Όλα όσα δεν σου έχω γράψει

Η ακόλουθη συζήτηση ξεκινά με διακριτικά πονηρό, κολακευμένο χαμόγελο.

– Ξέρεις, μπήκα στο Μπαμπάκη.
– Εσύ;
– Ναι.
– Πότε;
– Τη μέρα πριν από χθες. Ήθελα να παίξω zoomumba αλλά μπήκα εκεί. Η μαμά μου είπε τι είναι.
– Ωραία. Το είδες όλο;
– Όχι, λίγο στην αρχή. Αφού ήθελα να παίξω zoomumba σου είπα.
– Σωστά.
– Τι γράφεις εκεί;
– Πράγματα που θέλω να θυμάμαι μετά από καιρό. Που θέλω να θυμόμαστε και μαζί.
– Θα τα διαβάσω;
– Όποτε θέλεις. Για σένα είναι εκεί.
– Ωραία. Τώρα παίζουμε σούπερ-ήρωες;

Ο «νονός» του blog με έχει πάρει χαμπάρι και έχει ενθουσιαστεί που υπάρχει κάτι τέτοιο στο ίντερνετ – έστω κι αν το ίντερνετ έχει μια πολύ ασαφή μορφή στο κεφαλάκι του. Ξέρει ότι είναι εκεί, δεν βιάζεται, και ξέρει πως όταν έχει μάθει καλύτερα να διαβάζει θα μπορέσει να βουτήξει ανεμπόδιστος. Είναι δικό του, ένα σεντούκι αναμνήσεων που από την αρχή ως το τέλος μοιάζει με φωτογραφικό άλμπουμ που του ετοιμάζω.

Το βρίσκω λίγο άβολο και ταυτόχρονα συναρπαστικό όλο αυτό. Με κάνει να ντρέπομαι. Κι επιπλέον, μου υπενθυμίζει ότι μένω διαρκώς πίσω σε όσα καταγράφω. Και δεν είναι τόσο ότι χάνω μικρές, πολύτιμες στιγμές όσο ότι δεν καταφέρνω, δεν αντέχω, δεν αρκώ για να σου γράψω πόσο πελώρια κι εξαίσια αγωνία είναι το να μεγαλώνεις ανθρωπάκι.

Δεν σου έχω γράψει για τις αμφιβολίες. Για τον αυτοσχεδιασμό. Για το πόσο άσχετος νιώθω και πόσο ψάχνομαι για κάθε απόφαση σχετική με σένα, μετά από τόσα υπέροχα χρόνια που σε έχω στη ζωή μου. Για το πόσο δεν ξέρω πού πάνε τα τέσσερα τελικά, την ώρα που προσπαθώ να φαίνομαι σαν (παριστάνω ότι είμαι) ένα από τα δύο ακλόνητα σημεία αναφοράς στη ζωή σου.

Δεν ξέρω τι κάνω. Δεν ξέρω αν είμαι σωστός γονιός, αν σε βοηθάω να βρεις την ευτυχία μεγαλώνοντας. Ξέρω, εκ του αποτελέσματος, ότι είσαι ένα καταπληκτικό οκτάχρονο, απόλαυση ακόμα και για ανθρώπους που δεν είναι περίπου ερωτευμένοι μαζί σου (σε αντίθεση με εμένα, που ψυχοπαραδίδω σε κάθε σου χαμόγελο). Ειλικρινά απορώ για αυτό. Και κάθε μέρα ψάχνω να βρω ξανά από την αρχή αυτή τη γαμημένη ισορροπία ανάμεσα στο «θέλω να σε κακομάθω κάθε μία από τις ελάχιστες μέρες των ελάχιστων χρόνων που θα είμαστε παρέα» και στο «για το καλό σου, πρέπει να σε μάθω δυο – τρία βασικά πράγματα για την ζωή, έτσι που όταν καταλάβεις πόσο πουτάνα κρεατομηχανή είναι να μπορείς να το αντέξεις.» Τα καταφέρνω; Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να προβλέψω. Μπορώ μόνο να συνεχίσω όπως καταλαβαίνω.

Δεν σου έχω περιγράψει ποτέ πόσο αγχωμένος είμαι για το μέλλον. Για τα βράδια που δεν έχω κοιμηθεί υπολογίζοντας τι μπορώ και τι πρέπει να κάνω. Για την καλή μου που με νιώθει πλάϊ της να στριφογυρνάω και με χαϊδεύει μέσα στον ύπνο της λέγοντάς μου έτσι «είμαι κι εγώ εδώ, είμαι κι εγώ εδώ». Για το πώς φαίνεται στο σκοτάδι το ταβάνι του υπνοδωματίου όταν έχεις εμπιστοσύνη μόνο σε λίγους, δικούς σου ανθρώπους και σε τίποτα άλλο.

Δεν σου έχω πει πόσο με πανικοβάλουν νέα φίλων και γνωστών για ασθένειες, νοσοκομεία. Κηδείες. Αναρωτιέμαι: αυτά τα παλληκαράκια, αυτές οι αστραφτερές κούκλες, πότε άρχισε να φαίνεται ότι είχαν δυσκολίες; Πόσο χρόνο είχαν οι άνθρωποι να αντιδράσουν πριν τους διεκδικήσει ο Μακελλάρης; Πόσες φρικτές εκπλήξεις κρύβει το μέλλον και για ποιους;

Και μετά αναστενάζω, γιατί έχουμε και τα οικονομικά. Έχουμε όλη αυτή τη βίαιη μεταμόρφωση, όχι μόνο της χώρας αλλά ολόκληρης της δυτικής κοινωνίας. Δεν έχουμε ιδέα σε τι κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά μας, το ξέρεις; Εδώ μέτρα εξαγγέλονται την Κυριακή κι αλλάζουν μέχρι την Τετάρτη, σιγά μην ξέρουμε πού πηγαίνουμε. Ακόμα κι όλα καλά να εξελιχθούν, δεν ξέρω για τι να σε προετοιμάσω – εκτός από την κινητικότητα.

(Σιγά μην εξελιχθούν καλά βέβαια. Προχωράμε ραγδαία στη φάση που για τους περισσότερους Έλληνες δεν θα έχει διαφορά αν η χώρα χρεοκοπήσει ή όχι – κι αυτό με παγώνει.)

Κι έχουμε φυσικά να τρώγομαι με το τι θα κάνω με την (γαμώ τις λέξεις σου!) καριέρα μου. Και δεν σου έχω πει πως είμαι έτοιμος και ψάχνω να θυσιάσω από τον χρόνο που ζω μαζί σου για να διασφαλίσω κάτι, έστω λίγο, από την ποιότητα ζωής μας. Για το πόσο ασφυκτικά είναι όλα αυτά που συμβαίνουν. Για το πόσο με τρομάζει το μέλλον κάθε φορά που επιβεβαιώνεται η σιχαμένη ακρίβεια με την οποία είχα προβλέψει τους μήνες που ερχόντουσαν. Εδώ και καιρό, από τα τέλη του ’08, πολύ περισσότερο από το Μάρτη του ’10, όταν φίλοι αγαπημένοι μου έλεγαν «Μην το αφήνεις να σε παίρνει τόσο από κάτω». Σφίγγεται το στομάχι μου κάθε φορά που σκέφτομαι πόσο πρέπει να αλλάξω την ζωή μας ολόκληρη για να αντέξουμε όλες αυτές τις «σωτηρίες» που μας ετοιμάζουν.

Δεν θέλω όμως να σου τα πω όλα αυτά. Άλλα θέλω να σου πω. Θέλω να σου πω ότι μου χαρίσες την ευχή Καλό Καλοκαίρι έτσι που να αξίζει. Θέλω να σου πω ότι καμαρώνω τα καλά σου και χαίρομαι τα ελαττώματά σου, γιατί κι αυτά μαθαίνεις να τα κουμαντάρεις. Θέλω να σου πω ότι μ’ αρέσει πού φέρεσαι αντρίκια, που πατάς πάνω στα πόδια σου ξέροντας τι θέλεις και πώς να είσαι καθαρός με τους γύρω σου. Θέλω να σου πω ότι θα κάνω ό,τι μπορώ για να είμαι δίπλα σου κι όχι μπροστά σου, για να μην παίρνω εγώ αποφάσεις για σένα. Όχι αφού έχει περάσει η ώρα μου τουλάχιστον. Θέλω να σου πω ότι όσα κι αν φυλάξω από την παιδική σου ηλικία, πάλι λίγα θα είναι για να αποδεικνύουν το θαυμάσιο φως που φέρνεις μέσα στο σπίτι μας. Θέλω να σου πω ότι στο μυαλό μου η λέξη ευτυχία είναι συγκεκριμένη, είναι απόγευμα καλοκαιρινό, είναι στη θάλασσα, κι είναι παιχνίδι με σένα και τη μάνα σου – και την χρωστάω αυτή την λέξη να την επιστρέψω και στους δυο σας, με τόκο, όπως πρέπει.

Θέλω τέλος να σου πω ότι δεν σε φοβάμαι. Εσένα, δεν σε φοβάμαι. Είσαι ήδη πιο δυνατός από πολλούς ανθρώπους που υποτίθεται ότι ενηλικιώθηκαν εδώ και δεκαετίες.

Θέλω να σου πω ότι όλη αυτή η ιστορία, όλο αυτό το παιχνίδι με το blog, όλη η ανάγκη μου για έκφραση, ξέσπασμα, επικοινωνία, δημιουργικότητα είναι ένας άλλος, κάπως φαντεζί, τρόπος να σου πω ότι Σ’ αγαπώ.

Ούτε και για αυτό ήξερα τον τρόπο. Τον ψάχνω όμως, όπως βλέπεις.

17 Σχόλια

  1. γιατί αυτό σήμερα, ειδικά σήμερα;
    [δεν είναι ερώτηση προς εσένα,ρητορική είναι,απλά με γ@μησε λιγάκι, τεσπα, κάτι δικά μου, άσε]

    Στο έχω ξαναπει, είστε οι καλύτεροι, σωστότεροι και πιο προσγειωμένοι γονείς που ξέρω. Μια χαρά τα πάτε και αυτό φαίνεται από το πώς το πάει ο γιος σας. Γιατί,χμ, αυτό το 8χρονο δεν θα ήταν τόσο σούπερ καταπλήκτικ, αν δεν ήταν οι γονείς του σούπερ καταπλήκτικ.
    Μη διστάζεις να αποδεχτείς τα credits σου.
    Και μη διστάζεις να λες «σ’αγαπώ» εκεί που θες να το πεις.

  2. Δεν έχει σημασία αν δεν ξέρεις που παν τα τέσσερα, σημασία έχει να κινείστε μαζί, έτσι ώστε, από το δικό του relative point of view, είσαι σταθερός και ακλόνητος….

  3. Φίλε Μπαμπάκη η φλυαρία σου είναι απίστευτη, αν και χωράει ταμάμ στο μπουκάλι που τη βάζεις, όταν μιλάς για τα συναισθήματά σου τα πατρικά. Σε φαντάζομαι να γράφεις γράμματα στην καλή σου την εποχή της πολιορκίας με την ίδια ζέση🙂

    Θα στο ξαναπώ: βρίσκω πολλά από αυτά που νοιώθω και εγώ για τα παιδιά μου σε αυτά που γράφεις. Το συναίσθημα αυτών των «συναντήσεων» είναι πολύ ωραίο και γι’ αυτό σε ευχαριστώ

  4. Κι εμείς Αγαπήσαμε, αλλά δεν κάναμε έτσι :-p

  5. Τι να πω; Πώς μ΄έκανες αλοιφή; Πώς σε θαυμάζω και είμαι σίγουρη πως είσαι ο καλύτερος μπαμπάς για το γιόκα σου; Πώς είστε τόσο τυχεροί κι οι τρεις που έχετε ο ένας τον άλλο;

    Μπααα. Θα πω απλά και το εννοώ με όλη τη σημασία της λέξης :ΤΑ ΣΕΒΗ ΜΟΥ!

  6. Με κάλυψε η προλαλήσασα😀

  7. Μπαμπάκη άψογος !

    Κουράγιο και καλη δύναμι.

  8. ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!!!!!!!!!!!!
    Κοινοί οι προβληματισμοί μας και «το σφίξιμο στο στομάχι» για το μέλλον τους που πριν μερικά χρόνια φανταζόμασταν ρόδινο και τώρα έχει «μπλαβίσει»…

    ΄Ασχετο, αλλά τί το ‘θελα απόψε να ακούσω ειδήσεις και πολιτικές αναλύσεις…

    Φιλί στην οικογένεια και Γλαρένιες αγκαλιές

  9. Δεν ξέρω τι να σου πω, ψάχνω κάτι έξυπνο αλλά μιας και η περασμένη Παρασκευή είναι ακόμη νωπή στη μνήμη μου, θα σου πω κάτι αληθινό: έχεις ένα 8χρονο πραγματικό θησαυρό, είστε τυχεροί και είναι τυχερός κι αυτός γιατί νιώθει την ευτυχία, την αγάπη και την ασφάλεια που του παρέχετε. Δεν είναι για όλα τα παιδιά το ίδιο, εμείς που είμαστε μεγάλοι το ξέρουμε, ο Αλέξης θα το καταλάβει όταν ως μεγάλος θα νιώθει μια ζεστασιά ανακαλώντας στη μνήμη του τις βραδιές που ψήνατε σουβλάκια και βλέπατε Χάρυ Πότερ😉
    Για μένα, είστε πρότυπο γονιών κι εύχομαι να μου δοθεί η ευκαιρία να σας μοιάσω🙂

  10. θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ,για έναν εννιάχρονο.

    θα μπορούσα,και παρόλ’αυτά συγκινούμαι

    να’σαι καλά🙂

  11. Σε διαβάζω καιρό, σήμερα είπα να «μιλήσω» και να σου απλώς ότι έγραψες…
    Πραγματικά υπέροχο. Συνυπογράφω, γιατί δεν θα μπορούσα να τα πω τόσο ωραία.

  12. Σας ευχαριστώ όλες και όλους για τα σχόλιά σας. Στο κείμενο αυτό απλά έβγαλα ό,τι ένιωθα και το πέταξα στο πληκτρολόγιο και για αυτό και έχει ιδιαίτερη αξία ότι σας άγγιξε (και περιλαμβάνω μαζί και τον Αντώνη, τον φίλο που χρειάζομαι για να μου κρατάει τα μπόσικα). Θέλω απλά να σας ευχαριστήσω ειλικρινά καθώς τα σχόλιά σας με τιμούν – και να πω ότι θα αποφύγω να απαντήσω σε κάθε έναν χωριστά, γιατί τα πέταξα όλα στο πληκτρολόγιο και μου μένουν όλο και λιγότερα να πω. Υποτίθεται ότι το γράψιμο είναι αυτο-θεραπεία. Δυστυχώς οι εξελίξεις γύρω μας τρέχουν με τέτοιο τρόπο που φτάνουν σχεδόν να του στερούν αυτή την ιδιότητα.
    Καλή συνέχεια σε όλους μας!

  13. […] διαβάστε τη συνέχεια της ανάρτησης στο blog του mpampakis . […]

  14. Πολύ ωραίο ρε Μπαμπάκη…
    Θα τολμήσω να πω ότι σε νιώθω, έχω κι εγώ ένα αγοράκι 1,5 έτους και όταν μου γελάει ξελιγώνομαι…

  15. καλώς σε βρήκα mpampakis… περιμένουμε ένα γιο, το πρώτο μας παιδί, σαν το δικό σας… εύχομαι κι εγώ μέσα από το ταπεινό μου blog κάποια στιγμή να τον ακούσω να μας λέει «κι εγώ σας αγαπώ μαμά» διαβάζοντάς το…

  16. Πολύ όμορφο… δεν έχω παιδιά….είμαι 22…αλλά έχω μία μικρή αδερφή…πλησιάζει τα 11… και πριν 11 χρόνια άλλαξε η ζωή μου μαζί της. Έπαθα σχεδόν όσα περιγράφεις με τόσο, τόσό όμορφο τρόπο… Καλή δύναμη να αντιμετωπίσουμε αυτά που ερχονται χωρίς να σταματήσουμε να απολαμβάνουμε όσα έχουμε…

  17. Εχω μια κόρη 2 1/2 ετών και σε καταλαβαίνω απόλυτα. Πόσες φορές έχω κάνει και εγώ όλες αυτές τις σκέψεις….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: