Κρόνος

Dali+Persistence+of+Time

Άνοιξα τα μάτια και τον είδα να βρίσκεται στο υπνοδωμάτιό μου. Είπα να τρομάξω αλλά στεκόταν με τέτοια άνεση, σαν ιδιοκτήτης του χώρου, που αναρωτήθηκα αν βρισκόμουν εγώ στο δικό του δωμάτιο.

Έβγαλε και άναψε τσιγάρο. Είπε κάτι πολύ παράξενο, αλλά ό,τι κι αν έλεγε παράξενο θα ήταν:

– Παλιά έκανα στριφτά. Όχι πια. Γίνατε πολλοί και δεν προλαβαίνω, δεν έχω χρόνο να στρίβω χαρτάκια. Ποιος, εγώ! Εγώ που τρώω τα παιδιά μου!

Έκανε μια μικρή παύση, αναστέναξε και τράβηξε μια τζούρα.

– Ξέρεις ποιος είμαι, μην υποτιμήσεις τον εαυτό σου ρωτώντας με. Είμαι ο μόνος που υπάρχει, είμαι το μόνο που έχετε και πάλι νομίζετε πως μπορείτε να με ξοδεύετε σα να μην πρόκειται να τελειώσω ποτέ. Κάνετε λάθος. Όλοι σας κάνετε λάθος. Έπρεπε να το σκέφτεστε ανάποδα: αν τέλειωνα αύριο, τι θα ήθελα να είχα κάνει; Αν αύριο ήταν η τελευταία μέρα της ζωής σου, τι θα μετάνιωνες που δεν πρόλαβες να φτιάξεις; Να δεις; Να ζήσεις;

Έσβησε το τσιγάρο του στο δρύινο πάτωμα, αδιάφορα και τελεσίδικα.

– Να το θυμάσαι αυτό. Είναι το τελειωτικό κριτήριο. Θα με δεις ξανά και θα έχω έρθει για να δω αν το ικανοποίησες.

Άρχισε να κινείται προς την πόρτα, σαν για να φύγει.

–  Στάσου! Πότε θα έρθεις; Πότε θα σε ξαναδώ;

Με κοίταξε με το χαμόγελο ανθρώπου που περίμενε την αφελή ερώτηση και μίλησε αργά:

– Μα είμαι ήδη εδώ. Δεν με βλέπεις;

2 Σχόλια

  1. Σωστός gimo (@YMoyrtzios)!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: