• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στη Ένα ορόσημο
    Stavrula στη Ένα ορόσημο
    mpampakis στη Ένα ορόσημο
    Snowball στη Ένα ορόσημο
    mpampakis στη Γυμνάσιο
    kaltsovrako στη Γυμνάσιο
    mpampakis στη Κάψιμο
    mlsr15 στη Κάψιμο
    mpampakis στη Κάψιμο
    Stavrula στη Κάψιμο
  • a

  • Οκτώβριος 2018
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

  • Advertisements

Ένα ορόσημο

Όταν τα παιδιά σου είναι μικρά, κάθε τόσο συναντάς κάποια ορόσημα (και τα ξεπερνάς αντίστοιχα): το γάλα πρώτης βρεφικής ηλικίας γίνεται δεύτερης, η αποστείρωση σταματά, κάνει το πρώτο εμβόλιο, προσθέτεις σιγά – σιγά αλεσμένες τροφές στο διαιτολόγιό του. Μετά το μωρό θα περπατήσει, δειλά-δειλά θα μιλήσει, θα κόψει την πάνα. Κάποια στιγμή θα μάθει να κολυμπά, θα πετάξει τις βοηθητικές από το ποδήλατο. Θα ζήσετε την πρώτη μέρα σχολείο. Κάθε ορόσημο σημαντικό, αλλά απόμακρο από τις δικές σου εμπειρίες: σαν γονιός δεν κουβαλάς αναμνήσεις του πώς είναι να περπατάς για πρώτη φορά.

Επειδή όμως τα παιδιά σου είναι πριν και πάνω απ’ όλα το πιο υπέροχο ταξίδι που θα κάνεις ποτέ, θα έρθουν και ορόσημα με τα οποία καταλαβαίνεις ότι πλησιάζει το τέλος της παιδικής ηλικίας. Ότι σε λίγο θα στέκεστε δίπλα – δίπλα, σαν ενήλικες. Δεν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους των γυναικών, δεν ξέρω τις στιγμές που δένουν περισσότερο μάνα και κόρη. Αλλά, για μας τους άνδρες, το σημείο που αναγνωρίζεται σαν τελετή είναι ξεκάθαρο. Κι είμαι σίγουρος ότι όσοι πατεράδες τύχει να διαβάσουν αυτές τις γραμμές θα με καταλάβουν.

Χθες του έμαθα πώς να ξυρίζεται.

Δίσταζε όμορφα, άγουρα, να πλησιάσει το ξυράφι στο πρόσωπό του. Κοίταζα το χνούδι στα μάγουλά του με απορία: αυτό εδώ το παλληκάρι, που είναι στο ύψος μου, που κοιτάζει με απορία τον αφρό ξυρίσματος στο είδωλό του, αυτό δεν είναι το μωρό που του έδινα να δοκιμάσει φρουτόκρεμα; Που το μάθαινα να μην πλησιάζει ποτέ τις πρίζες του σπιτιού, τα εργαλεία ή τα ξυράφια μου;

Χθες ήμασταν όπως ταίριαζε στην στιγμή: σοβαροί και συγκεντρωμένοι. Ενήλικες. Και οι δυο. Μας έβγαλα φωτογραφία φυσικά, αλλά πέρα από αυτό ήταν μια καθαρά «τεχνική συνάντηση» με έμφαση στο πώς το κάνεις και τι προσέχεις. Μια καθημερινή (σχεδόν) ανδρική ιεροτελεστία ξεκίνησε. Αναρωτιέμαι αν θα θυμάται το χθεσινό απόγευμα στα χρόνια που έρχονται. Εγώ σίγουρα, καθώς ήταν, από κάθε άποψη, ορόσημο.

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Καταλαβαίνω απόλυτα αυτό που λες, έχω δύο αγόρια…
    Δεν είναι όμως και λίγο μελαγχολική η στιγμή που κάθε τέτοιο ορόσημο ξεπερνιέται?
    Προσωπικά το βιώνω έτσι, ξέρω ότι είναι εγωιστικό από την πλευρά μου αλλά μαζί με την χαρά και το καμάρι νιώθω ότι μου φεύγουν ακόμα ένα βήμα κάθε φορά…
    Να τον χαίρεσαι, να τον δεις να μεγαλώνει κι άλλο, υγιής κι ευτυχισμένος 🙂

    • Ναι, έχει και μια μελαγχολία, καθώς βιώνεις κάτι όμορφο που δεν θα επιστρέψει. Από την άλλη, η δουλειά μας δεν είναι να τα βοηθήσουμε να φύγουν από το σπίτι; Να μπορέσουν να πατήσουν γερά στα πόδια τους και να βρουν την ευτυχία;
      Σ’ ευχαριστώ πολύ, να χαίρεσαι κι εσύ τα δικά σου και μακάρι να τα δούμε κάποτε όπως τα ίδια επιθυμούν!

  2. Πω πω, πώς πέρασαν τα χρόνια! Και σ΄άλλα ορόσημα να τον καμαρώνετε! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: