Το ποστ των μιουζικαλ

«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο», Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

mv5bnjqyoti5mdk0ml5bml5banbnxkftztgwmdk1mtc5ote-_v1_sy1000_sx1500_al_

Χρόνια τώρα το λέω: Σιχαίνομαι τα μιούζικαλ.

Με εξαίρεση φυσικά το αριστουργηματικό All that jazz του Μπομπ Φόσι. Και το Καμπαρέ, επίσης του Μπομπ Φόσι. Μ’ αρέσει πολύ και το Σικάγο, που είναι βασισμένο στον τρόπο που είχε ανεβάσει το αντίστοιχο θεατρικό ο (είναι προφανές το όνομα που έρχεται, έτσι; ) Μπομπ Φόσι. Κοινώς, σιχαίνομαι τα μιούζικαλ, με εξαίρεση τις δουλειές του Μπομπ Φόσι. Αυτό άλλαξε από το Σάββατο, όταν και είδα το La La Land.

ΟΚ, ας το ορίσω λοιπόν απ’ την αρχή και σωστά: σιχαίνομαι τα περισσότερα μιουζικαλ. Τα σιχαίνομαι γιατί είναι δουλειές πρόχειρες, με βαρετό, προβλέψιμο σενάριο και κακή σκηνοθεσία. Τα σιχαίνομαι γιατί θυμίζουν σε ταινίες τη μουσική για ανελκυστήρες και σούπερ μάρκετ, τα σιχαίνομαι γιατί θυμίζουν έτοιμα ντολμαδάκια κονσέρβας που σερβίρονται με θράσος σε μεζεδοπωλείο στου Ψυρρή. Βέβαια, αν τα μιούζικαλ είναι εκνευριστικά, τι να πω για τα έργα – φωτοτυπίες, ομοιόμορφα και βαρετά με θέμα ξανά και ξανά την δυσλειτουργική οικογένεια των προαστίων, την ενδο-οικογενειακή βία (συνήθως λεκτική) και τα εντελώς first world problems τους;

Όχι, είναι το τετριμμένο και το ανούσιο που με διαολίζει. Οι ταινίες και θα μπορούσαν και θα έπρεπε να έχουν περισσότερη ομορφιά, περισσότερο σουρεαλισμό και (γιατί όχι) περισσότερη μουσική και χορό. Μας αξίζουν περισσότερες ταινίες σαν το La La Land. Μια ταινία γεμάτη φινέτσα, πρωτοποριακή μέσα στο πεπαλαιωμένο μέσο της, κρυστάλλινη και λαμπερή. Μια ταινία που προχωρά σαν απελευθερωτικός στρατός. Ένα έργο αισθητικής που στέλνει τον κυνισμό στον αγύριστο χωρίς να παριστάνει ότι δεν υπάρχει, απλά αγκαλιάζοντας το χαριτωμένο και το συναίσθημα, ανερυθρίαστα και με διάθεση βιρτουόζου τζαζίστα. Δεν είναι βρισιά το «ρομαντικός» όπως λέει κι ο Σεμπ στην ταινία κι αυτό αξίζει να το γιορτάσουμε όσοι συμφωνούμε.

Σας συνιστώ λοιπόν να πάτε να το δείτε και μάλιστα σε κακή διάθεση, όσο πιο κακή μπορείτε. Και να βουτήξετε μέσα του χωρίς προσδοκίες αλλά και χωρίς κριτική διάθεση. Βάλσαμο για τις ξινές μέρες του 2016 και για όσα μελλούμενα έρχονται. Καλή χρονιά να έχουμε!

Το ποστ του αντάπτορα

Ήθελα έναν κάπως εκκεντρικό adapter (usb θηλυκό σε καρφί για ακουστικά στερεοφωνικού). To βρήκα μέσω skroutz σε 2 μαγαζιά στην Αττική, στα €4, το ένα κοντά μου. Τηλεφωνώ για διαθεσιμότητα:
– Ναι, υπάρχει, αλλά για να μπορέσετε να περάσετε από εδώ πρέπει να κάνετε μια παραγγελία τουλάχιστον €7.
– Μα, αν το παραγγείλω αλλιώς, θα το στείλετε με courrier κι η συνολική χρέωση θα περάσει τα € 7 έτσι κι αλλιώς.
– Ναι.
– …
– Αν σας το στείλουμε θα πληρώσετε και το courrier, αλλά για να σας δεχτούμε εδώ η παραγγελία πρέπει να ξεπερνάει τα €7, αυτή είναι η πολιτική.
– … (ενώ προσπαθώ να χωνέψω το αδιέξοδο). Καλά. Ευχαριστώ.

Το βρήκα 3′ αργότερα, μέσω ebay, στα $ 0.99, *με* έξοδα αποστολής.

Δεν είμαι σίγουρος πώς να το σχολιάσω. Τα ποσά είναι πολύ χαμηλά (εκτός αν κάνεις το λάθος να τα σκεφτείς σε ποσοστά). Θεωρώ παράλογη την εμμονή στην «πολιτική» τους, εμμονή η οποία τελικά με έσπρωξε σε άλλη λύση. Φοβάμαι ότι είναι ένα ακόμα μικροσκοπικό, μυωπικό παράδειγμα του προβλήματος νοοτροπίας που έχουμε, καθώς αρνήθηκαν τη (χαμηλή ομολογουμένως) παραγγελία μου, προσπάθησαν να ανεβάσουν το ποσό και με έχασαν τελείως.

Δεν είμαι καν σίγουρος ότι αξίζει να σχολιαστεί. Απλά, σε ένα περιβάλλον που τόσο γρήγορα και τόσο απλά μπόρεσα να εντοπίσω εναλλακτική από Κίνα ή τρέχα γύρευε πού, η έννοια του ανταγωνισμού θα πρέπει να οριστεί ξανά από την αρχή. Για πολλούς.

Κι είπα να μοιραστώ αυτή την γκατζετο-σαχλαμάρα μου μαζί σας.