• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Σεπτεμβρίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Η επιλογή Χίλαρι

 imagegen-ashx

Με τον κίνδυνο να γίνω (άλλος ένας) μετά Χριστόν προφήτης, σκέφτομαι από το πρωί κάτι παλτά (το παλτό – τα παλτά, όπως λέμε το κακάο – τα κακάα) που πέρασαν κατά καιρούς από τις ελληνικές ποδοσφαιρικές ομάδες. Κάτι Μπικόβσκι και Κούσμπα, κάτι Νιρέν Ντεμπά και Γιώργο Μελίσση, κάτι Αμποάγκουε και Ραμπεσαντρατανά. Μεταγραφές που ήταν εκδουλεύσεις σε μάνατζερ και παρατρεχάμενους, παίχτες που έμπαιναν να παίξουν μόνο χατιρικά σε κάτι ματς Κυπέλλου. Εκεί όπου η μεγάλη ομάδα είναι φαβορί κι έχει σίγουρη την πρόκριση, οπότε ας βάλουμε μέσα τον καινούργιο να βολευτούμε όλοι με το μερτικό μας από το πριμ, να πάρει κι αξία για την επόμενη μεταγραφή του. Και μετά σκοράρουν τα Γιάννενα, οι Σέρρες ή ο Ποσειδών Μηχανιώνας ας πούμε και οι προπονητές τρέχουν και δεν φτάνουν. Στο πρωτάθλημα βέβαια τέτοια ματς έχουν ακυρωθεί και κερδηθεί ξανά στα χαρτιά – από κάποιους μόνο – γκουχ γκουχ Βάλνερ γκουχ έβηξε με νόημα.

Τέλος πάντων, κάπως έτσι την πάτησαν οι Δημοκρατικοί. Βρήκαν απέναντί τους τον πιο άχρηστο, απωθητικό και απροετοίμαστο υποψήφιο που μπορούσαν να βρουν. Έναν άνθρωπο εγωπαθή, ρατσιστή, σεξιστή, απλοϊκό στις σκέψεις και στις προτεραιότητές του, τσαμπουκαλεμένο. Κι αντί να κατεβάσουν ό,τι καλύτερο είχαν, είτε λεγόταν Σάντερς είτε όχι, διάλεξαν το παλτό με το οποίο όλοι τους θα βολευόντουσαν. Αν η Χίλαρι κέρδιζε, όλοι οι Δημοκρατικοί στην καρδιά του κόμματος, όλη η παροικία της Ουάσινγκτον, θα ήταν σα να έπαιρνε προαγωγή. Το αν θα κέρδιζε όμως η ομαδάρα τους απέναντι στον Τραμπ έγινε σύντομα δευτερεύον θέμα, θεωρήθηκε δεδομένο. Η έμφαση έπεσε στην προαγωγή και στα πριμ.

Έλα όμως που η ψήφος πήγε κι εστίασε στις σχέσεις της Κλίντον με τραπεζικά λόμπι και πολεμοχαρείς ιέρακες. Πήγε κι εστίασε σε θέματα εμπορίου, πολύ σημαντικά για τον τρόπο που σκέφτεται ο Αμερικάνος ψηφοφόρος. Πήγε κι εστίασε στο πώς-θα-τους-χαλάσουμε-την-φάση, με έναν τρόπο απλοϊκό κι αμόρφωτο μεν, μαριναρισμένο σε χρόνια ολόκληρα οργής δε. Σε μια εποχή που ο κόσμος κραυγάζει για αντισυστημικές επιλογές, οι Δημοκρατικοί βρήκαν την πιο σφιχταγκαλιασμένη και λερωμένη από το σύστημα υποψήφια που μπορούσαν να βρουν. Την προσωποποίηση του ελιτισμού, σε εκλογικό παλτό.

Και τώρα, θα πληρώσουμε όλοι παρέα την επιλογή τους. Καλή μας τύχη. Ειδικά επειδή ο ίδιος ψωνισμένος πλουτοκρατικός ελιτισμός κυβερνά την ΕΕ, βλέπει να πνίγεται στα προβλήματα η μία χώρα μετά την άλλη κι αντί να αλλάξει τρόπο και σκοπούς κατηγορεί τον λαϊκισμό και νομίζει πως καθαρίζει έτσι.

Advertisements

Η παράδοση είναι με το μέρος μας

Germany – Greece 0 -1

Το είδα εδώ και μέρες σε ποστ του indictos και χάρηκα που μου το θύμησε. 🙂

Με το καλό η πρόκριση, κι αν έρθει (μακάρι!) με το καλό να βρούμε και τη δύναμη ν’ αντέξουμε τους Ελληναράδες και τους πανηγυρισμούς τους!

Σε άλλες εποχές

Οι ειδήσεις περνάνε σαν βιαστικά φορτηγά. Αν ήταν άλλοι χρόνοι, θα έγραφα ολόκληρο σεντόνι για την Ελευθεροτυπία. Ναι, γιατί κι άλλες εταιρείες κλείσανε, κι άλλοι εργαζόμενοι έχουν μείνει απλήρωτοι, γύρω μας σωρός οι εξίσου τραγικές ιστορίες, Ελευθεροτυπία όμως δεν είναι καμιά τους. Θυμάμαι με τόση νοσταλγία το ΄96 – ΄97 να κατεβάζω fonts στην Αγγλία για να μπορώ να την διαβάζω on line. Άλλες εποχές πραγματικά. Και για τον Σόκρατες θα έγραφα ένα ποστ, καθώς σπανίζουν οι ιδεολόγοι και όσοι από αυτούς πεθαίνουν μας λείπουν. Και για την απεργία στην Χαλυβουργική – πόσες εβδομάδες πάει πια; πόσο περισσότερο χρόνο ειδήσεων έχει φάει ο γέροντας (sic) Εφραίμ;

Οπωσδήποτε θα είχα γράψει για το Εθνικό Θέατρο. Που, εν μέσω κρίσης, έριξε τις τιμές των εισιτηρίων του και είδε τα έσοδα από εισιτήρια να αυξάνονται κατά 6%. Ναι, φωστήρες του Οικονομικών, ίσως τα έσοδα από φόρους να ήταν μεγαλύτερα αν οι φόροι ήταν μικρότεροι. Ίσως, ω μαθητευόμενοι μάγοι, η τιμή να επηρεάζει την ζήτηση (Οικονομικά Ι, α’ εξάμηνο). Δείτε τι γίνεται με τις καταθέσεις πινακίδων στις εφορίες και συγκρίνετε με την τιμολογιακή πολιτική που επέλεξε ο Χουβαρδάς κι η παρέα του (και μπράβο στους τελευταίους).

Αν ήταν άλλες εποχές, θα συνέχιζα να ενημερώνω το blog με τα μικρά, προσωπικά, καθημερινά γεγονότα μου. Θα είχα σίγουρα γράψει ας πούμε ότι εδώ και ένα μήνα (από τις 26 Νοεμβρίου συγκεκριμένα) η οικογένειά μας περιλαμβάνει μια παιχνιδιάρα σκυλίτσα, ένα γλυκύτατο σίφουνα με απωθημένο το μάσημα παπουτσιών, που ο πιτσιρικάς μας την βάφτισε Κούκι μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Θα είχα γράψει για το πώς πάει ο γιος μου στο σχολείο και το τι γίνεται στο γραφείο. Κι εσείς θα είχατε γράψει κάτι αντίστοιχο στα δικά σας blog. Σε φυσιολογικές συνθήκες θα κράζαμε τους πολιτικούς και τα τηλε-σελέμπριτι που ζουν στην κοσμάρα τους, και θα κουνάγαμε με αγανάκτηση το κεφάλι για την ανοησία που δέρνει το μέσο ψηφοφόρο (κάποιον όχι ριζικά διαφορετικό από εμάς). Ειδικά τέτοιες εποχές του έτους θα μιλάγαμε για ανασκοπήσεις της χρονιάς που φεύγει, σχέδια για τη νέα που έρχεται, για αναμνήσεις γιορτών και συγκινητικές επισκέψεις των σκιών των κεκοιμημένων. Αλλά και για συνταγές, για κρασιά που δοκιμάσαμε, για θεάματα που είδαμε και εστιατόρια που επισκεφτήκαμε. Μπορεί να περιγράφαμε προσωπικά προβλήματα, μπορεί να βγάζαμε κραυγές και αγωνίες και όλοι μαζί θα γράφαμε μια καλή κουβέντα στα σχόλια. Όλοι όμως, ακόμα και στα χειρότερα, θα ελπίζαμε στον ερχομό μιας καλύτερης μέρας.

Να όμως που ζούμε αυτές τις εποχές και όχι τις άλλες. Και φοβάμαι μήπως λίγες μέρες πριν την Πρωτοχρονιά του ’13 λέμε ότι το ’12 ήταν χειρότερο από το ’11.

Νιώθω μια σκιά πάνω από όλους μας. Γκρίζες γιορτές οι φετινές και μαγκωμένες. Μιλάς με ανθρώπους, εύχεσαι, ρωτάς τι κάνεις κι οι απαντήσεις είναι τσαλακωμένες. Είναι κουμπωμένες σαν προπέρσινο παλτό σε βοριαδάκι. Κανείς μας δεν περιμένει κάτι καλό – κι αυτό είναι το πιο άσχημο. Αυτή η έλλειψη ελπίδας είναι που μου ανακατεύει το στομάχι. Έχω μια εικόνα στο μυαλό μου κι είναι πολύ δυσάρεστη: είναι νύχτα, είναι στην εθνική κι ένας λαγός στέκεται στη μέση του δρόμου κοιτάζοντας τα φώτα από το φορτηγό που έρχεται κατά πάνω του. Προλαβαίνει να κινηθεί και να γλυτώσει, αλλά έχει τρομάξει τόσο με αυτά που του επιφυλάσσει η μοίρα που κερώνει. Και στέκεται.

Έτσι μοιάζουμε. Παραδομένοι στην έλλειψη προοπτικής. Δεν το παραδεχόμαστε, γιατί έχουμε στο μυαλό μας ότι είμαστε αγωνιστές κι έχουμε θεληματικά πηγούνια (και γκρίζους κροτάφους) κι όλα αυτά τα ωραία. Αλλά έχουμε παγώσει και δεν αντιδρούμε – όπως θα έπρεπε. Κι αυτό είναι χειρότερο από όλα όσα έχουν συμβεί. Η παραίτηση μας από το δικό μας αύριο είναι το χειρότερο από όλα όσα έχουν συμβεί.

Δεν θέλω όμως να μας μαυρίσω κι άλλο την ψυχή. Σε άλλες εποχές θα άφηνα την πικρίλα που έχω στο στόμα να βγει στο πληκτρολόγιο, θα ανακουφιζόμουνα και θα τελείωνε εκεί. Τώρα όμως χρειαζόμαστε το δια ταύτα. Δεν έχει σημασία πώς φτάσαμε εδώ, δεν έχει σημασία πού κάναμε λάθος (?) επιλογές, ποια στροφή έπρεπε να πάρουμε αλλιώς. Κουβαλάμε τις ιστορίες μας φυσικά και με βάση αυτές θα πορευτούμε. Θα μπορούσαμε να ήμασταν αλλού, να κάνουμε άλλα πράγματα, αλλά κάποτε διαλέξαμε αυτό που μας συνθέτει τώρα και με αυτό σαν υλικό πρέπει να δουλέψουμε για το μέλλον μας. Είναι επιτακτική ανάγκη να σταματήσουμε την βοή των τηλεοράσεων και την φασαρία του δρόμου. Χρειαζόμαστε ησυχία για να ακούσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, να ανοίξουμε κάθε κρύπτη του μυαλού και να καταλήξουμε πού θέλουμε να πάμε. Να σκάψουμε σε βάθος, να κρατήσουμε μόνο τις δικές μας επιθυμίες. Να στήσουμε στόχους με θεμέλια αυτές. Γιατί, στην τελική, έχουμε μία και μοναδική ευκαιρία να ζήσουμε την δική μας ζωή. We are a work in progress κι αυτό δεν ήταν τόσο επώδυνα αληθινό σε άλλες εποχές.

Ανασκοπήσεις τέλος λοιπόν. Στο μυαλό μας μόνο το μέλλον πρέπει να είναι, όλα τα άλλα είναι χάσιμο χρόνου. Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω απόσπασμα, όσο σχετικό και άσχετο κι αν είναι. Έχει κολλήσει στο μυαλό μου από τότε που το είδα. When a man walks into a room…

 

Εύχομαι σε όλους μας να βρούμε τον βηματισμό που χρειαζόμαστε άμεσα. Και του χρόνου τέτοιες μέρες να γράφουμε ποστ γεμάτα ελπίδα. Όπως θα έπρεπε, σε κάθε εποχή.

Χρόνια καλά!

Ξέσπασμα ενθουσιασμού

Ξέσπασμα ενθουσιασμού ακολούθησε την ανακοίνωση της επιλογής για νέο πρόεδρο του Συνασπισμού Παναθηναϊκού. Για του λόγου το αληθές, ιδού και σχετικό φωτογραφικό στιγμιότυπο… Συνέχεια

V for vuvuzela

Αχτίδα ελπίδας

Το μόνο που μας μένει, για να ελπίζουμε να γελάσει κι εμάς το χειλάκι μας, είναι να διασταυρωθούμε με την εθνική Γερμανίας στο Μουντιάλ και να τους κάνουμε ό,τι κάνουν αυτοί στα spread μας…

Προσοχή όμως! Σύμφωνα με το πρόγραμμα (από εδώ), πρέπει να βγούμε και οι δύο στην ίδια θέση των ομίλων μας για να διασταυρωθούμε νωρίς – δλδ στην φάση των 8.  Διαφορετικά, θα πρέπει να φτάσουμε στον τελικό για να τους την ρίξουμε. Ταλαιπωρία…

To ποστ του τερματοφύλακα

– Και πήραμε πρωτάθλημα και στο ποδόσφαιρο φέτος, αγόρι μου.
– Εκτός από το μπάσκετ;
– Ναι, εντάξει, στο μπάσκετ δεν έχει τελειώσει ακόμα (γκουχ, γκουχ). Αλλά φέτος πήραμε και στο ποδόσφαιρο.
– Μπαμπά;
– Ναι.
– Έχουμε πολλούς καλούς παίχτες;
– Ουυυυυυυυ! Βέβαια, βέβαια, πολλούς! (σημ.συντάκτη: το λεγόμενο «λευκό» ψέμα) Ξέρεις κανέναν;
– Τον Καραγκούνη.
– Σωστά!
– Και τον Σαλπιγγίδη.
– Πολύ σωστά! Κι έχουμε κι άλλους. Τον Σισέ, το Νίνη. Τον Βύντρα (σημ. συντάκτη: τι έφτασα να λέω μον ντιέ!)
– Έχουμε και καλό τερματοφύλακα;
– Ναι, τον καλύτερο. Παίζει και στην εθνική.
– Πώς τον λένε;
– Αλέξη Τζόρβα.
– Τζόρντα;
– Τζό-ρβα.
– Τσόρα;
– Τζόοοοοο-ρρρρρ-βααααα!
– Τσόραβα;
– Τ-Ζ-Ο-Ρ-Β-Α!!!
– Καλά. Εγώ θα τον λέω Αλέξη, πειράζει;

😆