Σαν πολλά μας τα λένε…

Με έχουν πρήξει ως εκεί που δεν παίρνει με την αδυναμία τους να αναγνωρίσουν μια κατάσταση.

H οικονομία μας νοσεί. Τι νοσεί δηλαδή, είναι βαρειά, βαρύτατα άρρωστη, διασωληνωμένη. Και όλοι ψάχνουμε ποιος φταίει για αυτό. Και μ’ έχουν κουράσει τόσο μα τόσο πολύ όλα τα παπαγαλάκια που αναμασούν το κυρίαρχο πρότυπο, σε μια (θρησκευτικού ύφους) προσπάθεια να το κάνουν να φανεί αληθινό.

Η οικονομία μας νοσεί γιατί το Δημόσιο είναι μεγάλο. Σωστό. Αλλά, δυστυχώς για τους μυθομανείς, δεν είναι μεγάλο ως προς την στελέχωση ούτε καν ως προς τις αρμοδιότητες, καθώς αυτά τα δύο δεν έχουμε αξιωθεί να τα μετρήσουμε και να τα συγκρίνουμε με άλλες χώρες (όπως θα οφείλαμε). Είναι μεγάλο, πελώριο, ΤΕΡΑΣΤΙΟ ως προς την παρουσία του σαν εμπορικός εταίρος. Οι μεγαλύτερες δουλειές στην Ελλάδα γίνονται με, από και για το Δημόσιο. Είναι ο σημαντικότερος πελάτης σχεδόν σε όλους τους τομείς της οικονομίας και ο βασικός παίκτης σε κάθε πιθανή και απίθανη οικονομική δραστηριότητα. Τι άλλο υπάρχει; Δεν έχουμε παρά ελάχιστες βιομηχανίες κι αυτές δεν είναι μεγάλου μεγέθους. Δεν έχουμε μεγάλα ιδιωτικά νοσοκομεία, ελάχιστα είναι τα μεγάλα ξενοδοχεία, υπηρεσίες όπως π.χ. logistics είναι κατακερματισμένες σε σχέση με τα μεγέθη στην γειτονική Τουρκία (για παράδειγμα). Ακόμα και οι τράπεζες δεν συγκρίνονται μαζί του. Δεν φτάνει λοιπόν που λειτουργεί όπως λειτουργεί, αλλά δρώντας σαν optimum οικονομικός παίκτης επηρεάζει όλες τις δραστηριότητες που συμβαίνουν στην αγορά της χώρας.

Τα πράγματα είναι απλά: προσαρμοζόμενος στην πανταχού παρουσία του Δημοσίου, ο ιδιωτικός, ανταγωνιστικός (sic – γεια σου ρε Babis με τα ωραία σου!) τομέας της οικονομίας μας ρυθμίστηκε επί δεκαετίες να είναι εντελώς κρατικοδίαιτος. Και στην πραγματικότητα, έκανε κάτι ακόμα χειρότερο: πάρα πολλά από τα συμβόλαια ξέρουμε όλοι ότι είχαν δοθεί μέσω κυκλωμάτων διαφθοράς. Τους ξέρουμε όλοι ποιοι είναι. Καναλάρχες που παίρνουν μεγάλες δουλειές, πρόεδροι ιστορικών συλλόγων που μαζεύουν όλο το χρήμα «καίγοντας» όποιους αφελείς ανταγωνιστές πηγαίνανε με τον σταυρό στο χέρι, «αυτοδημιούργητοι» εκδότες με κολλητιλίκια π.χ. με τον Λαλιώτη (τι να γίνεται αυτή η ψυχή…) και μανία αντιγραφής περιοδικών του εξωτερικού. Ο επιτυχημένος Έλληνας επιχειρηματίας της τελευταίας 30-ετίας είναι και κρατικοδίαιτος και διαφθορέας (με εξαιρέσεις φυσικά, αλλά περιορισμένες).

Έχω κουραστεί λοιπόν να ακούω ή να διαβάζω απόψεις του τύπου «Αυτά που τραβάμε τώρα είναι η τιμωρία μας γιατί επιτρέψαμε να βγαίνει στη σύνταξη η αεροσυνοδός της Ολυμπιακής από τα 42 της» ή «Αν έδιωχναν τους μισούς από το δημόσιο, θα λυνόταν το πρόβλημα». Έχω ακούσει ακόμα κι ότι πρέπει να αγοράζουμε ελληνικά προϊόντα γιατί η ξενομανία μας έφερε την κρίση. ΟΚ. Ας αφήσουμε στην άκρη ότι ούτε ένας από όλους αυτούς που κατηγορούνται για τα χάλια μας δεν έκανε τίποτα παράνομο. Σε αντίθεση με τους τιμητές τους, οι οποίοι οχυρώνονται πίσω από νόμους περί ασυλίας. Ας το αφήσουμε. Αναρωτιέμαι πραγματικά τι κόστισε περισσότερο στην Ελλάδα, οι (απαράδεκτα υψηλές) αποδοχές των ΟΣΕτζήδων ή κάτι συμβάσεις ασφαλείας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Το φάρμακο χωρίς συμμετοχή των αγροτών ή οι απ’ ευθείας αναθέσεις του ΟΤΕ; Δεν μιλάμε θεωρητικά τώρα, αυτά είναι νούμερα που μπορούν να συλλεχθούν και να συγκριθούν. Και μετά να τα δούμε σαν ισοδύναμη πτώση ανταγωνιστικότητας, καθώς ο κάθε διαπλεκόμενος «επιχειρηματίας» δεν είχε λόγους να αναπτύξει προϊόντα ή υπηρεσίες όσο είχε την παχιά αγελάδα του Δημοσίου να αρμέγει.

Το Δημόσιό μας είναι ατσούμπαλο, κακοχυμένο και χάλια. Αλλά δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι όποια πέτρα κι αν σηκώσεις στην Ελλάδα θα το βρεις από κάτω. Ακόμα και όσοι κόπτονται για αναπτυξιακά μέτρα, λεφτά για επιδοτήσεις ζητάνε – πάλι λάθος δηλαδή(αν και μάλλον μικρότερο λάθος από τα τερατουργήματα που ψηφίστηκαν την Κυριακή).

Έτσι λοιπόν η φράση «το μέγεθος του Δημοσίου» έγινε μια ωραία δικαιολογία για να προωθείται η κάθε κορπορατική ιδεοληψία. Άλλωστε, είναι πολύ βολικό ο ένας εργαζόμενος να δείχνει τον άλλον για φταίχτη. Σήμερα μας φταίνε οι γιατροί, αύριο οι ταξιτζήδες, μεθαύριο οι συνταξιούχοι των Ευγενών Ταμείων (άλλη ιστορία κι αυτή…) και το Σαββατοκύριακο οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ. Ωραία και βολικά όλα αυτά. Τα δύσκολα θα αρχίσουν όταν πάρουμε μυρωδιά ότι όλο αυτό το παιχνίδι είναι στημένο από τους λίγους που ωφελούνται από την καταστροφή που συμβαίνει γύρω μας.

Last but not least: Η συλλογική ευθύνη είναι μια εφεύρεση του πρωτόγονου μυαλού όταν δεν είναι σε θέση να κάνει ανάλυση. Όσο συλλογικά «φταίμε» οι Έλληνες για την κρίση, άλλο τόσο συλλογικά φταίνε και οι Αμερικάνοι για την κρίση των subprimes. Όχι μόνο αυτοί που είχαν πάρει δάνεια, αλλά και όσοι δεν είχαν πάρει. Με άλλα λόγια, και με αυτούς μαζί τα φάγαμε.

Άντε, γιατί σαν πολλά μας τα λένε…

9 Σχόλια

  1. Άσχετο:
    Goldman sucks http://www.youtube.com/watch?v=j6szSpFqB0I&feature=related

    «Ακόμα και όσοι κόπτονται για αναπτυξιακά μέτρα, λεφτά για επιδοτήσεις ζητάνε – πάλι λάθος δηλαδή(αν και μάλλον μικρότερο λάθος από τα τερατουργήματα που ψηφίστηκαν την Κυριακή).»

    αχ τι ωραία που τα λες όμως!

  2. Aχ, εγώ τα λέω, αλλά ποιος ακούει;

  3. Συμφωνώ και επαυξάνω !!!!

  4. Με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, έχω γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου να πάω να δω τη μάνα μου χωρίς να κανω το γύρο της Ελλάδας κάθε που βρέχει.

    Με το Δημόσιο, έχω το άγχος να βρω ταξί στις απεργίες να πάω να βγάλω το πετσοκομμένο μου μεροκάματο.

    1-0

    Ολόσωστα όλα αυτά γα τον ιδιωτικό τομέα που είχε κοιμηθεί πάνω στον Δημόσιο, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να αισθάνομαι αλληλεγγύη για αυτούς που μόλις το 2011 θυμήθηκαν ότι όλοι εργαζόμενοι είμαστε.

  5. @Lambros:
    Γεια σου φίλε Λάμπρο, με το νοστιμότατο blog!

    @Χριστίνα:
    Έχω διάφορες πιθανές απαντήσεις στο σχόλιό σου, αλλά η βασική μου «ένσταση» είναι η αίσθηση που βγάζεις. Σε ενοχλεί το δικαίωμα στην απεργία;
    Πρόσεξε, δεν λέω ότι όλες οι απεργίες που έχουμε βιώσει είναι λογικές, σύννομες, κλπ κλπ. Αντίθετα, στα χρόνια των παχιών αγελάδων, οι συνδικαλίσταροι της ΓΣΕΕ σπαταλήσαν το όπλο της απεργίας για θέματα ελάχιστης σημασίας μπροστά στα σημερινά προβλήματα, στερώντας του την αξία του και ξεφτελίζοντάς την σαν πρακτική.
    Το ποστ εγώ το έγραψα εκνευρισμένος από την συνεχή προσπάθεια να παρουσιαστεί ο δημόσιος τομέας σαν η αιτία όλου του κακού της χρεοκοπίας και ο ιδιωτικός σαν η πηγή της αιώνιας νιότης. Προσπάθησα επίσης να εξηγήσω πώς αντιλαμβάνομαι ότι τόσο η μία πλευρά όσο και η άλλη επηρεάζουν το ζήτημα της ανταγωνιστικότητας. Εσύ θεωρείς ότι το πρόβλημα είναι πως κάποιοι ενδέχεται να απεργήσουν ; Κάτι δεν καταλαβαίνω εδώ.
    Επίσης, δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί «που μόλις το 2011 θυμήθηκαν ότι όλοι εργαζόμενοι είμαστε.»
    ΥΓ: Προφανώς έγιναν *και* χρήσιμα έργα στους ΟΑ. Πρόσεξε ξανά το κείμενο, θα δεις ότι δεν μιλάω γενικά για τις συμβάσεις των ΟΑ, αλλά ειδικά για τις υπηρεσίες ασφαλείας. Ζέππελιν και τα ρέστα.

  6. Το δικαίωμα στην απεργία κάθε τρεις και λίγο (μια φορά την εβδομάδα για ένα χρόνο!) χωρίς λόγο όπως κάνουν τα ΜΜΜ εδώ και τουλάχιστον δεκαεφτά χρόνια που τα χρησιμοποιώ, με ενοχλεί.

    Με τις υπόλοιπες απεργίες πχ Οικονομικών, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΛΤΑ, ΟΛΜΕ κλπ κλπ, δεν έχω πρόβλημα εκτός αν τις κάνουν για σκάλα σε τριήμερο.

    Για τους ΟΑ συμφωνώ ότι έγιναν τρελά και άχρηστα έξοδα και χάθηκαν λεφτά, πόροι και προοπτικές (και γίναμε και ρεζίλι με το ντόπινγκ), αλλά σπάνια βλέπω να αναφέρονται τα καλά πράγματα, πχ το μετρό ή η γέφυρα και αισθάνομαι υποχρεωμένη να τα αναφέρω.

    Αυτός που πούλησε στο κράτος τη φοροκάρτα δεν έφαγε λεφτά;

    Πριν το 2011, πριν το 2009 αν θέλετε, ο ιδιωτικός τομέας ήταν το παραπαίδι που δεν πείραζε να μείνει νηστικό, δαρμένο και κουρελιάρικο. Που οι απολύσεις και οι παραβάσεις των συμβάσεων πήγαιναν σύννεφο. Που αν απεργούσε δεν ξανάβρισκε δουλειά ποτέ, εκτός αν γραφόταν σε κάποιο φωνακλάδικο κόμμα. Τώρα που σφίξαν τα πράγματα και πεινάει και το παιδάκι-δημόσιο, περιμένουν όλοι από το παραπαίδι να δείξει αλληλεγγύη. Δεν είμαι τόσο ανώτερος άνθρωπος.

    ‘Αλλωστε, για να υπάρχει δικαίωμα στην απεργία, πρέπει πρώτα να υπαρξει δικαίωμα στην εργασία. Ο ιδιωτικός τομέας, τουλάχιστον απ’οσο βλέπω από γνωστους, φίλους και συνεργάτες, έχει χάσει το δικαίωμα στην εργασία για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν μπορεί είτε να προσέλθει (ΜΜΜ) είτε να διεκπεραιώσει (απεργία πάνω σε καταληκτική, πχ).

    Όταν βγει κάποιος να υποστηρίξει το δικαίωμά μου να κρατήσω τη δουλειά μου και να μη βγω στους δρόμους για το νοίκι μου, θα υποστηρίξω κι εγώ το δικό του να απεργεί.

    Όσον αφορά τις απολύσεις στο Δημόσιο συγκεκριμένα, η δική μου πρόταση ήταν και είναι να μην απολυθούν, αρκεί να δουλεύουν οχτάωρο, να βγάζουν τον όγκο της δουλειάς που τους αναλογεί μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα (πχ όχι τέσσερις εργάσιμες για μια θεώρηση πλήρους και ορθού πίνακα εμπρόθεσμων συμβάσεων) και να μη μαζεύονται όλοι σε διοικητικές θέσεις αλλά να κάνουν τη δουλειά για την οποία προσλήφθηκαν (πχ δάσκαλοι σε νησί και όχι γραμματείς των υπουργών)

    Αυτό που λέτε για το Δημόσιο που έχει διαφθείρει τον Ιδιωτικό με τα κυκλώματά του το βρίσκω απόλυτα σωστό και θα ήθελα να το διαβάζω και να το ακούω συχνότερα.

    Σόρυ για την εκθεσούλα, τέλος της εβδομάδας γαρ…

  7. Συμφωνώ, μεγάλο -όχι όλο- κομμάτι του Ι.Τ. είναι κρατικοδίαιτο και αυτό θα πρέπει να αλλάξει. Όμως έχω την αίσθηση ότι στο κείμενό σου παρουσιάζεις τον Δ.Τ. σαν τον αδικημένο. Δεν θέλω να αναφερθώ για παραγωγικότητα, για αναντιστοιχία μισθού και προσφερόμενης υπηρεσίας (π.χ ΟΣΕ) κ.λ.π. ένα μόνο θυμάμαι ότι παραμονές εκλογών του 1985 φίλη μου εργαζόμενη στον Άγιο Σάββα (πασόκος) μου λέει: δεν έχουμε καρέκλες να τους βάλουμε, όχι γραφεία, καρέκλες. Αυτοί λοιπόν είναι οι απεργοί που παλεύουν για το δίκιο τους, το ποιο;

  8. @christina:
    Πολύ σωστό αυτό για το τριήμερο που λες – κι εμένα με εκνευρίζει αφάνταστα. Οι τραπεζικοί για παράδειγμα, το κάνουν σχεδόν συνέχεια.

    «Αυτός που πούλησε στο κράτος τη φοροκάρτα δεν έφαγε λεφτά;»
    Αν έφαγε λέει!!!!

    Το ζήτημα, όπως τουλάχιστον το βλέπω εγώ, είναι ότι συμφέρει άλλους και όχι τους εργαζόμενους να υπάρχει διχασμός στις τάξεις τους. Καταλαβαίνω την διαφορά στην αγωνία για το αύριο ανάμεσα στις δύο πλευρές, κι είναι ένα θέμα που δεν τονίζεται επαρκώς. Αλλά από την άλλη, είναι θέμα επιβίωσης, όχι ανωτερότητας. Όσο μεγαλύτερη λιτότητα επιβάλουν στους δημόσιους, και με δεδομένες τις στρεβλώσεις της ανταγωνιστικότητας, τόσο μικρότερο διαθέσιμο εισόδημα έχουν οι πελάτες του ιδιωτικού. Γίνεται ένας φαύλος κύκλος δλδ. Αν μάλιστα δεις στατιστικά την άνοδο της ανεργίας τα τελευταία 2 χρόνια, θα διαπιστώσεις ότι περίπου 1 μήνα μετά από κάθε μπαράζ μέτρων η ανεργία ανεβαίνει ένα σκαλί. Είναι θέμα επιβίωσης να συνειδητοποιήσουμε όλοι, και οι γελοίοι ΓΣΕΕ και οι ταλαιπωρημένοι και μονήρεις εργαζόμενοι, ότι είμαστε αναγκασμένοι να βρεθούμε στην ίδια πλευρά. Προσωπικά, δεν βλέπω εναλλακτική στρατηγική.

    Όσο για τις απολύσεις, αν θες την γνώμη μου, ιδού: Ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα θέλει ένα πολύ σκληρό και αναλυτικό re-engineering. Αυτό θα έπρεπε να ξεκινήσει με συζήτηση για το τι δημόσιο θέλουμε, δλδ τι δουλειές θεωρούμε ότι πρέπει να εκτελούνται από τον δημόσιο τομέα και σε τι επίπεδο υπηρεσιών. Δεν είναι δεδομένο π.χ. το ποιος πρέπει να κάνει την αποκομιδή των σκουπιδιών ή να διαχειρίζεται το δίκτυο του ΟΤΕ (προσοχή, όχι τις υπηρεσίες των παρόχων τηλεπικοινωνίας, αλλά το φυσικό δίκτυο των καλωδίων). Με βάση το τι θέλεις να κάνει το δημόσιο, διαστασιολογείς και τις ανάγκες του σε προσωπικό. Πιθανότατα μια σοβαρή μελέτη θα έβγαζε ότι έχουμε κόσμο που περισσεύει και πρέπει να φύγει άμεσα (π.χ. κλητήρες) κι έχουμε θέσεις που μας λείπει προσωπικό απελπιστικά (π.χ. νοσηλευτές). Άρα, τελικά ίσως να φτάναμε σε μείγμα απολύσεων και προσλήψεων, με εντελώς όμως διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά. Μιλάμε όμως υποθετικά, καθώς τέτοια μελέτη ούτε έγινε ούτε προβλέπεται να γίνει. Θα ξεμπρόστιαζε πολλούς.

    Κανένα πρόβλημα για την εκθεσούλα, αντίθετα απολαμβάνω την ανταλλαγή επιχειρημάτων…😉

    @jojos:
    Δεν θα έφτανα να τον χαρακτηρίσω αδικημένο. Συμφωνώ ότι υπάρχει σαφώς θέμα παραγωγικότητας, υπάρχει πολλά προβλήματα στο πώς αντιμετωπίζεται ο πελάτης – πολίτης. Υπάρχει το τερατούργημα του ΟΣΕ (πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις). Κι υπάρχουν οι στρατιές των κομματικών εγκάθετων, οι οποίες συνεχίζουν να διορίζονται και εν μέσω κρίσης (απόδειξη: πριν το ενιαίο, ο μέσος μισθός ΔΥ είχε υποστεί μειώσεις 14,5%, με το συνολικό μισθ.κόστος να έχει μειωθεί κατά 5%. Το υπόλοιπο 9,5% πού πήγε αν όχι σε νέες προσλήψεις από το παράθυρο; ).

    Παρόλα αυτά, ή ίσως σε πείσμα όλων αυτών, υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν δουλειά. Πιθανότατα προσληφθήκανε χωρίς μέσο και τραβάνε μόνοι το κουπί. Όλοι αυτοί τσουβαλιάζονται μαζί με τους κηφήνες σε περικοπές και περιφρόνηση, την ώρα που θα έπρεπε να τους ξεχωρίζουμε και να τους προφυλάτουμε.

    Σκέψου την ακόλουθη εικόνα, γνωστή σε όλους μας: μπαίνεις σε κάποιο γραφείο της Νομαρχίας. Υπάρχουν 4 υπάλληλοι. Ένας δουλεύει και έχει μπροστά του μια ουρά ταλαιπωρημένων. Δύο παίζουν στοίχημα και μια άλλη καθαρίζει φασολάκια. Στατιστικά, ποιοι είναι πιο πιθανό να μπήκαν με μέσο; Χμ, ναι, τους ίδιους σκεφτήκαμε. Κι έτσι όπως συνεχίζεται ο τρόπος που πολιτεύονται οι φωστήρες μας, στατιστικά πάλι, ποιος είναι πιο πιθανό να φάει όλες τις μειώσεις και ενδεχομένως να τον σουταρουν κιόλας στην πρώτη ευκαιρία;

    Just saying. Δεν θα πω ποτέ όμως ότι το δημόσιό μας είναι το καλύτερο που θα μπορούσαμε να έχουμε. Αντίθετα – δες τι γράφω και παραπάνω στην Χριστίνα.

  9. Μα ποτέ δεν υποστήριξα το αντίθετο και βέβαια είναι άδικο το τσουβάλιασμα, ασφαλώς υπάρχουν εργαζόμενοι στον Δ.Τ που εργάζονται, πολύ σκληρά θα έλεγα, για να μπορέσουν να βγάλουν την δουλειά. Θα συμπληρώσω μάλιστα ότι αυτό συμβαίνει, ίσως όχι σε τέτοιο βαθμό, και στον Ι.Τ. Δεν είναι όμως εκεί το θέμα. Ότι και να πούμε η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Τρεις το λάδι τρεις το ξύδι έξι το λαδόξιδο. Πρέπει να βγουν τα νούμερα..
    Πήγα να πληρώσω την ΔΕΗ σήμερα και η ουρά ήταν στο ΑΤΜ όπου πλήρωνες, αν ήθελες, μόνο το ρεύμα και όχι το φόρο. Έβλεπα τα γερόντια -και όχι μόνο- στριμωγμένα να θέλουν να αποφύγουν την πληρωμή τού φόρου. Δεν αντιλαμβάνονται ότι μέρος του φόρου που πλήρωσα εγώ ο άνεργος – και εκατομμύρια άλλοι- είναι για να πληρωθούν την σύνταξή τους. Δεν τους περνά από το μυαλό ότι αν τα έσοδα δεν είναι όσα πρέπει τότε θα ακολουθήσουν κι άλλες μειώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις.
    Τρία χρόνια (στο περίπου) κρίση και δεν έχουμε βγάλει σαν κοινωνία ούτε ένα καλό στοιχείο, τι να πω, ώρες ώρες νοιώθω απογοήτευση και θλίψη όχι τόσο γιαυτό που μας συνέβηκε σαν κοινωνία αλλά κυρίως για το πως το αντιμετωπίζουμε.

    υσ. η μη μείωση του κόστους έχει να κάνει και στο ότι σε πολλούς τομείς (βλ. ΥΠ.ΟΙΚ.) τους τα κόβουν από την πόρτα και τους τα δίνουν από το παράθυρο. Ας είναι καλά τα παλληκάρια που προσπαθούν να μας σώσουν, που να σωθούν οι ίδιοι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: