Για πάντα

Χαμογέλασε σκανδαλιάρικα καθώς τελείωνε την ζωγραφιά της για τα γενέθλιά του. Του είχε φτιάξει μια ζωγραφιά από αυτές που παίνευε η κυρία Ανθούλα, η νηπιαγωγός τους: ένα πύργο με μια χρυσομαλλούσα πριγκήπισσα στο πιο ψηλό παράθυρο να κοιτά έναν ιππότη. Ο ιππότης ήταν καβάλα σ’ ένα δράκο που πετούσε. Είχε ζωγραφίσει επίσης ένα χαμογελαστό ήλιο, που από πάνω έγραφε ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ – ΜΑΡΙΑ. Ο Γιώργος λάτρευε τους δράκους, καθώς και τους δεινόσαυρους, θα ενθουσιαζόταν. Το σκεφτόταν κι ανυπομονούσε να έρθει η μέρα των γενεθλίων, να δώσει στο Γιώργο το δώρο που του είχε διαλέξει.

Όλοι οι άλλοι τους κουβεντιάζανε. Τέτοιος έρωτας δεν κρύβεται, ειδικά επειδή είναι μοναδικός στη μικρή κοινωνία τους. Τι τους νοιάζουν όμως οι άλλοι; Αυτοί έχουν ο ένας τον άλλον, να περνούν τις μέρες τους παρέα, να κουβεντιάζουν για τη ζωή τους και τις οικογένειές τους, να κοιτάζονται στα μάτια και να ορκίζονται ότι έτσι θα είναι μέχρι την στερνή τους μέρα.

Στην αρχή, περάσανε μέρες που κοίταζαν εξεταστικά ο ένας τον άλλον. Σα να είχαν ξαναβρεθεί, σα να ήταν γνωστοί από μια άλλη εποχή, μια ξεχασμένη ζωή. Ο γιος της ήταν που το πρόσεξε πρώτος, έτσι όπως καθόντουσαν στο σαλόνι του γηροκομείου: «Αυτό τον κύριο, τον ξέρεις από κάπου;» Το ίδιο απόγευμα συστηθήκανε, αλλά ακόμα και τα επώνυμά τους δεν τους έλεγαν τίποτα. Άλλωστε, πόσους Γιώργηδες έχει γνωρίσει μια Μαρία στα 80 χρόνια της και πόσες Μαρίες ένας Γιώργος της ίδιας ηλικίας; Έπρεπε να πιάσουν αναλυτική κουβέντα για το παρελθόν, να καταλάβουν ότι τα παιδικά τους χρόνια ήταν στην ίδια γειτονιά, να βρουν ότι πήγαιναν στο ίδιο νηπιαγωγείο και τότε, σαν λαμπερή φωτοβολίδα μέσα στη νύχτα, να τους έρθει η ανάμνηση. Αυτοί οι δυο, πριν 7,5 δεκαετίες, είχαν πει στους γονείς τους ότι θα παντρευτούν όταν μεγαλώσουν.

– Βρε Γιώργο; Εσύ είσαι βρε Γιώργο;
– Μαρία μου…Μαρία μου…Το ξέρεις ότι σε πρόδωσαν τα μάτια σου; Ίδια έχουν μείνει.

Χαμογέλασε κολακευμένη και τον έσπρωξε απαλά: «Πάντα άθλιος ψεύτης ήσουνα!» του είπε τρυφερά. Πιάσανε κουβέντα για τα χρόνια εκείνα κι εντυπωσιαστήκαν και οι δυο από πόσα θυμόντουσαν. Τις κούνιες που έκαναν δίπλα – δίπλα, τα παιχνίδια που προτιμούσε ο καθένας τους, τις αταξίες τους, την κυρία Ανθούλα. Το δέντρο που είχαν προσπαθήσει να σκαλίσουν τα ονόματά τους μέσα σε μια καρδιά, αλλά η κυρία Ανθούλα τους πήρε το μαχαιράκι και δεν πρόλαβαν.

Μετά μοιράστηκαν όσα ζήσανε από τότε, αφού χαθήκανε: σπουδές, γάμους, γεννήσεις, αγώνες, κηδείες αγαπημένων. Λες και οι ζωές τους ήταν μια παρένθεση που άνοιγε μετά το νηπιαγωγείο κι έκλεινε πριν τον οίκο ευγηρίας. Κι από τότε κοιταζόντουσαν και τα μάτια τους έλαμπαν, προς μεγάλη απορία όχι τόσο των υπόλοιπων γερόντων του ιδρύματος, όσο των παιδιών τους. Και έτσι παράδοξα, μετά από δεκαετίες, βγήκαν αληθινοί οι παλιοί τους όρκοι: ο Γιώργος κι η Μαρία θα ζούσαν μαζί (μέχρι) τα βαθειά τους γεράματα. Για πάντα.

Η Μαρία χαμογελαστή σηκώθηκε από εκεί που καθόταν ανάλαφρα, με ένα ενθουσιασμό που δεν τον περιμένεις στα 80 χρόνια του ανθρώπου. Θυμόταν τα καλόπιστα πειράγματα που της κάνουν  για την ιστορία της τα εγγόνια της. Και με ένα μόνιμο χαμόγελο σκεφτόταν τα γενέθλια του αγαπημένου που πλησιάζανε και πώς, τελικά, ίσως κάποιες φορές έχουμε δικαίωμα να ελπίζουμε το απίθανο.

18 Σχόλια

  1. Τι τα ‘θελες τα ονοματα;

  2. Θέλω να σου πω μονάχα ένα ευχαριστώ για αυτό το όμορφο κείμενο. Λείπουν τόσο τέτοια κείμενα…

  3. παλιός καλός Μπαμπάκης🙂

  4. Μερικές ιστορίες είναι γραμμένο να μην τελειώνουν ποτέ…Οτι κι αν γίνει,η ζωή τελικά θα βρει τον τρόπο να φέρει κοντά 2 ανθρώπους που νιώθουν πράγματα ο ένας για τον άλλο…
    Πανέμορφο το κείμενό σου! καλημέρα!:-)

  5. Σ’ ευχαριστώ για το χαμόγελο που μου χάρισε το κείμενο🙂

    ΄Συμφωνώ με το σχόλιο της Κροτ😉

  6. χαμόγελο μεγάλο μου χάρισες….🙂

  7. ωραία χάλια μας έκανες

  8. επιτέλους και μια βεβαιότητα, επιτέλους…

  9. Πολύ τρυφερό Μπάμπάκη! θέγκζ!

  10. Ευχαριστώ μπαμπάκη…

  11. καλημέρα,

    @Marianthi:
    Χτύπησα λάθος ουλή; Λυπάμαι, πίστευα πως έβαζα δυο τυχαία ονόματα.

    @Φίλος:
    Είναι και εκτός «επικαιρότητας», τόσο σαν κλίμα όσο και σαν δομή. Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.

    @Кроткая:
    Τώρα δε με βλέπεις, αλλά έχω κοκκινίσει.🙂

    @onlyandjustme:
    Καλημέρα, σ’ ευχαριστώ πολύ!

  12. @Stavrula:
    Νά ‘σαι καλά Σταυρούλα μου!🙂

    @kihli:
    Κυρία, κυρία, αυτή αντιγράφει από τους άλλους σχολιαστές! LOL! Σ’ ευχαριστώ κι εγώ, να είσαι καλά!

    @ΚΚΜ:
    Διαφορά προσέγγισης το ανδρικό σχόλιο από το γυναικείο…
    Πότε είπαμε θα βρεθούμε εμείς πάνω από ένα τραπέζι με τσίπουρα;

    @silentcrossing:
    Βεβαιότητα, σαφώς. Και για πάντα. Όχι αστεία!
    (Άσχετο, αλλά το WP μου είχε ρίξει το σχόλιό σου στα σπαμ, σου έχει ξανασυμβεί; )

  13. @provaticious:
    Νά ‘σαι καλά φίλε μου, αυτή ακριβώς η περιγραφή ήταν ο στόχος μου: τρυφερό.

    @adamo:
    Ψάχνω emoticon για την υπόκλιση.
    (μ’ έκανες να κοκκινίσω, είχες δεν είχες!)

    @anlu:
    Κι εγώ σ’ ευχαριστώ γοργόνα!

  14. Και γράφω λοιπόν, εδώ και καιρό, στους Όρους Χρήσης:

    Ο ιδιοκτήτης του ιστοχώρου διατηρεί το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων σε περίπτωση που κρίνει ότι (…) έχουν γίνει μόνο και μόνο για διαφημιστικούς (εμπορικούς) σκοπούς.

    Όχι διαφημιστικά σχόλια παρακαλώ. Ευχαριστώ.

  15. Διαβάζω το κείμενο και ξαφνικά νιώθω να γεμίζει ο κόσμος ευτυχία! :ο)

  16. Δεν θα μελαγχολήσω κι έχει και ήλιο σήμερα🙂

  17. @dizzydream:
    Όμορφο σχόλιο, σ’ ευχαριστώ πολύ!

    @Αλεπού:
    Και σήμερα επίσης έχει ήλιο.🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: