Ο Χατζηγιάννης κι εγώ

 

Φίλοι και γνωστοί, συγγενείς, αδέλφια και επαγγελματικές γνωριμίες, μέσα στα πρώτα λεπτά που γνωριζόμαστε και συζητάμε καταλαβαίνουν δύο πράγματα για εμένα: λατρεύω το κρασί και σιχαίνομαι τον Χατζηγιάννη.

Θα μπορούσα και τώρα να σας πω ένα σωρό πράγματα για την σχέση μου και το πάθος μου για το κρασί, αλλά αλλού θέλω να καταλήξω. Ο τρέχων γκόμενος της Ζέτας Φάε-Κάτι-Επιτέλους από πού κι ως πού; (σας ακούω που αναρωτιέστε – στις ελεύθερες ώρες μου είμαι τηλεπαθητικός).

Κατ΄ αρχήν μουσικά είναι μια μετριότητα. Το ίδιο τραγούδι, γλυκερό κι άνοστο, πάνω κάτω οι ίδιοι στίχοι, ρεφραίν στην επαναλαμβανόμενη λογική γηπεδικών συνθημάτων – βάζουμε έναν καινούργιο τίτλο κι αυτό ήταν: σουξέ! Δεν είναι τυχαίο ότι ο τύπος βγάζει τραγούδι που παίζει πρώτα σε διαφήμιση – τζινγκλάκια είναι το πεδίο του. Μ’ ενοχλεί επίσης το ύφος του, κάτι δηλώσεις «εγώ κάνω σκεπτόμενη ποπ» που σε κάνουν να ξερνάς πριν προλάβεις να ανοίξεις το στόμα σου. Κυρίως όμως μου την δίνει πώς μας τον ταϊζουν με το ζόρι. Τα playlist στα ραδιόφωνα, οι διαφημίσεις στην τηλεόραση, κάτι μυστήριες χορηγίες. Εντάξει, για κανά παιδικό πάρτυ παλεύεται (υπάρχουν άλλωστε και χειρότερα, όπως ξέρει όποιος έχει ακούσει ολόκληρο το soundtrack της Πάττυ) αλλά ως εκεί. Μας τον ταϊζουν λες και θέλουν να πάρουν το μουσικό συκώτι μας να το κάνουν φουα-γκρα.

Αλλού θέλω να καταλήξω.

Φυσικά, ανάμεσα στους ανθρώπους που ξέρουν για την ειδική σχέση μου με τον Ακατανόμαστο, είναι και ο γιος μου. Ο οποίος μου κάνει τρελή καζούρα για αυτό, όπου βρεθεί κι όπου σταθεί. Έχει προσπαθήσει να καταλάβει γιατί δεν μου αρέσει, αλλά το έχει δεχτεί σαν μια ευκαιρία για πλάκες.

Έτσι, λίγες εβδομάδες πριν κλείσει το σχολείο για καλοκαίρι, χτυπάει το τηλέφωνο στο γραφείο. Βλέπω αναγνώριση – είναι το σπίτι. Το σηκώνω:

– Έλα μωρό!
– Μπαμπά;
– (Σοκ! Ο πιτσιρικάς! Έχει να μου τηλεφωνήσει χρόνια!) Αγάπη μου! Τι κάνεις, καλά;
– Θέλω να σου πω κάτι.
– Πες μου αγόρι μου.
– Στην γιορτή του σχολείου θα παίξει Χατζη’άννη. Κι εγώ τους είπα να το κάνουν. Χα, χα, χα! (κλικ)
– (του’τού – του’τού – του’τού)

Δικιά του ιδέα ή όχι, το άτομο μπήκε στην διαδικασία να με πάρει τηλέφωνο και να με δουλέψει ασύστολα. Κάνε παιδιά να δεις καλό, και άλλες παροιμίες. Αποφάσισα όταν γυρνούσα σπίτι να του αποκεφαλίσω στοργικά όλα τα playmobil, σκέφτηκα όμως τις κραυγές των γειτόνων και άλλαξα γνώμη. Του είπα ότι με σκληρή δουλειά θα πάει μπροστά στη ζωή του κι αυτό συνιστά την απόλυτη εκδίκηση.

Αλλού θέλω να καταλήξω.

Πάμε λοιπόν στην γιορτή του δημοτικού. Έγινε σε ανοικτό θέατρο, με κυκλική ορχήστρα κι ωραία σκιά (ξεκινήσαμε απόγευμα). Οι κερκίδες ήταν γεμάτες μπαμπάδες με βιντεοκάμερες, μαμάδες με μπισκότα και νεαρότερα αδελφάκια. Τα αδελφάκια αντί για τα μπισκότα έτρωγαν τα νάτσος που έπαιρναν οι μπαμπάδες για τις μπύρες τους με αποτέλεσμα τραγική έλλειψη αλμυρών σνακς για αυτούς που τα χρειάζονται. Αντιπαρέρχομαι.

Το σχολείο μας έκανε ένα μικρό σκετς, από κείμενο του Τριβιζά (εγγύηση!), κάτι γυμναστικές επιδείξεις και παραδοσιακούς χορούς, διαφορετικούς ανά τάξη. Κάθε τάξη είχε και την δική της στολή. Τα εκτάκια, πιστιρίκια που είναι πια έτοιμα να ανοίξουν φτερά για το «μεγάλο σχολείο» χόρεψαν μέχρι και ζεϊμπέκικο κι ήταν τόσο αφοπλιστικά, τόσο υπέροχα στην φρεσκάδα τους που ούτε εγώ δεν βρήκα κάτι για να γκρινιάξω (φανταστείτε!). Πέρναγε η ώρα και όλα μια χαρά.

Ώσπου στο τέλος…

Εκεί που καθόμουνα αμέριμνος και αθώος, ακούω ξαφνικά «Και τώρα όλο το σχολείο μας θα ανέβει στην ορχήστρα» και στο βάθος το Χέρια Ψηλά. Σοκ και δέος. Έλεγε αλήθεια το κ@^%παιδο! Όρμησαν πάνω όλες οι τάξεις, έγιναν ένα τσούρμο, από την έκτη μέχρι την πρώτη, κι άρχισαν να χορεύουν.

Έτσι λοιπόν, ένα γλυκό βραδάκι του Ιούνη βρέθηκα να βλέπω ένα ολόκληρο δημοτικό σχολείο να χορεύει απελευθερωτικά, χωρίς χορογραφία, χωρίς αυριανά μαθήματα, χωρίς υποχρεώσεις. Έξι τάξεις να αποχαιρετούν την χρονιά που έβγαλαν σε μια σχεδόν παγανιστική τελετή υποδοχής του καλοκαιριού. Αυτού του ακατάβλητου, ανίκητου ελληνικού καλοκαιριού, με τζιτζίκια, καρπούζι, ξερολιθιά, ξυπολησιά. Με άμμο να έχει κολλήσει ανάμεσα στα δόντια. Με γλυκάνισο και θυμάρι, με μοιρασμένα ηλιοβασιλέματα και δροσερές μπύρες, με τον ήλιο των Κυκλάδων να λούζει το μυαλό, με την δύναμη να μπορείς να αναβάλεις τις σκοτούρες για τα πρωτοβρόχια. Να μπορείς να δεις ξανά ότι, εντάξει, η ζωή συνεχίζεται όπως και δήποτε.

Κι έτσι απλά, τα πιτσιρίκια μας έστειλαν έμπρακτα το μήνυμα. Μην ανησυχείτε, μην σκάτε. Έρχεται καλοκαίρι. Είμαστε εδώ, είμαστε ζωηρά, δροσερά και αιώνια. Κι έρχεται καλοκαίρι ρε σεις, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, σαν κάθαρση από όλα σας τα προβλήματα, σαν βουτιά σε δροσερή θάλασσα, σαν τον καρπό σου που ελαφραίνει καθώς δεν φοράς ρολόϊ. Είναι μακριά ακόμη η έξοδος από όλα όσα μας μέλλονται, μα είναι καλοκαίρι κι αυτό μπορεί να τα διώξει όλα σαν ευλογημένος χείμαρρος.

Χέρια ψηλά λοιπόν. Τίποτα πιο εμψυχωτικό για το μέλλον από ένα σχολείο που φωνάζει σύσσωμο Καλό Καλοκαίρι. Λίγο ακόμα και θα με έκαναν να μου αρέσει το τραγούδι τα παλιόπαιδα.🙂

Καλό Καλοκαίρι σε όλους μας!!!

ΥΓ: Το ποστ «Το κρασί κι εγώ» θα είναι λιγότερο γκρινιάρικο.😉

14 Σχόλια

  1. Γκρινιάρης μεν, απολαυστικός όπως πάντα δε.😉

    Κάποια απ΄τα παιδιά είναι τυχερά και το μόνο που τα νοιάζει είναι το καλοκαίρι. Μακάρι να είμαστε κι εμείς τόσο ξένοιαστοι😉

    Καλές διακοπές😉

  2. Εγώ πάντως, έχω απαγορέψει στις περιβαλλοντικές και τα προγάμματα τον Χατζηγιάννη, και στους χώρους του σχολείου όταν βάζουν μουσική που ακούγεται πέραν του ψιθύρου, τους λέω ότι επιτρέπεται μόνο ροκ, ελληνική και ξένη, metal, έντεχνο ελληνικό, ρεμπέτικα και hip hop, (τώρα σκέψου ότι στη γιορτή της 28ης πρόπερσι, σε ένα αντιπολεμικό σποτάκι που τους έφτιαξα, έβαλα Stavento, το «Πόσο ακόμα», γιατί τα αγγλικά τους δεν είναι προοδευμένα για τίπτις ξένο επαναστατικό και ήθελα να αγγίξω και το ενήλικο κοινό, και κάηκε το σύμπαν).

    Σε καταλαβαίνω απόλυτα, εγώ βέβαια, βγάζω σπυράκια και φλύκταινες με το χέρια ψηλά, κυρίως γιατί ΔΕΝ υπάρχει γιορτή δημοτικού ή γυμνασίου που να μην το βάζει, μιλάμε od και δεν συμμαζεύεται… Πάντως, πολύ καλύτερα από Κοκκίνου και ένα σωρό άλλα (δεν θέλω να σου αναφέρω τις ακουστικές προτιμήσεις των περισσότερων μαθητών μου, μιλάμε το καλύτερο που ακούνε είναι Οικονομόπουλος… @#$^#$%^@#$%@#$@).

    ΚΑΛΟΚΑΙΙΙΡΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!!!!!

  3. ως νέα μαμά, είμαι τουλάχιστον 5 χρόνια μακριά από αυτό που περιγράφεις..!!! ελπίζω σε 5 χρόνια να έχει εξαφανιστεί ο Χατζηγιάννης, αν και δεν το βλέπω…

    Καλό καλοκαίρι λοιπόν, και του χρόνου με υγεία χιχιχι

  4. Δηλώνω κoμματάκι απογοητευμένος. Τόσες μέρες μετά έλπιζα για τουλάχιστον σχόλιο – απάντηση από τον ίδιο τον Χ»γιάννη και 5-6 υβριστικά σχόλια από φανατικές θαυμάστριές του (που ίσως πάνε Γυμνάσιο αλλά σίγουρα είναι ακόμα παρθένες). Τίποτα. Αυτός ο Αύγουστος μας έχει καταστρέψει.

    @Ρενάτα:
    Σας ζηλεύω εσάς που έχετε άμεση πρόσβαση στην φρεσκάδα των παιδιών, ανεξάρτητα από την ηλικία τους.
    Σας ζηλεύω επίσης για τις καλοκαιρινές διακοπές σας!🙂
    Καλό καλοκαίρι!!!

    @Σοφία:
    Γουατ ιζ δε Οικονομόπουλος;;;
    ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΡΕ, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!😀

    @prozak:
    Πρόσεχε τι εύχεσαι, γιατί υπάρχουν και χειρότερα. Μας έχουν καλέσει σε κοριτσίστικο πάρτυ που έπαιξε Πάττυ σε καραόκε. Η απόλυτη μουσική φρίκη.
    Και του χρόνου με υγεία λοιπόν!🙂

  5. Αχ, τυχερέ… δεν ξέρεις τον Οικονομόπουλο (έχουμε και πιο γκανιάν ρεπερτόριο, αλλά σε λυπάμαι επειδή είσαι φίλος και καλός άνθρωπος και δεν σου βάζω λινκ) τυχερέεεεεε!!! Αφού λέω να κολλήσω επιλεκτικό Alzheimer μπας και σώσω τα υπόλοιπα εγκεφαλικά κύτταρα από το Σούλι με το που ακούνε τέτοια πράγματα!

  6. το ποστ είναι εντελώς ελλιπές.
    το συμπληρώνω λοιπόν:

  7. Mια ιδεα ειναι να του αγορασεις lego ετσι ωστε οι αποκεφαλισμοι να επιδιορθωνονται😛

  8. Πριν από 2 χρόνια, ο Χατζηγιάννης έδινε συναυλία σε ένα club στο Νησί. Το club έβλεπε στην πίσω αυλή του σπιτιού των πεθερικών, οπότε όπως μπορείς να καταλάβεις, αφενός είχαμε τζάμπα «θέαμα», αφετέρου είχαμε και τις γκρίνιες του πεθερού «πανάθεμά τους πάλι δεν θα κοιμηθούμε απόψε».
    Με το που ανάβουν τα φώτα και αρχίζει ο ΜΧ τα γνωστά του «έλα πάμε όλοι μαζίιι, να βλέπω χέρια» κλπ, λέμε στη μικρή «έλα να δεις».
    Βγαίνει από το δωμάτιό της στην αυλή, ρίχνει μιά ματιά, κλείνει αυτιά και μάτια και ξαναπάει μέσα τρομαγμένη.
    Δύο χρόνια μετά, μού τραγουδούσε «χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω…»
    Δεν ανησύχησα- επίσης τραγουδάει και το ΄νανούρισμα του Λόρκα που έλεγε η Τσανακλίδου, τραγουδάει Λογό, νησιώτικα (και με προφορά), Mazoo, τραγούδια της Eurovision, Γιάννη Χαρούλη κλπ.
    Εμείς που ξέραμε όλες τις μουσικές από τις διαφημίσεις, όλα τα σήματα από τα κινούμενα σχέδια, ό,τι τέλος πάντων έπιανε τ’αυτί μας, πάθαμε τίποτα;
    Άν οι γονείς φροντίζουν για καλά ακούσματα, τα παιδιά θα αναπτύξουν μόνα τους τα φίλτρα που χρειάζονται…
    Καλοκαίρι, όπως τα λές daddy-o.

  9. έτσι είναι τα παιδιά, κάνουν ακόμη και τον -κάθε- χατζηγιάννη αόρατο (και mute)

  10. @Sophia:
    Το επιλεκτικό αλτζχάϊμερ είναι η απάντηση σε πολλές πληγές της ανθρωπότητας τελικά. Αν και, για την περίπτωσή μας, ίσως μια επιλεκτική κώφωση να επαρκούσε. Ξέρεις, σαν εκείνη που μιλάς σε ένα παιδί, φωνάζεις το όνομά του 6 -7 φορές και εξακολουθεί να κάνει ότι δεν σε ακούει.😉

    @Кроткая:
    Εσύ θα μπεις στη σπαμ λιστ, δεν την γλυτώνεις.

    @microsurfer:
    Καλή ιδέα. Έτσι κι αλλιώς, τις επιδιορθώσεις στο σπίτι τις αναλαμβάνω εγώ, οπότε όσο πιο απλές είναι, τόσο με συμφέρει.

    @antonis_x:
    Για να λέμε την αλήθεια, δεν έχω απαίτηση μικρά παιδιά να ακούνε μουσική με τα ίδια κριτήρια που ακούμε εμείς (και ευτυχώς!). Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου – καλά ακούσματα, και θα βρουν τα πατήματά τους όποτε είναι έτοιμα. Είναι το ίδιο με τις γεύσεις: μπορεί στην εφηβεία να ζητήσουν το φαστ-φουντ, αλλά κάποια στιγμή θα ξανάρθουν σε όσα δοκίμασαν και τους άρεσαν σαν πιτσιρίκια.
    Από την άλλη, είναι αδιανόητο να μας πλασάρουν ένα γλυκανάλατο mazzo and the zoo σαν άποψη. Μέχρι και για ανανέωση του έντεχνου έχω ακούσει (βαθύς στεναγμός).
    Νησιώτικα με προφορά, ε; Αυτό θέλω να το ακούσω από κοντά.🙂

    @kkmoiris:
    Πώς να μιλήσεις στα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα..🙂

  11. στο’ χω πει ότι ασπάζομαι το μίσος σου για τον Χατζηγιάννη και τα προϊόντα του; Τον σιχαίνομαι λέμε!!!

  12. @Αλεπού:
    Ε, καλά. Δεν είναι και Στρουμφάκια.😛
    (ξέρεις εσύ, χε χε χε)

  13. Να μπορείς να δεις ξανά ότι, εντάξει, η ζωή συνεχίζεται όπως και δήποτε…Λοιπόν, αυτό το κείμενο είναι το αντικαταθλιπτικό μου, όταν είναι να με πάρει από κάτω έρχομαι και στρογγυλοκάθομαι εδώ πέρα για όσο χρειαστεί. Φαντάζομαι δεν είμαι και ο μόνος, γι’ αυτό όταν βλέπεις τα στατιστικά σου να τρελαίνονται σ’ αυτή την ανάρτηση κάνε μας λίγο πατ πατ🙂

  14. @silentcrossing:
    Με τιμάς. Αλήθεια τώρα.
    Α, και επίσης: πατ πατ.😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: