Το ποστ του αντάπτορα

Ήθελα έναν κάπως εκκεντρικό adapter (usb θηλυκό σε καρφί για ακουστικά στερεοφωνικού). To βρήκα μέσω skroutz σε 2 μαγαζιά στην Αττική, στα €4, το ένα κοντά μου. Τηλεφωνώ για διαθεσιμότητα:
– Ναι, υπάρχει, αλλά για να μπορέσετε να περάσετε από εδώ πρέπει να κάνετε μια παραγγελία τουλάχιστον €7.
– Μα, αν το παραγγείλω αλλιώς, θα το στείλετε με courrier κι η συνολική χρέωση θα περάσει τα € 7 έτσι κι αλλιώς.
– Ναι.
– …
– Αν σας το στείλουμε θα πληρώσετε και το courrier, αλλά για να σας δεχτούμε εδώ η παραγγελία πρέπει να ξεπερνάει τα €7, αυτή είναι η πολιτική.
– … (ενώ προσπαθώ να χωνέψω το αδιέξοδο). Καλά. Ευχαριστώ.

Το βρήκα 3′ αργότερα, μέσω ebay, στα $ 0.99, *με* έξοδα αποστολής.

Δεν είμαι σίγουρος πώς να το σχολιάσω. Τα ποσά είναι πολύ χαμηλά (εκτός αν κάνεις το λάθος να τα σκεφτείς σε ποσοστά). Θεωρώ παράλογη την εμμονή στην «πολιτική» τους, εμμονή η οποία τελικά με έσπρωξε σε άλλη λύση. Φοβάμαι ότι είναι ένα ακόμα μικροσκοπικό, μυωπικό παράδειγμα του προβλήματος νοοτροπίας που έχουμε, καθώς αρνήθηκαν τη (χαμηλή ομολογουμένως) παραγγελία μου, προσπάθησαν να ανεβάσουν το ποσό και με έχασαν τελείως.

Δεν είμαι καν σίγουρος ότι αξίζει να σχολιαστεί. Απλά, σε ένα περιβάλλον που τόσο γρήγορα και τόσο απλά μπόρεσα να εντοπίσω εναλλακτική από Κίνα ή τρέχα γύρευε πού, η έννοια του ανταγωνισμού θα πρέπει να οριστεί ξανά από την αρχή. Για πολλούς.

Κι είπα να μοιραστώ αυτή την γκατζετο-σαχλαμάρα μου μαζί σας.

Το ποστ της νέας θέσης

Σήμερα ανέβηκα στην ταράτσα του κτιρίου. Έχουν φτιάξει έναν κήπο εκεί, αλλά είναι παρατημένος. Όπως πολλές άλλες προσπάθειες, οι περισσότερες, που ξεκινάνε αλλά δεν φτάνουν να γίνουν πράξη ποτέ. Ή φτιάχνονται, για να πούμε ότι κάτι κάναμε, αλλά μετά αφήνονται στην τύχη τους. Ε, ο κήπος έχει απίθανη θέα, αλλά είναι σε τέτοια κατάσταση που κανείς δεν θα ανέβει να τον δει ξανά. Και η σκάλα που ανεβαίνεις; Μόνο ακίνδυνη δεν την λες – τα κάγκελα χαμηλά και το ύψος δυσθεώρητο.

Το καταλαβαίνω ότι όποτε αλλάζεις πόστο θα πάρει μερικές εβδομάδες, ίσως μήνες, για να είσαι πραγματικά αποδοτικός. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν με εκνευρίζει να βαριέμαι…

EL EMPLEO / THE EMPLOYMENT

www.opusbou.com.ar

Όλα όσα δεν σου έχω γράψει

Η ακόλουθη συζήτηση ξεκινά με διακριτικά πονηρό, κολακευμένο χαμόγελο.

– Ξέρεις, μπήκα στο Μπαμπάκη.
– Εσύ;
– Ναι.
– Πότε;
– Τη μέρα πριν από χθες. Ήθελα να παίξω zoomumba αλλά μπήκα εκεί. Η μαμά μου είπε τι είναι.
– Ωραία. Το είδες όλο;
– Όχι, λίγο στην αρχή. Αφού ήθελα να παίξω zoomumba σου είπα.
– Σωστά.
– Τι γράφεις εκεί;
– Πράγματα που θέλω να θυμάμαι μετά από καιρό. Που θέλω να θυμόμαστε και μαζί.
– Θα τα διαβάσω;
– Όποτε θέλεις. Για σένα είναι εκεί.
– Ωραία. Τώρα παίζουμε σούπερ-ήρωες;

