• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Δεκέμβριος 2016
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Νοέ.   Φεβ. »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Το ποστ των μιουζικαλ

«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο», Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

mv5bnjqyoti5mdk0ml5bml5banbnxkftztgwmdk1mtc5ote-_v1_sy1000_sx1500_al_

Χρόνια τώρα το λέω: Σιχαίνομαι τα μιούζικαλ.

Με εξαίρεση φυσικά το αριστουργηματικό All that jazz του Μπομπ Φόσι. Και το Καμπαρέ, επίσης του Μπομπ Φόσι. Μ’ αρέσει πολύ και το Σικάγο, που είναι βασισμένο στον τρόπο που είχε ανεβάσει το αντίστοιχο θεατρικό ο (είναι προφανές το όνομα που έρχεται, έτσι; ) Μπομπ Φόσι. Κοινώς, σιχαίνομαι τα μιούζικαλ, με εξαίρεση τις δουλειές του Μπομπ Φόσι. Αυτό άλλαξε από το Σάββατο, όταν και είδα το La La Land.

ΟΚ, ας το ορίσω λοιπόν απ’ την αρχή και σωστά: σιχαίνομαι τα περισσότερα μιουζικαλ. Τα σιχαίνομαι γιατί είναι δουλειές πρόχειρες, με βαρετό, προβλέψιμο σενάριο και κακή σκηνοθεσία. Τα σιχαίνομαι γιατί θυμίζουν σε ταινίες τη μουσική για ανελκυστήρες και σούπερ μάρκετ, τα σιχαίνομαι γιατί θυμίζουν έτοιμα ντολμαδάκια κονσέρβας που σερβίρονται με θράσος σε μεζεδοπωλείο στου Ψυρρή. Βέβαια, αν τα μιούζικαλ είναι εκνευριστικά, τι να πω για τα έργα – φωτοτυπίες, ομοιόμορφα και βαρετά με θέμα ξανά και ξανά την δυσλειτουργική οικογένεια των προαστίων, την ενδο-οικογενειακή βία (συνήθως λεκτική) και τα εντελώς first world problems τους;

Όχι, είναι το τετριμμένο και το ανούσιο που με διαολίζει. Οι ταινίες και θα μπορούσαν και θα έπρεπε να έχουν περισσότερη ομορφιά, περισσότερο σουρεαλισμό και (γιατί όχι) περισσότερη μουσική και χορό. Μας αξίζουν περισσότερες ταινίες σαν το La La Land. Μια ταινία γεμάτη φινέτσα, πρωτοποριακή μέσα στο πεπαλαιωμένο μέσο της, κρυστάλλινη και λαμπερή. Μια ταινία που προχωρά σαν απελευθερωτικός στρατός. Ένα έργο αισθητικής που στέλνει τον κυνισμό στον αγύριστο χωρίς να παριστάνει ότι δεν υπάρχει, απλά αγκαλιάζοντας το χαριτωμένο και το συναίσθημα, ανερυθρίαστα και με διάθεση βιρτουόζου τζαζίστα. Δεν είναι βρισιά το «ρομαντικός» όπως λέει κι ο Σεμπ στην ταινία κι αυτό αξίζει να το γιορτάσουμε όσοι συμφωνούμε.

Σας συνιστώ λοιπόν να πάτε να το δείτε και μάλιστα σε κακή διάθεση, όσο πιο κακή μπορείτε. Και να βουτήξετε μέσα του χωρίς προσδοκίες αλλά και χωρίς κριτική διάθεση. Βάλσαμο για τις ξινές μέρες του 2016 και για όσα μελλούμενα έρχονται. Καλή χρονιά να έχουμε!

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Μα το LaLaLand δεν είναι μιούζικαλ. Δεν υπάρχει το στοιχείο ότι η υπόθεση προχωρά μέσω των τραγουδιών. Όλη η υπόθεση εξελίσσεται σε πρόζα, και υπάρχουν μερικά τραγούδια (άσχετα με την υπόθεση) εμβόλιμα.

    Εγώ λατρεύω τα μιούζικαλ, και φυσικά δεν μου άρεσε…

    Όταν ακούω «δεν μου αρέσουν τα μιούζικαλ» πάντα μου παιρνά από τ μυαλό ότι αυτός που το λέει δεν έχει δει ποτέ στο θέατρο το φάντασμα της όπερας, τους άθλιους, το jesus christ superstar, ή έστω το wicked & to book of mormon.

    • Χμμμ… Δεν ισχύει αυτό που λες για την πρόζα υπόθεση στην ταινία. Το Audition είναι εντελώς οργανικά ενταγμένο στην εξέλιξη της ιστορίας, όταν προσπαθεί η Έμμα Στόουν να πάρει την δουλειά στο Παρίσι, όπως και το A lovely night με το αδέξιο, επιθετικό φλερτ των πρωταγωνιστών. Σε μεγάλο βαθμό το ίδιο ισχύει και για το Someone in the crowd. Ωστόσο, το τραγούδι που κέρδισε περισσότερο την προσοχή, το City of stars είναι πράγματι εκτός υπόθεσης. Λειτουργεί μάλιστα λίγο σαν… τρέϊλερ της ίδιας της ταινίας.

      Πράγματι, δεν έχω δει αυτές τις παραστάσεις που αναφέρεις. Δεν με τραβά η ιδέα της εξέλιξης μέσα στη μουσική. Είναι φυσικά εξέλιξη του μοτίβου της όπερας, αλλά και στην όπερα είμαι πολύ επιλεκτικός στην παράσταση που θα δω, ως προς τον συνθέτη (τουλάχιστον!). Εντελώς ανοιχτά: σπάνια μου αρέσει η ίδια η μουσική που συνοδεύει τα μιούζικαλ, οπότε δύσκολα μπορώ να πω καλά λόγια για το σύνολο της προσπάθειας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: