Ντρέπομαι

Τα καλοκαίρια είμαι «φοιτητής». Η οικογένεια μεταδημεί σε εξωτική κωμόπολη της Πελοποννήσου και εγώ πορεύομαι στη ζωή χωρίς γυναίκα, χωρίς παιδί, χωρίς αυτοκινήτο. Χωρίς λεφτά. Όλο το πακέτο του φοιτητή.

Όσο κι αν απολαμβάνω την ησυχία (αμαρτία εξομολογημένη δεν είναι αμαρτία), μου λείπουν. Μου λείπουν αφάνταστα. Η βδομάδα περνάει με το βλέμμα στην Παρασκευή και την υπέροχη στιγμή που θα τους ξανασφίξω στην αγκαλιά μου. Τους λαχταράω, τι να κάνουμε.

Για να πάω κοντά τους όμως πρέπει να μπω σε ΚΤΕΛ. Και, πέρα από τις σουρρεαλιστικές εμπειρίες που είχα τα τελευταία χρόνια, όχι μία και δύο φορές, το θέμα μου σήμερα είναι ότι από το πρωί γίνεται όλο και πιο πιθανό να βρεθώ εντός του ΚΤΕΛ σε κομμένο δρόμο στο ύψος της Χαλυβουργίας. Βλέπετε, μετά από μήνες απεργίας, αλλά λιγότερο από μία εβδομάδα πριν έρθουν οι ελεγκτές της Τρόϊκα, ο εισαγγελέας (με απ’ ευθείας πρωθυπουργική παρέμβαση όπως ακούγεται με θράσος) αποφάσισε – κάτι. Δεν κατάλαβα τι ακριβώς αποφάσισε, καθώς κανείς δε μιλά για λήξη της απεργίας, αλλά μάλλον αποφάσισε να πάνε κόσμο να δουλέψει συνοδεία αστυνομικών δυνάμεων.

Οι εργαζόμενοι εκεί απεργούν εδώ και μήνες πολλούς. Τα ΜΜΕ έχουν επιλέξει να κρατήσουν αυτή την απεργία στο σκοτάδι, να την υποβαθμίσουν, να την ανακατέψουν στο γνωστό μπλέντερ που κάνει αχταρμά Φωτόπουλους, ΠΑΜίτες, Κασιαδάρηδες και δεν συμμαζεύεται, με τους απλούς εργαζόμενους. Τελικός σκοπός άλλωστε είναι η απαγόρευση των απεργιών (δεδομένο). Κι είναι συγκλονιστικό ότι οι εργαζόμενοι στη Χαλυβουργία συνεχίζουν. Είτε συμφωνείς με τον αγώνα και τις θέσεις τους είτε όχι θα ήταν πολύ φτηνό να υποβαθμίσεις την σημασία των αντοχών τους.

Ε, κι εγώ από το πρωί αδιαφορώ για αυτό. Καίγομαι μόνο για το αν θα φτάσω κοντά στους ανθρώπους μου. Ντρέπομαι που το λέω, αυτοί οι άνθρωποι παλεύουν για τη δουλειά τους και τις συνθήκες στις οποίες θα την κάνουν, κι εγώ καίγομαι να φτάσω. Αν περάσουμε χωρίς προβλήματα, θα νιώθω πως είμαι ο πιο ανακουφισμένος άνθρωπος στον πλανήτη.

Και την ίδια στιγμή που το σκέφτομαι, ντρέπομαι για αυτό. Ντρέπομαι γιατί, ακόμα και σε τέτοιες στιγμές, ακόμα και σε τόσο απλά θέματα, ακόμα και άνθρωποι που έχουν τις καλύτερες των προθέσεων απέναντι στους απεργούς (όπως εγώ καλή ώρα), σκέφτομαι με τις δικές μου προτεραιότητες.

Ντρέπομαι, το λέω. Αλλά συνεχίζω να λαχταράω να πάω κοντά τους. Συνεχίζει να κυριαρχεί στη σκέψη μου.

Σκατά.

7 Σχόλια

  1. Να μην ντρέπεσαι.
    Διότι άλλο είναι να λες «καταλαβαίνω τα αιτήματά σου, σέβομαι τον αγώνα σου, αλλά εργαζόμενος άνθρωπος είμαι και εγώ, θέλω να δω την οικογένειά μου» κι άλλο είναι να λες «χέστηκα για τα αιτήματά σου, θέλω να πάω στο Πήλιο για σκι και συ δεν με αφήνεις» (όπως έλεγε μια ψυχή…).
    Είναι απόλυτα φυσικό να σκέφτεσαι με τις δικές σου προτεραιότητες, όταν μάλιστα αντιμετωπίζεις τον πόνο του άλλου με ευγένεια.
    Όταν λοιπόν βρεθείς στο μπλόκο της Χαλυβουργίας, να μην τα βάλεις με τους εργαζόμενους, δεν φταίνε αυτοί. Να πιάσεις κουβέντα μαζί τους, να τους ρωτήσεις για τις αγωνίες τους και, γιατί όχι, να τους πεις και συ το δικό σου πρόβλημα.
    Και που ξέρεις, ίσως αφήσουν να περάσει το ΚΤΕΛ.
    (Τελικά τί έγινε, έφτασες;)
    Επίσης, τώρα που το θυμήθηκα, ο Μάνεσης δεν ήταν που έλεγε ότι θα το κλείσει το εργοστάσιο στον Ασπρόπυργο (ενώ η μονάδα στο Βόλο χτυπούσε υπερωρίες); Τί έγινε τώρα και επενέβη ο εισαγγελέας;

  2. Μην ανησυχείς το ΚΤΕΛ χτες πέρασε. Από Αττική…

  3. Άσχετο τελείως, αλλά το σπαμ φίλτερ του wp μπλόκαρε ένα «σχόλιο» που είναι σαν ατυχές απόσπασμα από Άρλεκιν κι ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας:

    Η πόρτα έκλεισε βιαστικά πίσω τους. Η αγκαλιά σφίχτηκε δυνατά μα δεν μπόρεσε να χωρέσει ούτε να συγκρατήσει την έκρηξη των συναισθημάτων. Τα χέρια τυλίχτηκαν γύρω από τα κορμιά, ψαχούλεψαν κάθε πόντο τους, πέρασαν και έμειναν για αρκετή ώρα στα σημεία του πόθου. Αιώνες και απειροελάχιστες στιγμές συνάμα. Τα ρούχα πετάχτηκαν χωρίς προορισμό, τα χείλη γεύτηκαν τον έρωτα που κραύγαζε, το κρεβάτι αναστέναξε χωρίς να ακουστεί, αφού οι κραυγές της ηδονής κάλυψαν κάθε ήχο ολόγυρα. Τα κορμιά τεντώθηκαν σαν γίνανε ένα, οι ψυχές λιγώθηκαν, οι καρδιές χτύπησαν τρελά, ο ιδρώτας πότισε τον έρωτα να γίνει δέντρο να θεριέψει.

    τι-λες-τώρα….

  4. @antonis_x:
    Έχεις δίκιο, δεν λέω. Όλα έχουν την σημασία τους. Ειδικά σε μια κατάσταση που μόνο καθαρή και ξάστερη δεν τη λές, καθώς όλοι προσπαθούν να την καπελώσουν για τους δικούς τους σκοπούς. Παρόλα αυτά, ημερολόγιο είναι εδώ, έβγαλα όσα ένιωθα.

    Το timing της επέμβασης είναι άλλη μια απόδειξη του πώς καπελώνεται μια κατάσταση για άσχετους λόγους. Δες και τις σημερινές δηλώσεις Γεωργιάδη («δεν μπορούσαμε να αφήσουμε κλειστό το εργοστάσιο καθώς μας κοιτούσε όλη η υφήλιος» – λες και νοιάζεται η υφήλιος για ένα εργοστάσιο στην Ελλάδα), και θα είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για σώου, για παιχνίδια τηλεθέασης πριν μάλιστα από την έλευση των ελεγκτών της τρόϊκα. Στην πλάτη των εργαζομένων φυσικά. Ομορφιές.

    Όσο για το αν έφτασα, όπως γράφει κι η Tanila, το ΚΤΕΛ πήγε από Αττική Οδό. Υπήρξε καθυστέρηση, αλλά σιγά το πρόβλημα.

    ΥΓ: Μα στο *Πήλιο* για σκι;;;

    • Μα στο *Πήλιο* για σκι;;;
      Ήταν η κλασική ατάκα του Πέτρου Κ. όταν είχανε γίνει τα πρώτα μπλόκα των αγροτών (Μπούτας κλπ.) σε Λάρισα και Μαγνησία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: