Σαν τα μούτρα μου

 aie48Gei4

Γκρινιάζω. Πάντα γκρίνιαζα, αλλά τελευταία δεν έχω υπομονή για τα μικρά εμπόδια. Στα μεγάλα τα καταφέρνω, τρομάρα μου, μέχρι αποδείξεως του εναντίου φυσικά, αλλά τα μικρά με ενοχλούνε και τα βρίσκω για αφορμή να γκαζώνω. Και μετά, γκρινιάζω. Στους ανθρώπους μου, στους πιο κοντινούς μου. Βγάζω κούραση γμτ, κι είναι πολύ νωρίς στη σαιζόν για κάτι τέτοιο. Κι όταν είμαι έτσι, δεν μου αρέσω, δεν μου αρέσω καθόλου.

Σκεφτόμουνα χθες, με τον επαναλαμβανόμενο αυτο-αναφορικό τρόπο των παραδοσιακών ιστολόγων, για το ζήτημα του πόσο συχνά (δεν) γράφω πια. Νομίζω έχει να κάνει με το πώς βλέπω τον εαυτό μου: όταν ξεκίνησε αυτό το παιχνίδι ήταν μια απάντηση στην ανάγκη για διέξοδο συναισθημάτων και σκέψεων, αλλά ήμουνα σε μια φάση ζωής που ακόμα είχα αισιοδοξία για το μέλλον και πίστη στις ικανότητές μου. Αυτά τα τελευταία έχουν εξατμιστεί τα τελευταία χρόνια, ναι, έχουν λιγοστέψει δραματικά. Κι όσο κι αν η λογική μου κραυγάζει ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΕΙΣΑΙ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΓΥΡΩ ΣΟΥ, η στραβή διάθεση είναι στραβή διάθεση.

Προσπαθώ να πω το εξής: όταν άρχισα το blog κατά βάση παρουσίαζα σε τεύχη (aka posts) τον εαυτό μου. Τότε, μου άρεσα. Τώρα, δεν μου αρέσω. Κυρίως δεν μου αρέσουν οι σκέψεις που κάνω για το μέλλον. Κι από το να αποτυπώνω την κάθε ηλιθιότητα που αναβλύζει ανεξέλεγκτη στο κεφάλι μου, προτιμώ την σιωπή.

Αυτό όλο πρέπει να αλλάξει. Είμαι τυχερός άνθρωπος και την γνώση αυτή οφείλω να την φοράω σαν ασπίδα. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να μην καταντήσω σαν τα μούτρα μου.

13 Σχόλια

  1. Προσωπικά αντιμετωπίζω το blogging σαν τρόπο έκφρασης και αυτοανάλυσης… Διαβάζω συχνά παλιότερα posts μου εντοπίζω τις διαφορές και τις ομοιότητες με το σήμερα, κι είναι πολλές και οι μεν και οι δε… Έχω περάσει κι εγώ περιόδους μαυρίλας όσον αφορά και το blog και την προσωπική μου ζωή, τις οποίες δεν γουστάρω ούτε στο φυσικό επίπεδο ούτε στο εικονικό αλλά τις έχω αποδεχτεί γιατί και αυτές είμαι εγώ… Αν και φύση απαισιόδοξος άνθρωπος έχω αντιμετωπίσει τις μαύρες σκέψεις για το μέλλον με την εξής μέθοδο: Τις απωθώ από το μυαλό μου! Αποφεύγω να σκέφτομαι μακροπρόθεσμα αφού τίποτα δεν είναι σίγουρα και δεν περνάει από το χέρι μου οπότε, γιατί να σκάω? Προσπαθώ να ζω το τώρα και το αύριο, το μεθαύριο έχει ο Θεός…

  2. σε καταλαβαίνω απόλυτα. Τα ίδια τραβάω κι εγώ! Μετά τον θάνατο του πατέρα μου τον Δεκέμβρη του 12, δεν είχα όρεξη ούτε για γράψιμο, ούτε για διάβασμα, ούτε για τίποτα. Η ψυχολογία μου ήταν στα τάρταρα κ το τελευταίο πράγμα που μπορούσα να σκεφτώ ήταν να γράψω στο blog. Και κανα 2 posts που έκανα, σκεφτόμουν αν τελικά υπάρχει λόγος να είναι εκεί κ να τα διαβάσει ο μικρός όταν μεγαλώσει. Αλλά τελικά αποφάσισα να τα αφήσω. Σκέφτηκα ότι πρέπει να γνωρίζει. Μόλις χθες έγραψα, μετά απο πολύ καιρό. Το 3ο μου post μέσα σε 2,5 χρόνια. Και να σου πώ και κάτι; Ήταν η πρώτη φορά που ένοιωσα την ανάγκη να γράψω. Γι’αυτό μην άγχεσαι τζάμπα. Γράψε όταν νοιώσεις ότι θέλεις να γράψεις. Όπως πολύ σωστά λές «Κι από το να αποτυπώνω την κάθε ηλιθιότητα που αναβλύζει ανεξέλεγκτη στο κεφάλι μου, προτιμώ την σιωπή.»

  3. Μια απ’ τα ίδια…
    Όμως, αυτό το » Είμαι τυχερός άνθρωπος και την γνώση αυτή οφείλω να την φοράω σαν ασπίδα», το βρίσκω σπουδαίο… «εργαλείο» 🙂

  4. Ταυτίζομαι- εννοώ στην κούραση και τη γκρίνια και τον μέσα κόσμο μου που άλλαξε. Νομίζω πως τότε όμως η γραφή αποκτάει άλλες ιδιότητες (απελευθερωτικές) και άλλες χάρες. Καλή ώρα…

  5. να μην είσαι τόσο αυστηρός μαζί σου full time. μόνο part time

  6. συμφωνώ με snowball και kapa.
    περναμε περιοδο αγραναπαυσης🙂

  7. Ταυτίζομαι! Μια από τα ίδια κι εδώ…Ψυχραιμία!

  8. Θες παρέα στη γκρίνια;😛 Το μόνο σχεδόν που κάνω τελευταία.

    Όσο για το μη γράψιμο, αν δεν ήταν κάτι προ(σ)κλήσεις-αφιερώματα συνιστολόγων(πχ βιβλιοθηκάριος) θα ‘γραφα μονο το ποστ μετα τις καλοκαιρινές διακοπές (όχι πως είμαι μπλόγκερ αξιώσεων και θθα χάσει η βενετιά βελόνι, εξάλλου. )

    Αγάντα😉

  9. Καλησπέρες,

    @Snowball:
    Δεν είναι κακή η συμβουλή σου. Θα ήθελα πάντως την εικόνα μου (μας) που έχουν τα παλιά ποστ να μπορούσα κάπως να την πετύχω ξανά.

    @Yannis Moyrtzios:
    Είχες λόγους όμως να μην έχεις όρεξη για τίποτα. Συλληπητήρια, έστω και καθυστερημένα.

    @silia:
    Και όχι απλά ασπίδα αυτό το εργαλείο. Πανοπλία ολόκληρη γίνεται έτσι και χρειαστεί!🙂

    @bibliothekarios:
    Δεν έχεις άδικο. Τούτο δω το μικρό ποστ ας πούμε με άφησε να απομακρύνω περισσότερο ατμό από τα καζάνια παρά οτιδήποτε άλλο έχω κάνει τις τελευταίες εβδομάδες.

    @kapa:
    Πρέπει όμως να είμαι full time αυστηρός, για να μένω part time γκρινιάρης.
    Ωραία, αντρίκεια συμβουλή ωστόσο.

  10. @Кроткая:
    Η περίοδος αγρανάπαυσής μας, σε όρους ίντερνετ, αρχίζει να μοιάζει με γεωλογική εποχή.🙂

    @Flora:
    Βάστα με να σε βαστώ!

    @Stavrula:
    χαχαχαχα – αγάντα, αγάντα indeed!🙂

  11. @mpampakis

    Δεν νομίζω ότι μπορείς ποτέ να επιστρέψεις στην παλιά σου εικόνα… Δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος, δεν ζεις τις ίδιες καταστάσεις, οι άνθρωποι γύρω σου δεν είναι οι ίδιοι… Όλα έχουν αλλάξει εμείς πως θα μείνουμε αναλλοίωτοι;

  12. @Snowball:
    Δίκιο έχεις εδώ που τα λέμε. ΟΚ, να αλλάξω. Αλλά προς μια κατεύθυνση πιο ελπιδοφόρα από αυτήν που κινούμαστε τώρα. Τό ΄χουμε;🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: