Δόγματα

Ο όρος δόγμα σημαίνει «γνώμη, φρόνημα», ενώ στην αρχαιότητα σήμαινε επίσης «απόφαση, κρίση», «έννοια» και «εντολή, διαταγή». Είναι δυνατόν να αφορά μια θεμελιώδη αρχή ενός φιλοσοφικού ή θρησκευτικού συστήματος ή να περιγράφει το σύνολο των δοξασιών μιας θρησκευτικής πίστης, το οποίο οι οπαδοί της αποδέχονται ως αληθινό και αναμφισβήτητο. Στην πολιτική, περιγράφει τη θεμελιώδη καταστατική αρχή ενός πολιτικού κόμματος ή παράταξης.Στον εκκλησιαστικό χώρο, δόγμα είναι η απόφαση που λαμβάνεται σε θέματα πίστης και η οποία γίνεται γενικά παραδεκτή από το σύνολο των πιστών.

Έχουμε ακούσει πολλά τις προηγούμενες μέρες και θα ακούσουμε ακόμα περισσότερα. Βουλιάζουμε με έναν τρόπο που μοιάζει οριστικός και το μόνο που ενδιαφέρει τις ηγεσίες μας είναι ποιος θα φορτωθεί τις ευθύνες του ναυαγίου, όχι πώς θα σώσει η χώρα. Άσε που ο καθένας εννοεί άλλο πράγμα σαν χώρα. Τέλος πάντων.

Οι μάσκες πια είναι πεταμένες στο πάτωμα. Μου κάνει εντύπωση που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι σε αυτή την χώρα οι οποίοι πιστεύουν ότι κάτι μαγικό κρύβεται μέσα στις συμφωνίες με τους δανειστές και με βάση τη μαγεία θα πάμε καλύτερα. Που ακούνε για πρωτογενή πλεονάσματα (μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2012 σύμφωνα με το Βενιζέλο!) και αντί να γελάσουν με απόγνωση αρχίζουν να λογαριάζουν πόσους πρέπει να διώξει από το δημόσιο για να το πετύχει. Άνθρωποι κατά γενική ομολογία σοβαροί, άνθρωποι με αντίληψη και εμπειρίες και εντελώς, μα εντελώς, τυφλοί εξακολουθούν να λένε ότι το Μνημόνιο είναι ευκαιρία για μεταρρυθμίσεις στην χώρα.

Αν κάποιος είχε οποιαδήποτε αυταπάτη για τις προθέσεις των δανειστών μας, τα ερήμην κουρέματα, τα μέτρα με τα χαράτσια σε σπίτια, κλπ θα έπρεπε (τουλάχιστον) να τον κάνουν να καταλάβει ότι η τρόϊκα και εμείς δεν έχουμε τα ίδια συμφέροντα. Σε αυτή την μνημειώδη καταστροφή που ζούμε υπάρχουν ένα σωρό παίχτες και ο καθένας έχει άλλες προτεραιότητες να υπηρετήσει.

Η μόνη εξήγηση για αυτή την τύφλωση είναι η θρησκευτική πίστη. Και δυστυχώς αυτό ακριβώς ισχύει: τόσα χρόνια παγκόσμιας ύφεσης (από το 2007) κι ακόμα δεν έχουν κάτσει να αμφισβητήσουν. Ακόμα δεν έχουν σκεφτεί ότι ίσως κάτι να φταίει στον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα κι ότι δεν πρόκειται για μια κακή συγκυρία που θα περάσει. Νιώθω πως έχουμε βομβαρδιστεί ξανά και ξανά με ένα σύνολο μύθων, με τόσες επαναλήψεις και τέτοια σιγουριά που φτάσαμε να τους πιστεύουμε.

Δυο χρόνια κι ακόμα δεν έχουμε καν συμφωνήσει στο ποιο είναι το πρόβλημα. Ράβε ξήλωνε…

Βρίσκω πολύ αστείο ότι ακριβώς οι οπαδοί του νέο-φιλελευθερισμού, οι κοπτόμενοι για την ανεξαρτησία της σκέψης τους από θρησκευτικές αλυσίδες, επαναλαμβάνουν την πίστη τους με θρησκευτικό πάθος. Σε κάθε περίπτωση, η αμφισβήτηση των όσων μας σερβίρουν κάνει καλό. Πρέπει, επειγόντως, να ανασκευάσουμε τα ψέματα που μεθοδευμένα μας έχουν ταΐσει, για να δεχτούμε τα όσα προωθούνται. Πρέπει να μάθουμε να αμφισβητούμε μύθους. Μάζεψα κάμποσους, ετοίμασα σεντόνι. Πάμε να τους δούμε έναν – έναν.

Το κράτος είναι μια επιχείρηση.

Όχι, το κράτος δεν λειτουργεί σαν επιχείρηση. Έχει έσοδα και έξοδα, έχει ανάγκη ισοσκελισμών προϋπολογισμών σε βάθος χρόνου (ακριβώς όπως και οι επιχειρήσεις) αλλά δεν έχει σκοπό το κέρδος. Στόχος του κράτους είναι (θεωρητικά) η παροχή ασφάλειας, ελευθερίας και ποιότητας ζωής στους πολίτες του. Το κράτος επιλέγει στρατηγικές και ακολουθεί πολιτικές για την υλοποίησή τους για να πετύχει αυτά. Επιπλέον, το κράτος χαρακτηρίζεται από την κατοχή ενός πελώριου, απόλυτου μονοπωλίου εντός της επικράτειάς του, αυτό της φορολόγησης – το πιο ξεκάθαρο μονοπώλιο που μπορεί να υπάρξει. Τέλος, καμιά επιχείρηση δεν περιμένει ότι οι εργαζόμενοί της είναι αναγκαστικά πελάτες της. Το κράτος λοιπόν δεν είναι επιχείρηση, παρότι χρειάζεται χρηστή διοίκηση.

Το δημόσιο δεν παράγει ΑΕΠ (Ισοδύναμο: «Μου κρατάνε από τα δικά μου τα λεφτά για να πληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι.»)

Μια πρώτη απάντηση είναι ότι αυτή η τοποθέτηση αυτή είναι απλά λάθος. Ο ίδιος ο ορισμός για το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν λέει ότι είναι το άθροισμα της κατανάλωσης, των επενδύσεων, των δημοσίων δαπανών και των καθαρών εξαγωγών. Από τον ίδιο τον ορισμό του ΑΕΠ λοιπόν, η δήλωση αποδεικνύεται λάθος.

Η δεύτερη απάντηση είναι ότι η υπεραξία της εργασίας δεν προϋποθέτει ταμπέλα ιδιωτικού ή δημοσίου τομέα, προκύπτει από το τελικό παραγόμενο προϊόν / υπηρεσία. Υπάρχουν οι προφανείς υπηρεσίες του κράτους που παράγουν εισόδημα (π.χ. ΔΕΗ, τελωνεία, νοσοκομεία), αυτές που είναι απαραίτητες για να παράξουν εισόδημα άλλοι (π.χ. τα δικαστήρια για τους δικηγόρους) και αυτές που παράγουν με πιο έμμεσο τρόπο (π.χ. τα ΚΕΠ), προσφέροντας υπηρεσίες οι οποίες έχουν προστιθέμενη αξία. Αν θεωρείτε ότι μια δημόσια υπηρεσία δεν παράγει εισόδημα φανταστείτε την καταργημένη – θα αναγκαζόσασταν να πληρώσετε για υπηρεσίες που σας πρόσφερε πριν;

Όλα αυτά δεν σημαίνουν φυσικά ότι το Ελληνικό δημόσιο είναι παραγωγικό. Μακρυά από εμένα να ισχυριστώ ότι η παραγωγικότητα του μέσου Έλληνα δημοσίου υπαλλήλου είναι για βραβείο. Ο μύθος όμως ισχυρίζεται ότι, έτσι κι αλλιώς, κάθε δημόσιο σε οποιαδήποτε χώρα και οποιαδήποτε περίοδο δεν συμβάλει στην παραγωγή πλούτου. Και καλά, δεν είναι στη φύση μια θέσης εργασίας στο δημόσιο να παράγει πλούτο.

Έχουμε μεγάλο δημόσιο τομέα.

Αντί απάντησης, δείτε εδώ. Είμαστε (συγκριτικά) τόσο μεγάλοι; Όχι. Έχουμε ωστόσο απαράδεκτα άτσαλη κατανομή: λείπουν νοσηλευτές και περισσεύουν κλητήρες ας πούμε. Αυτό είναι διαφορετικό πρόβλημα από το μεγάλο μέγεθος. Και προϋποθέτει σοβαρότητα, προετοιμασία και μελέτη για την επίλυσή του, πολυτέλειες για τους θιασώτες των οριζοντίων περικοπών. Επίσης, έχουμε αδιανόητα μεγάλη παρουσία του δημοσίου στην οικονομική ζωή: είναι ο μεγαλύτερος πελάτης, κάνει τους μεγαλύτερους διαγωνισμούς, κλπ. Αυτό όμως είναι πρόβλημα του ιδιωτικού μας τομέα: είναι χυδαία κρατικοδίαιτος και οπισθοδρομικά ανεπτυγμένος εσωστρεφώς. Στα πλαίσια του Μνημονίου, έγινε κάποια, οποιαδήποτε, κίνηση για να μικρύνει ο ρόλος του δημοσίου στην οικονομία της χώρας; Εγώ δεν πρόσεξα κάτι τέτοιο.

Οι απολύσεις χρειάζονται για να μειωθούν τα έξοδα του δημοσίου και να ορθοποδήσουμε. (Ισοδύναμο: «Κανονικά χρειάζονται απολύσεις, όχι εφεδρείες.» Σχετικό: «Η τρόϊκα δεν ενδιαφέρεται να μειώσει μισθούς.»)

ΟΚ, τώρα μπαίνουμε στα βαθειά. Κρατηθείτε από κάπου: οι μισθοί δεν μειώνονται για να μειωθούν οι δαπάνες. Οι μισθοί μειώνονται γιατί αυτό υπαγορεύεται από τη μεθοδολογία της εσωτερικής υποτίμησης (στην οποία πιστεύει, με την γνωστή δογματική ακαμψία, η τρόϊκα). Δεν τίθεται θέμα μείωσης δαπανών γιατί τότε δεν θα μειώνονταν οι μισθοί σε κερδοφόρες εισηγμένες ΔΕΚΟ (π.χ. ΔΕΗ). Μας λένε από τη μια για το βάρος του σπάταλου δημοσίου που βουλιάζει την χώρα – ταυτόχρονα όμως μας λένε ευθέως ότι το δημοσιονομικό όφελος από την εφεδρεία θα είναι μικρό, αλλά η κίνηση είναι συμβολική (sic). Μισό λεπτό: ή απαραίτητο είναι ή συμβολικό – και τα δύο δεν γίνεται.

Σημειώνω ότι η εφεδρεία 30,000 ανθρώπων εντός του 2011 θα γλυτώσει από τα δημόσια ταμεία τα 300 εκατομμύρια. Η σκανδαλώδης εξαγορά των αμαρτιών του Λαυρεντιάδη θα κοστίσει (επίσημα) περίπου 3 φορές αυτό το ποσό. Όλα στη ζωή είναι θέμα προτεραιοτήτων.

Βασικό επιχείρημα που πέρασε στα ψιλά: η τρόϊκα λέει ανοιχτά ότι δεν θέλει απολύσεις, και δεν τους νοιάζει το κόστος του δημοσίου. Θέλουν ξεκάθαρα μειώσεις μισθών.

«Η τρόικα απέρριψε πρόταση να υπολογίζεται η μείωση του μισθολογικού κόστους επί του συνόλου της μισθοδοσίας καθώς μια τέτοια αρχή θα δημιουργούσε κίνητρο να γίνουν απολύσεις, να μειωθεί ο αριθμός του προσωπικού, και οι επαναπομείναντες εργαζόμενοι να εξακολουθήσαν να απολαμβάνουν υψηλές απολαβές.»

Χωνέψτε το: όλος ο στόχος είναι η επιτυχία της μεθόδου της εσωτερικής υποτίμησης.

Η εσωτερική υποτίμηση (υποτίθεται ότι) σου κερδίζει ξανά πόντους ανταγωνιστικότητας χωρίς να χρειαστεί να υποτιμήσεις το νόμισμά σου. Αντί αυτού, υποτιμάς το εργατικό κόστος μειώνοντας μισθούς και εισοδήματα. Φυσικά, για να μην σε στείλει ο εργαζόμενος στο διάολο και να συνεχίσει να κάνει την ίδια δουλειά με λιγότερα λεφτά, υπάρχει ένα θεμελιώδες προαπαιτούμενο: υψηλό ποσοστό ανεργίας. Αν είσαι χαρούμενος που, έστω κι έτσι, έχεις δουλειά, καταπίνεις τη μείωση και λες κι ευχαριστώ από πάνω. Μην σας πείθουν λοιπό τα κροκοδείλια δάκρυα για τους ανέργους: η υψηλή ανεργία είναι το βασικό συστατικό της συνταγής που εφαρμόζει το ΔΝΤ και είναι τόσο απαραίτητη για την «επιτυχία» όσο η μελιτζάνα στο μουσακά.

Που μας φέρνει στο μεγάλο ζητούμενο της ανταγωνιστικότητας…

Η ανάπτυξη περνάει μέσα από την αύξηση της ανταγωνιστικότητας.

Κλασσική εξήγηση του πώς βλέπουν το θέμα οι έχοντες την ορθή πολιτικά άποψη εδώ.

Η ανταγωνιστικότητα πρέπει πράγματι να αυξηθεί. Η χώρα εισάγει τα πάντα, ακόμα και ελαιόλαδο, και δεν εξάγει ούτε καν εξειδικευμένες υπηρεσίες στους γείτονες Βαλκάνιους. Η ανταγωνιστικότητα όμως δεν εξαρτάται μόνο από το κόστος μονάδος: παίζουν ρόλο οι διαδικασίες, το delegation of duties, η κατάρτιση των εργαζομένων, οι υποδομές του τόπου, η σωστή στόχευση πελατών, η ανταπόκριση σε ανάγκες για νέα προϊόντα και υπηρεσίες. Όλα αυτά, μα όλα, είναι ευθύνη των αφεντικών (είτε στις ιδιωτικές εταιρείες είτε στο δημόσιο τομέα). Το μόνο που είναι του εργαζόμενου είναι η αμοιβή του.

Κι επειδή είναι κουραστικό να μιλάμε με λόγια του αέρα: η ανταγωνιστικότητα είναι μετρήσιμο μέγεθος. Αν πραγματικά μπορούμε να φτάσουμε το επιθυμητό επίπεδο ανταγωνιστικότητας μόνο με μειώσεις μισθών, ας μας πούνε ευθέως πόσο πρέπει να πέσουν και να μείνουμε εκεί. Διαφορετικά, απλά έχουν βρει και πιέζουν για νέες μειώσεις κάθε φορά που άλλοι υπολογισμοί τους αστοχούν.

Να το πάω κι αλλιώς; Η πιο ανταγωνιστική οικονομία στον κόσμο είναι η κινέζικη. Θέλουμε να γίνουμε Κίνα; Γιατί η επιτυχία της έρχεται με το πλήρες πακέτο – μισθούς, πολιτική, ανθρώπινα δικαιώματα, κλπ. Αυτός είναι ο στόχος;

Κανείς δεν μιλά για τους απολυμένους του ιδιωτικού τομέα.

Λάθος. Κανείς από τα παπαγαλάκια που ακούτε δεν μιλάει για αυτούς. Για την ακρίβεια, όσα παπαγαλάκια μιλάνε για αυτούς δεν το κάνε για να ζητήσουν την προστασία τους, αλλά την άρση προστασίας για τον δημόσιο τομέα. Βλ. παραπάνω για το πόσο απαραίτητο είναι το υψηλό ποσοστό ανεργίας.

Σχετικός και ο επόμενος μύθος.

Oι άνεργοι είναι (όλοι) του ιδιωτικού τομέα.

Αυτή η έκφραση κι αν δείχνει ποιοι είναι παπαγαλάκια.

Έστω ένας άνεργος που μια ζωή δούλευε ιδιωτικό τομέα. Αν αύριο προσληφθεί π.χ. στον Δήμο, δεν φεύγει από την ανεργία;

Έστω επίσης κάποιος που δούλευε με σύμβαση ορισμένου χρόνου στο δημόσιο. Ξέρω τέτοιες περιπτώσεις ανθρώπων, που τους ανανέωναν τις συμβάσεις κάθε φορά που έληγαν, και μπορεί να λειτουργούσαν και ολόκληρη δεκαετία με αυτό το καθεστώς. Αυτοί απολύθηκαν. Δεν μετράνε στους ανέργους;

Όταν ακούτε κάποιον να προσπαθεί να διαχωρίσει τους ανέργους σύμφωνα με την προέλευσή τους, το νου σας. Το διαίρει και βασίλευε είναι η μέθοδος. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι η επίθεση είναι προς όλους τους εργαζόμενους, αν συνειδητοποιήσουμε ότι σκοπός όλου αυτού του θεάτρου είναι να γίνουν αποδεκτές οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, όπου θα ισχύουν άλλοι νόμοι, όπου οι μισθοί θα είναι επιπέδου Βουλγαρίας στην αρχή και Μπαγκλαντές στο τέλος, και από τους οποίες η Ελλάδα δεν έχει να κερδίζει ούτε καν φόρους της προκοπής.

Με το ενιαίο μισθολόγιο, για πρώτη φορά στο δημόσιο μπαίνει κίνητρο απόδοσης.

Ο Ν. 3205/03 τα λέει αλλιώς. Ας τον διαβάσουν παρακαλώ.

Οι δανειστές μας δεν θα μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε.

Όχι. Οι δανειστές μας θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω ή θα πάρουν ακριβώς όσα από τα λεφτά τους πιστεύουν ότι μπορούν, και την επόμενη μέρα θα μας αφήσουν στην τύχη μας.

Αυτά μέχρι το καλοκαίρι. Γιατί τους τελευταίους μήνες μάλιστα πετύχαμε κάτι ακόμα χειρότερο: μπήκαμε στη θέση του παραδείγματος προς αποφυγήν. Η Γερμανία θέλει να αποφύγει επανάληψη συμπεριφοράς από Ιταλούς και Ισπανούς – για αυτό θα μας κάνει να υποφέρουμε. Θα είναι όσο πιο σκληρή μπορεί απέναντί μας. Όχι μόνο θα μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε, θα μας σπρώξουν στο είδος της χρεοκοπίας που τους βολεύει.

Αν δεν υπήρχε το Μνημόνιο δεν θα είχαμε λεφτά για μισθούς και συντάξεις.

Το Μνημόνιο δίνει πόρους 105 δις ευρώ στην χώρα. Από αυτά, προσδιορίζει ποια μπορεί να ξοδέψει όπως κρίνει η ελληνική κυβέρνηση (θυμάμαι πως είναι σχεδόν 14 δις, μόλις βρω την τεκμηρίωση θα την προσθέσω) και όλα τα υπόλοιπα (σχεδόν 90 δις) ορίζεται ρητώς ότι επιτρέπεται να πάνε μόνο για αποπληρωμή δανειακών υποχρεώσεων. Το Μνημόνιο είναι στην πραγματικότητα ένα πελώριο swap που παίρνει το χρέος που είχαμε προς ξένες τράπεζες και το κάνει χρέος προς κράτη. Ελάχιστα καλύπτει τα τρέχοντα έξοδα του ελληνικού κράτους.

Υπάρχουν δυστυχώς γύρω μας άνθρωποι που πανηγυρίζουν για εφεδρεία και απολύσεις: αυτό που κάνουν, εκτός από κανιβαλισμός, εκτός από κοντόφθαλμο (αφού κάθε περικοπή μισθών του Δημοσίου ακολουθείται 1 – 1,5 μήνα μετά από μαζικές απώλειες θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα) είναι απλά λάθος. . Και δυο χρόνια έξαλλης λιτότητας (στην πραγματικότητα χρειάζεται κάποια καινούργια λέξη για να περιγραφεί αυτό που συμβαίνει) θα έπρεπε να είναι αρκετά για να συνειδητοποιούν όλοι πόσο λάθος είναι. Στο κάτω – κάτω της γραφής, τι είδους πρόγραμμα καταπολέμησης χρέους είναι αυτό, το οποίο είναι σχεδιασμένο για να αυξήσει το χρέος και επιπλέον σου αυξάνει και το έλλειμμα;;;

Η αγορά τελικά θα ανταμείψει αυτούς που κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους.

Μακάρι, αλλά δυστυχώς όχι. Δεν βρισκόμαστε σε μια ιδεατή αγορά, σε μια άσκηση επί χάρτου στα αμφιθέατρα της ΑΣΟΕΕ, αλλά σε μια ούτως ή άλλως διαστρεβλωμένη αγορά και επί πλέον εν μέσω κρίσης. Η επιβίωση σε επιχειρηματικούς όρος ταυτίζεται με την ρευστότητα. Ο έχων ρευστότητα δεν είναι απαραίτητα ο καλύτερος στη δουλειά του, είναι απλά αυτός που έτυχε να τον βρει σε καλύτερη κατάσταση η κρίση. Η σιγουριά αυτή είναι ισοδύναμε του να λες ότι από το ναυάγιο του Τιτανικού επιβιώσαν όσοι ήταν καλύτεροι κολυμβητές – αμ, δε!

Πάρτε το χαμπάρι, το να είσαι άνεργος σε κατάσταση κρίσης δεν είναι επιλογή. Και δεν συνιστά αμαρτία, ούτε καν στα πλαίσια των προτεσταντικών αρχών εργασίας.

Συμπέρασμα; Το φαινόμενο, η πληβειοποίηση της μεσαίας τάξης, δεν είναι μόνο ελληνικό, συμβαίνει, με άλλη ένταση, και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Ο πολιτικός φιλόσοφος John Gray το διατύπωσε ως εξής: «Η μεσαία τάξη συνιστά μια πολυτέλεια την οποία ο καπιταλισμός δεν είναι πια σε θέση να πληρώνει». Η διαπίστωση αυτή  δεν προσφέρει παρηγοριά.

Ο πλανήτης σείεται. Στις 15 Οκτωβρίου όλες οι πλατείες είχαν κόσμο – ίσως όχι πολύ, αλλά ήταν παντού. Οι αγανακτισμένοι των ΗΠΑ καταλαμβάνουν λιμάνια – φαντάζομαι ότι ο Πάγκαλος θα γυρίσει και σε αυτούς να πει «Μαζί τα φάγαμε». Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό, αφορά ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Δεν σημαίνει αυτό ότι δεν έχουμε ευθύνες – το ότι ξεκίνησε εδώ το θέμα της ευρωζώνης κι όχι π.χ. στην Ολλανδία, οφείλεται στο στραβό μας το κεφάλι. Αλλά η λύση δεν μπορεί να είναι μόνο τοπική. Και για μένα δεν είναι λύση κάτι που αφήνει τις συστημικές λειτουργίες που μας οδήγησαν εδώ στη θέση τους – πρώτα βρίσκεις τι δημιούργησε το πρόβλημα και αυτό αλλάζεις, όχι τα συμπτώματά του.

Τέλος πάντων, δεν διεκδικώ και το αλάθητο. Μπορεί όσα γράφω παραπάνω να είναι εκτός θέματος και να υπάρχουν άλλες εξηγήσεις για τους λόγους που ζούμε όσα ζούμε. Κρατήστε όμως σαν αρχή αυτό: αμφισβητείστε. Αναρωτηθείτε. Αμφιβάλετε. Και να θυμάστε ότι το σύστημα και τα παπαγαλάκια του σας λένε ψέματα.

Ξέρετε πώς να καταλάβετε όταν κάποιοι τέτοιοι λένε ψέματα, ε; Φαίνεται, γιατί κουνιούνται τα χείλη τους.

6 Σχόλια

  1. Ξέρω ότι δεν είμαι ακριβώς στο κέντρο της επικαιρότητας. Δημοψηφίσματα, μένουμε/φεύγουμε, Καϊλή και δεν συμμαζεύεται. Παρόλα αυτά, πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας ποιο είναι το πρόβλημα και μετά να δούμε πώς θα το λύσουμε. Τόσος καιρός κι ακόμα δεν ακούμε την εκφώνηση της άσκησης με τον ίδιο τρόπο. Δεν λέω ότι ο δικός μου είναι ο σωστός, αλλά κάπου, κάπως, πρέπει να καταλήξουμε σε έναν. Και μετά, με βάση αυτόν, να ψάξουμε λύση. Μόνο μετά όμως.

    • Συμφωνω απολυτα, τα λες πολυ περιεκτικα . Κατι ακομα, οι ειδικες οικονομικες ζωνες , αργοτερα θα Κυπροποιησουν Θρακη και Κρητη, ή αν θελεις Κοσοβοποιησουν. Το οτι θα βγουμε απο το ευρω, το θεωρω σιγουρο , μολις υπογραφουν ολα οσα ξεπουλανε τη χωρα μας αλλα και μολις εξασφαλισουν οτι οι αλλες PIGS με την αποχωρηση της Ελλαδας δεν θα εχουν πιστωτικα θεματα .

  2. εισαι απόλυτα εντός επικαιρότητας και ο τρόπος σου, για μένα είναι παρα πολύ σωστός.

  3. […] των πολιτών, ώστε ναρκωμένοι να μην αντιδρούν. Η συνταγή, δοκιμασμένη και πολλάκις αποτυχημένη, εφαρμόζει την […]

  4. […] των πολιτών, ώστε ναρκωμένοι να μην αντιδρούν. Η συνταγή, δοκιμασμένη και πολλάκις αποτυχημένη, εφαρμόζει την […]

  5. […] των πολιτών, ώστε ναρκωμένοι να μην αντιδρούν. Η συνταγή, δοκιμασμένη και πολλάκις αποτυχημένη, εφαρμόζει την […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: