίχες ψηλά (η πιο ψαρωτική φυσική καταστροφή, συντριπτικά πιο τρομακτική ακόμα και από σεισμούς και ηφαίστεια). Πυρηνικοί αντιδραστήρες λειώνουν (ή μήπως λειώσαν ήδη?) και αντί να καταλάβουν όλοι ότι η μεγάλη ζημιά δεν έρχεται από την φυσική καταστροφή καβγαδίζουν για το ποιος έχει την τεχνολογία που αποτρέπει (sic) τον κίνδυνο.

Οι οθόνες γεμίζουν φάτσες άσχημες και αποκρουστικές. Φρικτές ειδήσεις για αδιανόητες δολοφονίες. Γκλομπ γυρισμένα ανάποδα, για να κάνουν γερή ζημιά. Πολιτικοί να χαρακτηρίζουν τρομοκράτες όποιους τους κράζουνε, χωρίς να καταλαβαίνουν πως οι κράζοντες αποτελούν πια κανόνα και όχι εξαίρεση. Παπαγαλάκια να αναμασούν κορπορατικές ιδεοληψίες μέχρι να τις περάσουν σαν αληθή αξιώματα. «Για κάθε θέση εργασίας που συντηρείται στο δημόσιο χάνεται μια θέση στον ιδιωτικό τομέα» (sic) – τι μας λέτε; πώς το μετρήσατε αυτό παρακαλώ;;; Μου φαίνεται πως κάποιοι «ανεξάρτητοι» αναλυτές θα ικανοποιηθούν μόνο όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι υποχρεωθούν να φοράνε κίτρινο αστέρι πάνω από τα ρούχα τους.

Το Μνημόνιο σερβιρίστηκε σαν η μόνη εναλλακτική στην χρεοκοπία και τώρα βλέπουμε ότι και αυτό, πάλι, χρεοκοπία είναι. Άρα απέτυχε παταγωδώς και αντί να διορθώσουμε τα πράγματα όλη η αγωνία είναι να δείξουμε ότι δεν έφταιγε ο σχεδιασμός αλλά η πλημμελής εφαρμογή. Ναι, καλά.

Κι εντωμεταξύ, πέφτει ξύλο. Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει. Ένας νεκρός την ημέρα κι αντί να τους αθροίζουμε, πανηγυρίζουμε για το γκολ της ισοφάρισης (α ρε φίλε, να φας τα νειάτα σου ταξιδεύοντας από το Μπαγκλαντές για να αποτελέσεις «αντιστάθμιση» για αχρείους δολοφόνους-ληστές μιας κωλο-κάμερας…). Τα παιδιά δίνουν πανελλήνιες – για να μπούνε πού; Η Αρχιτεκτονική άρχισε πάλι να λειτουργεί ή όχι;

Η χώρα μαδάει, γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια σου. Κι όσο γίνονται αυτά, μετράς και ξαναμετράς τα λεφτά του μήνα και δεν βγαίνουν. Υπάρχουν νοικοκυριά που αν χαλάσει ο φούρνος, θα ξαναμπεί ψητό φαγητό στο σπίτι μετά την πρώτη του μηνός. Υπάρχουν νοικοκυριά που δεν πληρώνουν το ρεύμα όχι από άποψη ή ιδεολογία ή συμμετοχή στο «Δεν πληρώνω», αλλά επειδή απλά δεν έχουν – και κάθονται να περιμένουν πότε θα κοπεί. Νιώθεις σα να τρέχεις σε μια κούρσα που από πίσω σου τρέχουν λεοπαρδάλεις που γραπώνουν τους πιο αργούς – και ξέρεις ότι οι λεοπαρδάλεις μπορούν να επιταχύνουν όποτε θελήσουν και ξέρεις ότι είναι αχόρταγες και δεν θα σταματήσουν.

Η Άνοιξη επελαύνει απτόητη. Αστράφτει σαν γυναίκα και λάμπει σαν ολυμπιονίκης δρομέας. Ακόμα κι αυτόν τον παλαβό Μάη, τη μυρίζεις τα βράδια, την βλέπεις στα ζευγαράκια που κυκλοφορούν κι αστράφτουν Έρωτα, την αισθάνεσαι να έρχεται να μας κρίνει μετά δόξης.

Και εντωμεταξύ, γύρω μας πέφτουν οβίδες. Άλλος χάνει εισόδημα, άλλος δουλειά, άλλος επιχείρηση. Άλλος ανησυχεί για το ίδιο του το σπίτι. Κι αυτά δεν είναι παρά ανέκδοτα, καθώς η Αννούλα τελείωσε τον δεύτερο κύκλο χημειοθεραπείας και ήταν μέσα στο νοσοκομείο στα γενέθλια των τριών της ετών (Ξέρεις πώς ακούγεται η φωνή του καλύτερου φίλου σου στο τηλέφωνο να σου λέει ανάψτε κανά κεράκι και για μας ενώ ξέρει πως εδώ και χρόνια είσαι συνειδητά άθεος? Ξέρεις?). Ευτυχώς οι γιατροί μιλάνε για καλή ανταπόκριση του οργανισμού και η οικογένεια ετοιμάζεται να φύγει για Αμερική. Περιμένεις και δεν τολμάς να φανταστείς με τι σκεπάζονται για να κοιμηθούν τις νύχτες αυτοί οι γονείς – οι φίλοι σου οι αγαπημένοι. Γαμώτο. Γαμώτο, γαμώτο, γαμώτο. (Η καλή ανταπόκριση όμως δεν ισχύει για όλους. Δεν ισχύει για τον πατέρα της Κατερίνας, για τη μάνα της Ντίνας, για τον πατέρα του Αντώνη. Είπαμε, πέφτουν οβίδες.)

Αλλάζουμε κλίμα. Κρατήστε όμως τα παραπάνω.

Αν ταξιδέψετε με παιδιά στο Παρίσι το μέρος που αξίζει να τα πάτε δεν είναι η Disneyland αλλά το Πάρκο του Αστερίξ. Πιστέψτε με, η Eurodisney έχει όλο τον επαγγελματισμό των ανθρώπων που την έστησαν και την λειτουργούν αλλά δεν συγκρίνεται σε τίποτα με το γούστο και την πλάκα που έχουν όλα όσα έχουν στηθεί στο Πάρκο Αστερίξ.

Ένα από τις ατραξιόν του πάρκου είναι και το Μενίρ Εξπρές. Είναι σαν rollercoaster σε νερό. Μπαίνεις σε μια βάρκα σε σχήμα μενίρ, ανεβαίνεις κάτι κανάλια, στρίβεις παράξενα, κάνεις, ράνεις. Στο τέλος έχει μια εκπληκτική κατακόρυφη ελεύθερη πτώση που τελειώνει μέσα σε πιτσιλίσματα, αφρούς και γέλια.

Ακριβώς πριν από την πτώση όμως έχει μια κούρμπα στη διαδρομή που σου δίνει θέα και βλέπεις ακριβώς πόσο γαμημένα ψηλά βρίσκεσαι και πόσο απότομη είναι η πτώση που θα κάνεις. Το στομάχι σφίγγεται λίγο και σκέφτεσαι ότι όση ώρα περίμενες στην ουρά όλα τα μενίρ που έπεσαν, έπεσαν καλά. Επίσης, συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει τρόπος να κάνεις πίσω. Από την άλλη, σκέφτεσαι την κακή φήμη που έχουν οι Γάλλοι μηχανικοί. Και έρχεται η ελεύθερη πτώση (η οποία, αντικειμενικά, έχει τρελή φάση).

Έχω την αίσθηση ότι έτσι είμαστε σαν χώρα αυτή την στιγμή, μόνο χωρίς να περιμένουμε γέλια. Μόλις φτάσαμε στην κούρμπα και  βλέπουμε πια πόσο μεγάλη είναι η πτώση που έρχεται. Το κακό είναι ότι δεν έχει ξαναπέσει άλλο μενίρ πριν από το δικό μας, δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω και οι «μηχανικοί» που μας έφεραν εδώ πέρα είναι μαθητευόμενοι μάγοι του χειρίστου είδους. Άσε που φροντίζουν να μένουν έξω από την βάρκα οι ίδιοι.

Κρατηθείτε γερά. Έρχεται.

17 Σχόλια

  1. Έρχεται και όποιος αντέξει!
    Την καλημέρα μου🙂

  2. H γραμμή των «ανεξάρτητων αναλυτών» είναι πως η κρίση είναι ένα Ελληνικό πρόβλημα, με Ελληνικά αίτια και Έλληνες ενόχους. Μια γραμμή που η συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών μας υιοθετεί 100%.

    Προφανώς είναι ηλίθιοι. Ναι ηλίθιοι. Κι εσένα ανύποπτε αναγνώστη, ναι σε λέω ηλίθιο.

    Οταν κάποιος είναι σε υψηλά σκαλιά στην ιεραρχία ενός συστήματος (κομμουνισμός, ελεύθερη αγορά κτλ) και αυτό αρχίσει να γκρεμίζεται τότε τρέχει να το διασώσει σώζοντας έτσι και το τομαράκι του. Η καλύτερη υπερασπιστική γραμμή είναι ότι δε φταίει το σύστημα αλλά εσείς που δεν το υπηρετήσατε σωστά (μαζί τα φάγαμε, υπερκαταναλώσατε, κλέψατε, τεμπελιάσατε κτλ)

    Αρκετά πια φίλοι ηλίθιοι. Ξυπνήστε.

    Ούτε οι ένοικοι φταίνε ούτε ο διαχειριστής όταν κάποιος έχτισε πολυκατοικία σε σεισμικο ρήγμα (και έκλεψε και στα μπετά ο εργολάβος)

  3. Αν πρέπει να έχουμε ένα νεκρό την ημέρα για να γράφεις τέτοια, ελπίζω ειλικρινά να μην ξαναγράψεις ποτε, όσο κι αν απολαμβάνω τα κείμενά σου.

  4. Η βαρύτητα, είναι αμείλικτη, και η αντιβαρύτητα, στις προσδοκίες μας…

  5. Αλί αλί και τρις αλί!

  6. ΕΞ-ΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΟ.

    Οσο για το φούρνο, εμείς τον έχουμε κόψει.. καίει πολύ.. και το πλυντήριο 2 φορές το μήνα πλέον.. θερμοσίφωνο 12 λεπτά πριν το ντους ειναι αρκετά, λέει, αλλά ειναι το μόνο που ανάβουμε χωρίς οικονομία.. ε, δεν θα βρωμίσουμε κιόλας..

    Είναι στ’ αλήθεια οδυνηρότερο να περιμένει κανείς την πτώση από την ίδια την πτώση, επειδή η φαντασία οργιάζει και ο νους σκέφτεται το χειρότερο.. η πτώση ανακουφίζει, επειδή μπορεί τα πράγματα να μην είναι τόσο χάλια όσο τα φαντάζεται κανείς… τι να πω άλλο απο..

    ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΑΔΕΡΦΙΑ

  7. Δεν έχω ξαναδιαβάσει κείμενό σας, αλλά δεν μπορώ να μην ομολογήσω: Άψογος!

  8. Timbeeeeeeeeeeeeeeeer!

    (χατς οφ και τα συναφή)

  9. Κάθε φορά που σε διαβάζω, με εντυπωσιάζεις.
    Είχα στεναχωρηθεί που είχες αποφασίσει να μην γράψεις μιας και είσαι από τα μπλογκ που ειλικρινά απολαμβάνω. Δυστυχώς ξεκίνησες ξάνα με άσχημες αφορμές να ποστάρεις. Λυπήρο.
    Αλλά ρε γαμώτο τα είπες όλα…πάλι…
    Το κείμενο σου θα ήθελα να το συνοδεύσω με τη φοβερή σκηνή από το «Μίσος» του Κάσσοβιτς.
    «jusqu’ici tout va bien?!!» jusqu’ici tout va bien. jusqu’ici tout va bien….

  10. Αγωνία, φόβος, θυμός. Το χειρότερο είναι πως δεν μπορείς να κάνεις πια όνειρα. Μόλις αρχίζει να σχηματίζεται, το κόβεις απότομα γιατί περιμένεις την πτώση…

  11. Tί να πω??? διαβαζα πριν καιρο που ελεγες οτι εισαι μουδιασμενος και οτι ολο οβιδες πεφτουν τριγυρω σου, και ηθελα πραγματικα μεσα απο την καρδια μου να σου πω οτι ….μαλλον τωρα μαθαινεις τί ειναι πραγματικα αυτη η ζωη που ζουμε . Δεν ξερω, εχοντας ενα πολυ δυσκολο παιδι , παιδι με ειδικες αναγκες , και εχοντας περασει τα τελευταια 13 χρονια μεσα σε οβιδες, θελω να σουπω οτι οι οβιδες που μας «τυχαινουν» ειναι η μοιρα μας, οι οβιδες που ανεχομαστε ομως , οπως η σημερινη κατασταση της χωρας μας, ειναι αυτες που μπορουμε να διαχειριστουμε ……

    Ποιος εχεις το κουραγιο ομως? Σιγουρα χρειαζονται πολλοι……

  12. Καλημέρες σε όλες και όλους,

    @confused:
    Το κακό είναι ότι χρειαζόμαστε άλλη εντελώς κατεύθυνση και δεν βλέπω ποιος και πώς θα μπορέσει να την τολμήσει… Καλημερούδια!

    @LexLuthor:
    Όλο σκέφτομαι να γράψω κάτι για τα ιδεοληπτικά ψέμματα που μας ποτίζει η επίσημη γραμμή. Από την άλλη, είμαι βέβαιος ότι δεν θα με διαβάσουν αυτοί που θα αμφιταλαντευόντουσαν. Το εντυπωσιακότερο για μένα δεν είναι οι τοποθετήσεις όσων (π.χ. Ξαφά) έχουν (και επίσημα) έμμισθη σχέση με τα αφεντικά τα συμφέροντα των οποίων προωθούν. Το εντυπωσιακό είναι η θρησκοληπτική εμμονή στην μία και μόνη αλήθεια της Ελεύθερης Αγοράς. Αντιμετωπίζεται σαν θρησκεία και το ΔΝΤ είναι η Καθολική Εκκλησια της.
    Το γεγονός ότι η πραγματικότητα έχει την τάση να αγνοεί απλουστευτικές και πρόχειρες αναλύσεις είναι πρόβλημα της πραγματικότητας, όχι δικό τους.

    @Κροτ:
    Έχεις απόλυτο δίκιο – κι εγώ το ίδιο.
    Κι είχαμε κι άλλους το Σάββατο. ΟΚ, ελπίζω να την γλυτώσει ο άνθρωπος, αλλά κι αυτόν στην ίδια πλευρά τον μετράω.

    @Σοφία:
    Κι αυτό το ρημάδι το πείραμα του Στερν, γιατί καθυστερεί έτσι;;;

    @ellinida:
    Και φαντάσου ότι έδωσα την αισιόδοξη εκδοχή του κειμένου.

  13. @Ροδιά:
    Το μόνο που είναι ανακουφιστικό στην πτώση είναι ότι ξέρεις πού βρίσκεσαι και άρα μπορείς να αρχίσεις να δουλεύεις για εκεί που θέλεις να πας. Εμείς, με τους μαθητευόμενους μάγους του αισχίστου είδους που έχουμε μπλέξει (και μιλάω *και* για τους ξένους, οι οποίοι έστησαν μοντέλα με υποθέσεις εργασίας φτιαγμένες από πορδές) δεν ξέρουμε πότε θα σταματήσουμε να πέφτουμε.
    Εύχομαι να μην είναι τόσο σκληρή η τελική πτώση όσο την φαντάζομαι. Αν και ξέρω πολύ κόσμο για τον οποίο ήδη είναι…

    @nefosis:
    Ευχαριστώ πολύ, το εκτιμώ το σχόλιο.

    @renata:
    Lumberjack song από τους Monty Pythons λοιπόν, και όλα τα συναφή…

    @Narabuko:
    Δεν θα έλεγα ότι είναι συνειδητή απόφαση, όσο ένα ενοχλητικό στέγνωμα. Συχνά ξεκινάω κάτι και το κόβω. Έχουμε όλοι τόσα θέματα να τρέξουμε που μου φαίνεται ανούσιο ώρες – ώρες. Με κολακεύεις πάντως.
    Ωραία, άγρια η σκηνή που θυμήθηκες. Πρέπει να ψάξω για λινκ στο youtube να προσθέσω.

    @Αλεπού:
    Δεν είναι φρικτό; Το καλύτερο που έχει ο οποιοσδήποτε Έλληνας αυτή την στιγμή να περιμένει είναι να μην πάθει κι άλλα. Σούπερ.

    @Μαρια-Μαρια:
    Αποφεύγω συνειδητά να ισοπεδώνω εξισώνοντας τα προβλήματα που έχει ο καθένας μας για κουβάλημα. Στο μικρόκοσμο της ζωής του καθενός μας μπορεί μια αναζήτηση θέσης παρκαρίσματος να φανεί βουνό, είναι όμως γελοίο και εκτός μέτρου να την συγκρίνεις με εμπειρίες και καταστάσεις που κυριολεκτικά σημαδεύουν ζωές ολόκληρες. Γεγονότα που παραδέχομαι ανοιχτά ότι δεν καταλαβαίνω την βαρύτητά τους. Ελπίζω ότι τα καταφέρνω – μην με παρεξηγείς που γράφω για τα καλά της ζωής μου εδώ μέσα, αυτά είναι που θέλω να θυμάμαι μετά από καιρό.
    Το ποιες οβίδες μπορούμε να διαχείριστουμε όλοι μαζί είναι μια μεγάλη συζήτηση, καθώς η κρίση είναι πρωταρχικά κρίση πολιτική, κρίση δηλαδή αποξένωσης της ηγεσίας, των θεσμών και των πολιτικών διαδικασιών από τις ανάγκες και τις επιθυμίες του συνόλου. Για να μην πω και από τα συμφέροντα του συνόλου…
    Τέλος, σε πιο προσωπικό επίπεδο, βρίσκω την ευκαιρία να πω ότι ελπίζω και εύχομαι να ζήσετε πολλές καλές στιγμές στο μέλλον – πολύ περισσότερες και πολύ καλύτερες από όσο περιμένετε.

  14. Μαλλον παρανοηθηκα , αυτο που ηθελα να πω ειναι οτι αν και διαβαζα να λες για οβιδες, φοβομουν να σχολιασω, γιατι δεν μπορουσα να φανταστω τί ακριβως κρυβοταν πισω απο αυτες.

    Καποιοι θεωρουν οβιδα το να τους κλεψουν το πορτοφολι σε μια σταση λεωφορειου και να κλαινε γιατι θα πρεπει να μπουν στη διαδικασια να δηλωσουν απωλεια ταυτοτητας και να ξαναβγαλουν καινουρια.(το ακουσα αυτο προσφατα).

    πι-ες
    Αν και πηγαμε Ντιζνειλαντ, δεν προλαβαμε το παρκο του αστεριξ και διαβαζοντας τα παραπανω , ζηλεψα

  15. να είσαι καλά και να είναι καλά και οι άλλοι γύρω σου.

  16. Bράστα πατέρα… Όταν είχαν βγει «Tα Nέα» με τίτλο «Aποχαιρέτα την Eλλάδα που ήξερες» δεν έπιασε το νιονιό μου όλο το φάσμα της παρακμής που θα ζήσουμε.

    Mετά, το ένιωσα στο πετσί μου. Kαι την έχω ιδρώσει τη φανέλα. Aς είναι… Σάμπως η ζωή ήταν ποτέ δίκαιη για να ναι και στην προκειμένη περίπτωση;

    «Αν είσαι ενήλικας στην Ελλάδα του 2011 και δεν ανησυχείς πρέπει να είσαι είτε ηλίθιος είτε βουλευτής (χωρίς το ένα να αποκλείει το άλλο)».
    -Kορυφαίο!

  17. @Μαρια-Μαρια:
    Είχες δίκιο να μην είσαι σίγουρη για το τι θεωρει ο καθένας μας οβίδα – για αυτό ακριβώς και φτάνω να το αναλύσω τελικά. Κάποια νέα όταν σκάνε είναι δύσκολα ακόμα και να τα ομολογήσεις, ακόμα και να τα γράψεις εδώ. Ίσως, μετά από καιρό, έχω εξοικειωθεί με αρκετές από τις δικές μας οβίδες ώστε να μπορέσω να μιλήσω ανοιχτά για αυτές. Αυτό προσπαθούσα.
    Όσο για το Πάρκο, κράτησέ το για την επόμενη φορά. Είναι μάλιστα κοντά στο αεροδρόμιο και μπορείς, αν έχεις απογευματινή πτήση, να πας τις βαλίτσες σε lockers και να περάσεις τη μέρα στο Πάρκο. Με το καλό!🙂

    @Γκρέμι, Το:
    Σ’ ευχαριστώ πολύ – κι για σένα και τους δικούς σου το ίδιο εύχομαι.

    @Λιαστή:
    Σιγά μην χάθηκε από πουθενά η δικαιοσύνη για να έρθει εδώ!….
    Δεν ξέρω ρε γμτ, αυτό που με τρομάζει είναι ότι δεν έχουμε δει τον πάτο αυτής της ιστορίας. Ο καθένας μας τραβάει την δική του προσωπική αγωνία και όλοι μαζί δεν έχουμε ιδέα πόσο πιο βαθύ είναι το σκοτάδι. Εξακολουθώ να ελπίζω ότι κάτι θα συμβεί, αλλά η λογική μου μου λέει ότι πρέπει να προετοιμάζομαι για ακόμα χειρότερα. Δυστυχώς…
    Φιλιά κορίτσι μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: