• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Μαΐου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Απρ.    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Αντί ημερολογίου, βουβή ταινία

Ετούτο δω το blog το ξεκίνησα σε εποχές όμορφης αφέλειας. Όταν ακόμα και η ηλικία και οι συνθήκες στον κόσμο μου δίναν την ψευδαίσθηση ότι μπορώ να κάνω τα πάντα, ότι, με εξαίρεση τα θέματα υγείας, όλα τα άλλα είμαι σε θέση να τα αλλάξω. Και στην αρχή το χρησιμοποιούσα πραγματικά σαν ημερολόγιο, σε εκείνα τα λαμπερά χρόνια (Που ήταν όμως πράγματι τόσο λαμπερά; Ή μήπως, με το τωρινό βλέμμα μου, φαίνονται έτσι επειδή αυτά που ζούμε είναι σκοτεινότερα). Όχι μόνο εγώ, όλοι όσοι ασχοληθήκαμε με το σπορ εκεί στα 2006 – 2007: γράφαμε τι κάναμε το Σαββατοκύριακο, τι αφορμές οδηγήσαν σε ποιες σκέψεις, τι σχέδια είχαμε. Και κάπως έτσι γνωρίσαμε ανθρώπους που γίνανε δικοί μας.

Αραχνιάζουν τα παλιά μας στέκια. Ξέρετε τι έγινε μετά: μπουκάρανε στον χώρο οι δημοσιογράφοι, τα τρολλς πολλαπλασιάστηκαν και τα νέα σόσιαλ μύδια απλώθηκαν όπου βρήκαν. Η λέξη που προφανώς έρχεται στο νου είναι «facebook» αλλά να έχετε στο μυαλό σας ότι τα πιτσιρίκια δεν κάνουν λογαριασμούς εκεί μα στο instagram. Τέλος πάντων, τα blogs μοιάζουν με παλιές εμπορικές στοές στο κέντρο της πόλης, που κάποτε έσφυζαν από ζωή και σχόλια και τώρα κάθονται σκονισμένα και βουβά.

Αντί να ενημερώνουμε λοιπόν τα παλιά μας ημερολόγια, ανεβάζουμε φωτογραφίες από συνταγές, μαζεύουμε likes και κάνουμε retweet σε ατάκες διασήμων. Αν με κάποιους γνωρίστηκες και στα υπόλοιπα μέσα, συνεχίζεις να μαθαίνεις για αυτούς. Είναι φορές όμως που κυκλοφορείς στα παλιά μέρη και αντικρίζεις μόνο σιωπές. Δεν ξέρεις όμως πού οφείλονται αυτές. Τι έγινε αυτός ο άνθρωπος; Βαρέθηκε; Άλλαξε στέκι; Απογοητεύτηκε; Έπαθε κάτι; Ή απλά απορροφήθηκε από μια καθημερινότητα που γίνεται όλο και πιο εχθρική;

Τι έκανα τους τελευταίους μήνες λοιπόν; Έχω αλλάξει αμάξι και χρειάστηκε να του αλλάξω και παμπρίζ. Έχω βάλει τον γιο μου σε προσπάθεια να πάρει πτυχία σε ξένες γλώσσες. Έχω χαζέψει με το πόσο όμορφη παραμένει η καλή μου, καθώς, γεμάτος δέος, αναρωτιέμαι τι έκανα για να αξίζω τέτοια υπέροχη γυναίκα. Έχω κρατήσει το χέρι του πιο αγαπημένου μου θείου στο νοσοκομείο, χωρίς εκείνος να με καταλαβαίνει και χωρίς να ξέρω αν θα είναι η τελευταία φορά που το κρατάω (κάτι που ακόμα δεν ξέρω). Έχω αγχωθεί, χωρίς λόγο, για την δουλειά. Έχω βγάλει πρόβλημα στο δεξί μου μάτι αλλά το παλεύω. Έχω ενθουσιαστεί με ταινίες και σειρές, καθώς και με κάποια φαγητά. Έχω πανηγυρίσει που κατάφερα μόνος μου να κάνω κάποιες γερές δουλειές υδραυλικού στο σπίτι, πρέπει όμως να περάσω στο πεδίο του ηλεκτρολόγου. Έχω απογοητευτεί από ανθρώπους αλλά έχω κάνει και μερικές υπέροχες οινοποσίες με φίλους αγαπημένους. Έχω παραβλέψει την «επέτειό» μου στο blog, την άφησα και πέρασε στο κούφιο, χωρίς να την θυμηθώ στην ώρα της. Έχω αναρωτηθεί πόσο χρήσιμο χρόνο έχω ακόμα, αν και δεν υπάρχει λόγος για τέτοια ερωτήματα. Έχω ξυπνήσει θέλοντας να απολαύσω τη μέρα μου κι άλλες φορές αυτό συνέβη, άλλες όχι, αλλά για καμία δεν έγραψα. Έχω μετατρέψει το ημερολόγιο σε μια βουβή ταινία, με σκηνές που πρόχειρα σώθηκαν από το πάτωμα της αίθουσας μοντάζ. Έχω αποσυρθεί χωρίς να το θέλω.

Έχω όμως;  Στ’ αλήθεια; Χρειάζομαι κοινό για να τηρώ ημερολόγιο; Σπρώχναμε ο ένας τον άλλον προς τα μπροστά τόσο πολύ και δεν το είχαμε καταλάβει; Ή απλά η μέση ηλικία είναι εδώ, με τις διαψεύσεις και τον κυνικό ρεαλισμό της, για να μας απομακρύνει κι άλλο από την πολύτιμη ανεμελιά.

Ποιος ξέρει; «Η απάντηση σύντομα στις οθόνες σας»…

Advertisements

4 Σχόλια

  1. μιλάς με γρίφους γέροντα στην τελευταία παράγραφο. 😉

  2. Νομίζω πως ξεπέρασα πολύ σύντομα την φιλαρέσκεια του να γράφω για να διασκεδάσω το κοινό μου και εδώ και πολύ καιρό γράφω για μένα, χωρίς κοινό και σχόλια τις περισσότερες φορές αλλά και με ένα απώτερο σκοπό, να μείνουν οι σκέψεις και οι στιγμές μου για να μου θυμίζουν ποιος ήμουν κάποτε και να με γνωρίσουν τα παιδιά μου καλύτερα ίσως… Τα χρόνια περνάνε και τίποτα δεν μένει ίδιο, όταν ξεκίνησα το blogging ήμουν 30,5 χωρίς παιδιά και τώρα τον Αύγουστο κλείνω τα 39 και έχω δυο αγόρια…

  3. Αν βρεις απάντηση τα τελευταία ερωτήματα να μας το πεις γιατί το σκεφτόμαστε κι άλλοι

  4. @Καλτσόβρακο:
    Έτσι είμαστε εμείς οι σεβάσμιοι γέροντες! 🙂
    (Το ξέρεις το ανέκδοτο από όπου βγαίνει αυτή η φράση, έτσι; Γιατί έχω πετύχει κόσμο που δεν το ξέρει, παρότι την χρησιμοποιεί!)
    Φιλιά στην οικογένεια!!!

    @Snowball:
    Νομίζω πως το χρησιμοποιείς πολύ σωστά το μέσο. Απλά αναρωτιέμαι (και σωστά εκεί εστιάζει ο Καλτσόβρακος) γιατί δεν έχω την ορμή που είχα στην χρήση του. Κανονικά, θα έπρεπε, καθώς κι εγώ πέρασα την εποχή που έγραφα για κοινό. Αλλά, απλά δεν βγαίνει τόσο φυσικά όσο έβγαινε η ανάρτηση…

    @Σταυρούλα:
    Θα φροντίσω. Αλλά δεν βρίσκω, κι έτσι απλά τα καταγράφω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: