Δημιουργικότητα reloaded – πώς είπατε;

Τον τελευταίο καιρό πάω σε ένα σεμινάριο αναζωογόνησης της δημιουργικότητας. Δεν είναι στοχευμένο σε συγκεκριμένο μέσο ή σκοπό, απλά συγκεντρώνει ορισμένες απλές (αλλά όχι απλοϊκές!) τεχνικές για να ξυπνήσει κανείς την δημιουργικότητά του, σε ό,τι κι αν κάνει. Η αλήθεια είναι ότι έψαχνα για ένα reboot στον τρόπο που σκέφτομαι και λειτουργώ, όχι τόσο γιατί μου λείπει κάτι όσο γιατί με πήρε η μπάλα της καθημερινότητας και με κατατρώει.

Εδώ στο τελευταίο είναι και το πρόβλημα. Ανεξάρτητα από το πώς θα ξυπνήσεις τον δημιουργό μέσα σου, αυτά για τα οποία θα  μιλήσεις είναι όσα σε απασχολούν. Κι έχω μια μεγάλη στοίβα θέματα που με απασχολούν, πολλά όχι λίγα. Και κανένα τους, κα-νέ-να-τους, δεν είναι άξιο συζήτησης. Είναι ξενέρωτα και βαρετά, είναι το είδος των θεμάτων που αν κάποιος ξεκινήσει να κουβεντιάζει σε παρέα οι υπόλοιποι φεύγουν διακριτικά από το πηγαδάκι κι αποφεύγουν να τον ξανακαλέσουν. Δόσεις στην τράπεζα, ρυθμίσεις στην εφορία, αυθαιρεσίες του οθωμανικού νεοελληνικού κράτους προς αυτούς που τιμητικά και μόνο ονομάζει «πολίτες». Χρόνος και ενέργεια σπαταλημένες σε ουρές. Όλα αυτά δεν είναι καν αληθινά προβλήματα, είναι πράγματα που στον 16-χρονο εαυτό μου θα προκαλούσαν εμετό – και θα είχε απόλυτο δίκιο!

Η καφκική ατμόσφαιρα είναι πολύ ωραία σε μυθιστορήματα, αλλά εγώ την έχω σιχαθεί στις συναλλαγές μου. Ανακατεύομαι όταν συνειδητοποιώ πόσο αδύναμος, μηδαμινός κι ανυπεράσπιστος είμαι μπροστά σε αυτό που λέμε το σύστημα (λες και δεν είναι η συνισταμένη των δικών μας ενεργειών και επιδιώξεων, λες και είναι κάτι έξω από όλους μας). Τρομάζω όταν συγκρίνω τον θυμό και την αγανάκτησή μου με τα συναισθήματα που (μαντεύω) ότι θα νιώθουν συνάνθρωποί μου σε πολύ χειρότερη θέση. Πανικοβάλλομαι στην σκέψη των αληθινών προβλημάτων που περιμένουν πίσω απ΄την γωνία. Το βάθος της αβύσσου με ζαλίζει.

Δεν είναι λοιπόν ότι δεν έχω τι να γράψω. Δεν μου λείπει εφευρετικότητα για να αναπτύξω την ξενερωσιά μου. Είναι ότι δεν θέλω να γράφω για αυτές τις μαλακίες. Δεν θέλω καν να ασχολούμαι με αυτές.Είναι ότι τελικά, μαζεύεται το δηλητήριο και το μόνο που θες είναι να αρχίσεις τις κραυγές: Γαμιέστε, γαμιέστε όλοι!!!

ΥΓ: Επιτακτική ανάγκη: του χρόνου τέτοια μέρα να μην γράφω για τέτοιες σάχλες.

2 Σχόλια

  1. Καλώς ή κακώς, σε μια παρέα σαραντάρηδων-στην οποία αρκετοί μπορεί να είναι παντρεμένοι, με ή χωρίς παιδιά- κυριαρχούν τέτοια ζητήματα. Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και ο χρόνος ασφυκτικά ελάχιστος σε πολλούς (δεν κάνω κανέναν υπαινιγμό για εσένα) ώστε να προχωρήσουν σε βαθύτερα προβλήματα ζωής. Δεν το θεωρώ παράλογο λοιπόν αυτό το -αν θέλεις- ρηχό και επικαιρικού περιεχομένου μοτίβο συζητήσεων. Σκέψου μόνο την πίεση που υφίσταται ο καθένας σε καθημερινή βάση, είτε αυτή προέρχονται από το χώρο εργασίας, είτε από βασικές ανάγκες πχ λογαριασμοί ή από οικογενειακές υποχρεώσεις. Μην ξεχνάς άλλωστε ότι έχουμε εισέλθει σε μια κοινωνία χρηματικής αποθέωσης, η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μίζερη και μάταιη ματιά στη ζωή και τις πραγματικές της ανάγκες.
    Μακάρι να μπορέσουμε να κάνουμε το άλμα αυτό που λες, αν και το θεωρώ ουτοπικό.

    Υ.Γ.: Συγχαρητήρια για το blog. Νέος στο άθλημα.

  2. Δίκιο έχεις, αλλά υπάρχουν φορές, περισσότερες από μία, που νιώθει κανείς την ανάγκη να σπάσει πράγματα. Καλώς ήλθες στο άθλημα λοιπόν…🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: