• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Ιουλίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Ο ρομαντισμός της καθημερινότητας

Είναι εύκολο να προβλέψεις τα κλισέ στις ταινίες. Και από τα πιο εύκολα είναι όσα έχουν να κάνουν με το φλερτ: ο άνδρας δείχνει όλη την εφευρετικότητά του για να αποδείξει ότι είναι ρομαντικός, της τονίζει με χίλιους τρόπους πόσο επιθυμητή την βρίσκει. Η γυναίκα πάλι βάζει τα δυνατά της να είναι παιχνιδιάρα και ασυνήθιστη, τον κολακεύει για το χιούμορ και τις επιτυχίες του. Και η μεγάλη οθόνη γεμίζει ρομαντισμό: της μαγειρεύει το αγαπημένο της φαγητό, του κανονίζει για έκπληξη εισιτήρια για το αγαπημένο του χόμπι (ανάλογα: από αγώνα μπάσκετ μέχρι γευσιγνωσία κρασιών με την Jancis Robinson). Λένε ο ένας στον άλλον γλυκόλογα, συμπεριφέρονται με ευγένεια, κάνουν χατήρια και δωράκια. Κι αν δουλέψει σωστά, they lived happily ever after.

Αν το σκεφτείς, όλες οι πράξεις ρομαντισμού είναι ίδιες στην πηγή τους: θέλεις να μεταδώσεις στον άνθρωπό σου πόσο ξεχωριστός είναι. Να κακομάθεις την πριγκηπέσσα που ερωτεύτηκες, να κανακέψεις αυτό το υπέροχο πλάσμα που γεμάτος απορία κοιτάς δίπλα σου. Το ότι διαλέγεις να ζεις καθημερινά μαζί μπορεί να μειώνει την έκπληξη, αλλά δεν αφαιρεί ποτέ την πρόθεση. Αυτά που ήταν ευχάριστος αιφνιδιασμός τον πρώτο καιρό, γίνονται καθημερινή ανάγκη από κάποιο σημείο και πέρα.

Ρομαντική συμβίωση; Ναι, φυσικά και υπάρχει. Αλλά δε μοιάζει με τίποτα από όσα δείχνουν οι ταινίες. Γιατί μπορεί να είναι ρομαντικό να της μαγειρέψω ένα σπέσιαλ δείπνο, αλλά τώρα πια το κάνω αυτό κάθε μέρα. Και μπορεί να είναι ρομαντικό να φροντίζει εκείνη να είναι το σπίτι μας στολισμένο με λουλούδια, αλλά τώρα πια το κάνει κάθε εβδομάδα. Δεν υπάρχει πράξη πιο ρομαντική από το συμμάζεμα ενός πάγκου κουζίνας επειδή ξέρεις ότι είναι δουλειά που Εκείνη σιχαίνεται και θες να την απαλλάξεις από αυτό το φορτίο – είναι άλλωστε η ίδια Εκείνη που με κάποιο μαγικό τρόπο φροντίζει να έχεις σιδερωμένα πουκάμισα και σφουγγαρισμένο μπάνιο.

Ζήτω ο ρομαντισμός της καθημερινότητας λοιπόν! Να ζήσουν όσοι το γλυκό ντάντεμα το χώρεσαν στο βαρετό μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει! Να ζήσουν όσοι βλέπουν το ταψί που είναι για πλύσιμο και το πλένουν, για να μην αναγκαστεί να το πλύνει άλλος. Όσοι ορμάνε εθελοντές σε αυτά που το ταίρι τους θέλει να αποφύγει. Ζήτω τα τρυφερά βλέμματα την ώρα που βουίζει η ηλεκτρική σκούπα, ζήτω τα φευγαλέα χάδια την ώρα που απλώνεται η μπουγάδα, ζήτω οι αγκαλιές και τα πειράγματα της μοιρασμένης ζωής! Ζήτω οι ώρες που θα ξεχάσουμε καθώς ο ένας ψάχνει τρόπο να στηρίξει τα όνειρα του άλλου για το μέλλον!

Να ζήσουν τα μίζερα κυριακάτικα απογεύματα! Αυτά κρατούν τον κόσμο μας όρθιο.

Το πιο φωτεινό χαμόγελο

sdg111211

Freida Pinto

Για Εκείνη

Για Εκείνη…έτσι, επειδή νομίζει ότι έχω σταματήσει να της κάνω δώρα για του Αγ.Βαλεντίνου.

Ξεδιάντροπα Χρόνια Πολλά σε όλες και όλους! 🙂

Το μυστικό της επιτυχημένης συμβίωσης

Πριν κάποιες μέρες είχαμε τραπέζι σε ζευγάρι φίλων και η καλή μου τους έκανε μια από τις σπεσιαλιτέ της (χουνκιάρ μπεγιεντί, ο εστί μεθερμηνευόμενον μοσχαράκι κοκκινιστό με πουρέ μελιτζάνας – κόλαση δικέ μου, κόλαση!!!). Εγώ πέρασα ένα ευχάριστο μεσημεράκι, χαϊδολογώντας την μικρή πλην τίμια κάβα μου και προσδιορίζοντας τα μπουκάλια που θα σφαχτούν. Θύματα στον δίκαιο αλλά και άνισο αγώνα θα έπεφταν τελικά δυο φιάλες Νεμέα Κτήμα Δρυόπη του 2005, οι οποίες γέμισαν την βεράντα με το άρωμά τους και τα ποτήρια μας με νότε βύσσινου και κανέλλας κι έδεσαν τέλεια με την καπνιστή γεύση της μελιτζάνας και του μοσχαριού. Άψογο.

Προς το απόγευμα όμως συνειδητοποιώ ότι δεν έχω τίποτα να κάνω στην κουζίνα, μπαίνω, βγαίνω, ξαναμπαίνω ξαναβγαίνω. Η κυρά κι αφέντρα του σπιτιού μου ξεκαθαρίζει ότι δεν με θέλει μέσα στα πόδια της, είμαστε και τόσα χρόνια παντρεμένοι, κάνω ότι δεν κατάλαβα τι μπορεί να εννοεί. Στριφογυρνάω, ανοίγω το ψυγείο, ρίχνω μια ματιά, κλείνω το ψυγείο.

– Δεν έχουμε τυριά, λέω.
– Ε, και;
– Δεν μπορώ να φέρω τον Π. σπίτι και να μην του έχω τυρί!, απαντώ εμβρόντητος, με ύφος σαν να μου ζήτησε να πηδήξω καμήλα που φοράει πράσινες ζαρτιέρες.

Καβαλάω τον Πωλ (το γνωστό οικογενειακό αυτοκίνητο, που ονομάστηκε έτσι σε μια άτυχη στιγμή που προσπαθούσα να περιγράψω το χρώμα του στον κουμπάρο μου «Είναι σαν τα μάτια του Πωλ Νιούμαν» και του κόλλησε) και πάω για τα περαιτέρω. Γυρνάω με τα στοιχειώδη: μια γραβιέρα Κρήτης κι ένα ολοστρόγγυλο και βρωμερότατο camembert, σε συσκευασία πανεράκι που το αφήνει να «ανασαίνει». Αυτό ίσως ανασαίνει, όλοι οι άλλοι όχι.

Δέκα λεπτά μετά κι ενώ στήνω τα μαχαιροπήρουνα στη βεράντα, με προσεγγίζει η κυρά κι αφέντρα του σπιτιού εμφανώς ανήσυχη.

– Μυρίζει το ψυγείο μας, Κάτι έχει χαλάσει.
– Δεν είναι τίποτα, η ιδέα σου είναι.
– Σου λέω, κάτι χαλασμένο έχουμε. Θα ανοίξουν οι άνθρωποι να βάλουν κανένα νερό για τα παιδιά τους και θα γίνουμε ρεζίλι.
– Πήρα τυρί.
– Μην αλλάζεις θέμα.
– Αυτό μυρίζει. Το camembert.
– Χάθηκε να πάρεις brie;
– Δεν έχει γούστο αν δεν μυρίζει.
– Ναι, αρκεί να μην μυρίζει τόσο δυνατά που να το εντοπίζουν γέροντες με χρόνια καταρροή και δυσανεξία στα γαλακτοκομικά.
– Γίνεσαι υπερβολική τώρα.
– Δεν ξέρω τι γίνομαι, εγώ πάντως το ψυγείο δεν το ξανανοίγω. Φοβάμαι.
– Τι φοβάσαι;
– Έτσι που μυρίζει, μπορεί να είναι ακόμα ζωντανό και να μου επιτεθεί.
– Δεν έχουν αναφερθεί ποτέ και πουθενά επιθέσεις camembert στον άνθρωπο.
– Απλώς επειδή το τυρί είναι σατανικά ύπουλο και δεν αφήνει μάρτυρες στα εγκλήματά του.
– Λες;
– Κάτι που μυρίζει έτσι είναι οπωσδήποτε σατανικά ύπουλο. Ή ύπουλα σατανικό. Κάτι από τα δύο.
– Κι εγώ πίστευα ότι είναι απλώς απαστερίωτο.
– Ναι, έτσι θα ήθελε το ίδιο το τυρί να πιστέψεις. Μην γίνεσαι τόσο αφελής!

Και μετά, έκανε μεταβολή και γύρισε στην κουζίνα, όπου she went about her business. Ο μικρός μας όλη αυτή την ώρα ήταν ξάπλα στο σαλόνι και σκηνοθετούσε μια επέλαση σαρκοφάγων δεινοσαύρων σε ένα τραίνο. Το σπίτι περίμενε τριζάτο τους καλεσμένους. Το φαγητό ήταν υπέροχο, η παρέα άψογη, το τυρί βγήκε στην ώρα του, καταναλώθηκε (εν μέρει) συνοδεία λίγου γλυκού μοσχάτου Λήμνου και γενικά η βραδιά πήγε περίφημα. Κατόπιν, το camembert ξαναμπήκε στο ψυγείο, σε διαφορετικό περιέκτη (sic) σε μια προσπάθεια περιορισμού της επιθετικής μυρωδιάς του.

Την επόμενη μέρα, βρήκα το τάπερ που κλείνει πιο καλά από όλα, έβαλα μέσα το υπόλοιπο τυρί, το έβαλα στο συρτάρι του ψυγείου και φρόντισα να μην είναι τόσο εκκεντρική η παρουσία του μέχρι να το τελειώσουμε. Ούτε εκείνη ούτε εγώ ξανασυζητήσαμε για το θέμα, είτε εκνευρισμένοι από την μυρωδιά, είτε απαιτητικοί ως προς την παρουσία του βρωμότυρου στο ρημαδο-τραπέζι μας.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον τίτλο περί επιτυχημένης συμβίωσης αναρωτιέστε.

Φαντάσου λοιπόν ότι το ψυγείο σου είναι η σχέση σου. Το μοιράζεσαι με τον άνθρωπό σου, τον άνθρωπο που συμβιώνεις. Και μέσα βάζεις όλα τα πράγματα που έχεις ανάγκη ή που απλώς θα ήθελες να δοκιμάσεις. Και βάζει και αυτός (ή αυτή) τα δικά του (της). Και ακόμα κι αν δεν ενθουσιάζεσαι με ό,τι βλέπεις όταν ανοίγεις το ψυγείο, ξέρεις ότι για να είναι εκεί το θέλει, το χρειάζεται, το επιλέγει. Και το ανέχεσαι μέχρι να καταναλωθεί ή μέχρι να αποφασίσει (η ίδια) να το πετάξει. Η μεγάλη επιτυχία της σχέσης είναι όταν ο καθένας αφήνει στον άλλο την ελευθερία να γεμίζει το ψυγείο με ό,τι επιθυμεί, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι δεν είναι μόνο δικό του το ρημαδο-ψυγείο κι ότι πρέπει να έχει χώρο και άνεση για τις ανάγκες και των δύο. Κι όπως μέσα από την διαδικασία της συμβίωσης καταλήγεις σε μια μάρκα γάλα που αρέσει και στους δυο, έτσι φροντίζεις και στην σχέση να είσαι στις επιλογές που ταιριάζουν και στους δύο κι όχι μόνο στον έναν ή στην άλλη. Κι όπως αποφεύγεις να βάζεις χαλασμένα πράγματα στο ψυγείο του σπιτιού σου, αποφεύγεις να βάζεις και δηλητήρια στη σχέση σου με τον άνθρωπό σου.

Και τελικά, όπως το ψυγείο γεμίζει από κοινού με όσα χρειάζεται και διαλέγει ο καθένας από τους δύο, έτσι κι η επιτυχημένη συμβίωση δίνει την ελευθερία χρειάζεται και διαλέγει ο καθένας από τους δύο, μέσα στην ίδια την συμβίωση. Κι ισχύει για τον καθένα από τους δύο.

ΥΓ: Για την ιστορία πάντως, το εν λόγω τυρί «κατέληξε» δυο βράδια μετά, σε άλλο τραπέζι σε άλλη ομάδα φίλων. Προς μεγάλη ανακούφιση της καλής μου. Ανάσανε επιτέλους η γυναίκα!

Πιθανόν η πιο ρομαντική σκηνή στην ιστορία του κινηματογράφου

Έτσι, χωρίς άλλα σχόλια, επειδή σήμερα είναι και γιορτή… 🙂

Γλωσσόφιλα

Κάθε πρωί εργάσιμης το μετρό είναι γεμάτο στραβωμένες φάτσες. Ακόμα και τις Παρασκευές, βουβοί και νυσταγμένοι, ανεχόμαστε ως οσιομάρτυρες το στριμωξίδι. Με την freepress στο χέρι ή το mp3 στα αυτιά, περιμένουμε υπομονετικά να ακούσουμε την αναγγελία της στάσης μας (ευτυχώς που η καλή κυρία από τα μεγάφωνα μας λέει πού είμαστε γιατί όλοι θα κατεβαίναμε με κανα δυο στάσεις καθυστέρηση!).

Πριν λίγες μέρες όμως, η ανατροπή. Στη μέση του βαγονιού μια ιδιωτική φούσκα ενεργειακού πεδίου, από το υλικό που γίνονται τα όνειρα (και που θα θέλανε να γίνονται οι διαφημίσεις). Όρθιο μέσα της ένα ζευγάρι. Πιο φωτεινοί, πιο λαμπεροί από τους υπόλοιπους επιβάτες – κομπάρσοι της ταινίας του έρωτά τους όλοι μας. Να μην ξεκολλάνε τα μάτια τους ο ένας από τον άλλο, να μην σταματάνε τα χαμόγελα.

Και μετά αρχίσανε τα γλωσσόφιλα. Τα οποία δεν σταματάγανε.

Ήταν ένα τρομερά αστείο σκηνικό, οι δυο τους, ερωτευμένοι και αγέρωχα αδιάφοροι, σταματούσαν μισό βήμα πριν αρχίσουν οι κινήσεις τους να θυμίζουν υλικό τσόντας. Οι υπόλοιποι επιβάτες παραμέναν αγουροξυπνημένοι και προσπαθούσαν να αποφύγουν eye contact με το ζεύγος. Εκδηλωτικοί και θορυβώδεις, τα σιρόπια τους κυλούσαν παντού κι άφηναν απρόσμενους λεκέδες στο πρωινό μας. Θυμήθηκα χαμογελώντας μια (ήδη μακρινή) εποχή, που σ’ εμάς είχαν κάνει παρατηρήσεις- σε κρεπερί και σε τρόλλεϊ ήτανε.

Μια ακόμα μικρή διαολιά ενάντια στη ρουτίνα. Μα πώς το καταφέρνει αυτή η ιδιοφυία που λέγεται έρωτας; Αυτά τα δυο παιδιά που είναι πάνω στα μέλια τους, σήμερα όλο και κάτι θα έχουν να κάνουν, μέρα που είναι and all. Τους εύχομαι να περάσουν καλά και να περνάνε στο μέλλον ακόμα καλύτερα. Και να νοσταλγούν χωρίς να τους λείπει η αρχή της σχέσης τους.

Είναι στ’ αλήθεια μαγική αυτή η αρχική φάση της σχέσης, όταν ο ενθουσιασμός σε κάνει να μην θες να αφήσεις τον άλλον από τα χέρια σου (από την γλώσσα σου, από τα μπούτια σου, από ό,τιι ταιριάζει, συμπληρώστε ανάλογα). Τμήμα αναπόσπαστο του έρωτα άλλωστε η σωματική επαφή, γίνεται γλέντι αχαλίνωτο όταν συμπίπτει και με ψυχική επικοινωνία. Υπάρχουν πολλοί που όταν φύγει αυτό το πρώτο φούντωμα, αυτή η διαρκής έξαψη νομίζουν ότι τέλειωσε και το καλύτερο (αν όχι το μοναδικό) μέρος της ιστορίας μιας σχέσης.

Τα καρδιοχτύπια είναι συναρπαστικά, δεν τίθεται θέμα, αλλά η καθημερινότητα δίνει περισσότερες ευκαιρίες για να μπορέσεις να έρθεις σε βαθειά επαφή με τον άλλον. Αν ξεκινάμε σχέσεις σαν αντίδοτο στη μοναξιά της ζωής (χμ, μεγάλο «αν» αυτό, αλλά ας μην μπούμε σε αυτή την συζήτηση) τότε η κατάργηση του αισθήματος της μοναξιάς οδηγεί σε μοιρασμένες ζωές, κι όχι μόνο στις στιγμές που κυριαρχεί ο αγιο-βαλεντίνικος έρως, αλλά και σε κάθε άλλη, σε κάθε χαρά και λύπη.

Ίσως μάλιστα επειδή όλοι οι άνθρωποι είμαστε ατελείς, ίσως λέω, να γίνεται πιο δύσκολο να αγαπήσεις κάποιον καθώς περνά ο καιρός, αφού γνωρίζεις όλο και περισσότερες ατέλειές του. Κι ίσως για αυτό η φθορά κάθε σχέσης έχει και τρελό ξενέρωμα στα υλικά της συνταγής. Η γκάφα που συνήθως επαναλαμβάνεται είναι η έλλειψη προσπάθειας. Οι ανθρώπινες σχέσεις θέλουν διαρκή δουλειά, διαρκή ενέργεια.

Από την άλλη όμως, μόνο γνωρίζοντας και αγκαλιάζοντας έναν άνθρωπο πλήρη μπορείς να πεις «ναι, είμαι ερωτευμένος». Με τις ατέλειες και τις τελειότητές της. Με τις μοιρασμένες σιωπές και τα ξελιγωτικά γέλια. Με βραδιές μπροστά στο τζάκι και πρωινά δίπλα στη θάλασσα. Με βλέμματα στοργής αλλά και φωνές θυμού. Όλα είμαστε εμείς, θα ήταν άτιμο να αποκηρύξουμε κάποιο κομμάτι μας, ακόμα και αν δεν μας αρέσει. Άλλωστε, η αποδοχή του (από το έτερον ήμισυ) είναι και ένα κίνητρο να το βελτιώσουμε.

Κάπως έτσι λοιπόν, με την εικόνα ενός γιορταστικού γλωσσόφιλου, έρχομαι να ευχηθώ σε όλους – κι ας λέμε ότι δεν αποδεχόμαστε την σημερινή «γιορτή»! Γιατί ο έρωτας μάτια μου δεν είναι σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς και ροζ ευχητήριες κάρτες. Είναι κάτι που δεν ορίζεται, δεν περιορίζεται, δεν μπαίνει σε προδιαγραφές και χρονοδιάγραμμα. Είναι ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται, είναι θεός που συνεπαίρνει, είναι στιγμές ζωής που αθροίζονται και είναι περιπέτειες που περιμένουν πίσω ακριβώς από την γωνία. Δεν θα του γλυτώσει κανένας!

Χρόνια Πολλά! 🙂

Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται

Και δεν αναφέρομαι στην χθεσινή απεργία (πρώτη φορά στην ζωή μου κατάφερα και το έκανα κι αυτό) αλλά σε μια δήλωση της Αντζελίνα Τζολί που διάβασα χθες σε περιοδικό (κουρεύτηκα, όπως καταλαβαίνετε):

angelina-jolie-picture-3.jpg 

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο σέξι από έναν άνδρα που είναι καλός πατέρας.«

Επιτέλους αναγνωριζόμαστε παιδιά – βουρ!!! 😉