Ο «νονός» του blog με έχει πάρει χαμπάρι και έχει ενθουσιαστεί που υπάρχει κάτι τέτοιο στο ίντερνετ – έστω κι αν το ίντερνετ έχει μια πολύ ασαφή μορφή στο κεφαλάκι του. Ξέρει ότι είναι εκεί, δεν βιάζεται, και ξέρει πως όταν έχει μάθει καλύτερα να διαβάζει θα μπορέσει να βουτήξει ανεμπόδιστος. Είναι δικό του, ένα σεντούκι αναμνήσεων που από την αρχή ως το τέλος μοιάζει με φωτογραφικό άλμπουμ που του ετοιμάζω.

Το βρίσκω λίγο άβολο και ταυτόχρονα συναρπαστικό όλο αυτό. Με κάνει να ντρέπομαι. Κι επιπλέον, μου υπενθυμίζει ότι μένω διαρκώς πίσω σε όσα καταγράφω. Και δεν είναι τόσο ότι χάνω μικρές, πολύτιμες στιγμές όσο ότι δεν καταφέρνω, δεν αντέχω, δεν αρκώ για να σου γράψω πόσο πελώρια κι εξαίσια αγωνία είναι το να μεγαλώνεις ανθρωπάκι.

Δεν σου έχω γράψει για τις αμφιβολίες. Για τον αυτοσχεδιασμό. Για το πόσο άσχετος νιώθω και πόσο ψάχνομαι για κάθε απόφαση σχετική με σένα, μετά από τόσα υπέροχα χρόνια που σε έχω στη ζωή μου. Για το πόσο δεν ξέρω πού πάνε τα τέσσερα τελικά, την ώρα που προσπαθώ να φαίνομαι σαν (παριστάνω ότι είμαι) ένα από τα δύο ακλόνητα σημεία αναφοράς στη ζωή σου.

Δεν ξέρω τι κάνω. Δεν ξέρω αν είμαι σωστός γονιός, αν σε βοηθάω να βρεις την ευτυχία μεγαλώνοντας. Ξέρω, εκ του αποτελέσματος, ότι είσαι ένα καταπληκτικό οκτάχρονο, απόλαυση ακόμα και για ανθρώπους που δεν είναι περίπου ερωτευμένοι μαζί σου (σε αντίθεση με εμένα, που ψυχοπαραδίδω σε κάθε σου χαμόγελο). Ειλικρινά απορώ για αυτό. Και κάθε μέρα ψάχνω να βρω ξανά από την αρχή αυτή τη γαμημένη ισορροπία ανάμεσα στο «θέλω να σε κακομάθω κάθε μία από τις ελάχιστες μέρες των ελάχιστων χρόνων που θα είμαστε παρέα» και στο «για το καλό σου, πρέπει να σε μάθω δυο – τρία βασικά πράγματα για την ζωή, έτσι που όταν καταλάβεις πόσο πουτάνα κρεατομηχανή είναι να μπορείς να το αντέξεις.» Τα καταφέρνω; Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να προβλέψω. Μπορώ μόνο να συνεχίσω όπως καταλαβαίνω.

Δεν σου έχω περιγράψει ποτέ πόσο αγχωμένος είμαι για το μέλλον. Για τα βράδια που δεν έχω κοιμηθεί υπολογίζοντας τι μπορώ και τι πρέπει να κάνω. Για την καλή μου που με νιώθει πλάϊ της να στριφογυρνάω και με χαϊδεύει μέσα στον ύπνο της λέγοντάς μου έτσι «είμαι κι εγώ εδώ, είμαι κι εγώ εδώ». Για το πώς φαίνεται στο σκοτάδι το ταβάνι του υπνοδωματίου όταν έχεις εμπιστοσύνη μόνο σε λίγους, δικούς σου ανθρώπους και σε τίποτα άλλο.

Δεν σου έχω πει πόσο με πανικοβάλουν νέα φίλων και γνωστών για ασθένειες, νοσοκομεία. Κηδείες. Αναρωτιέμαι: αυτά τα παλληκαράκια, αυτές οι αστραφτερές κούκλες, πότε άρχισε να φαίνεται ότι είχαν δυσκολίες; Πόσο χρόνο είχαν οι άνθρωποι να αντιδράσουν πριν τους διεκδικήσει ο Μακελλάρης; Πόσες φρικτές εκπλήξεις κρύβει το μέλλον και για ποιους;

Και μετά αναστενάζω, γιατί έχουμε και τα οικονομικά. Έχουμε όλη αυτή τη βίαιη μεταμόρφωση, όχι μόνο της χώρας αλλά ολόκληρης της δυτικής κοινωνίας. Δεν έχουμε ιδέα σε τι κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά μας, το ξέρεις; Εδώ μέτρα εξαγγέλονται την Κυριακή κι αλλάζουν μέχρι την Τετάρτη, σιγά μην ξέρουμε πού πηγαίνουμε. Ακόμα κι όλα καλά να εξελιχθούν, δεν ξέρω για τι να σε προετοιμάσω – εκτός από την κινητικότητα.

(Σιγά μην εξελιχθούν καλά βέβαια. Προχωράμε ραγδαία στη φάση που για τους περισσότερους Έλληνες δεν θα έχει διαφορά αν η χώρα χρεοκοπήσει ή όχι – κι αυτό με παγώνει.)

Κι έχουμε φυσικά να τρώγομαι με το τι θα κάνω με την (γαμώ τις λέξεις σου!) καριέρα μου. Και δεν σου έχω πει πως είμαι έτοιμος και ψάχνω να θυσιάσω από τον χρόνο που ζω μαζί σου για να διασφαλίσω κάτι, έστω λίγο, από την ποιότητα ζωής μας. Για το πόσο ασφυκτικά είναι όλα αυτά που συμβαίνουν. Για το πόσο με τρομάζει το μέλλον κάθε φορά που επιβεβαιώνεται η σιχαμένη ακρίβεια με την οποία είχα προβλέψει τους μήνες που ερχόντουσαν. Εδώ και καιρό, από τα τέλη του ’08, πολύ περισσότερο από το Μάρτη του ’10, όταν φίλοι αγαπημένοι μου έλεγαν «Μην το αφήνεις να σε παίρνει τόσο από κάτω». Σφίγγεται το στομάχι μου κάθε φορά που σκέφτομαι πόσο πρέπει να αλλάξω την ζωή μας ολόκληρη για να αντέξουμε όλες αυτές τις «σωτηρίες» που μας ετοιμάζουν.

Δεν θέλω όμως να σου τα πω όλα αυτά. Άλλα θέλω να σου πω. Θέλω να σου πω ότι μου χαρίσες την ευχή Καλό Καλοκαίρι έτσι που να αξίζει. Θέλω να σου πω ότι καμαρώνω τα καλά σου και χαίρομαι τα ελαττώματά σου, γιατί κι αυτά μαθαίνεις να τα κουμαντάρεις. Θέλω να σου πω ότι μ’ αρέσει πού φέρεσαι αντρίκια, που πατάς πάνω στα πόδια σου ξέροντας τι θέλεις και πώς να είσαι καθαρός με τους γύρω σου. Θέλω να σου πω ότι θα κάνω ό,τι μπορώ για να είμαι δίπλα σου κι όχι μπροστά σου, για να μην παίρνω εγώ αποφάσεις για σένα. Όχι αφού έχει περάσει η ώρα μου τουλάχιστον. Θέλω να σου πω ότι όσα κι αν φυλάξω από την παιδική σου ηλικία, πάλι λίγα θα είναι για να αποδεικνύουν το θαυμάσιο φως που φέρνεις μέσα στο σπίτι μας. Θέλω να σου πω ότι στο μυαλό μου η λέξη ευτυχία είναι συγκεκριμένη, είναι απόγευμα καλοκαιρινό, είναι στη θάλασσα, κι είναι παιχνίδι με σένα και τη μάνα σου – και την χρωστάω αυτή την λέξη να την επιστρέψω και στους δυο σας, με τόκο, όπως πρέπει.

Θέλω τέλος να σου πω ότι δεν σε φοβάμαι. Εσένα, δεν σε φοβάμαι. Είσαι ήδη πιο δυνατός από πολλούς ανθρώπους που υποτίθεται ότι ενηλικιώθηκαν εδώ και δεκαετίες.

Θέλω να σου πω ότι όλη αυτή η ιστορία, όλο αυτό το παιχνίδι με το blog, όλη η ανάγκη μου για έκφραση, ξέσπασμα, επικοινωνία, δημιουργικότητα είναι ένας άλλος, κάπως φαντεζί, τρόπος να σου πω ότι Σ’ αγαπώ.

Ούτε και για αυτό ήξερα τον τρόπο. Τον ψάχνω όμως, όπως βλέπεις.

Δεν χάθηκα ακόμα

Τις τελευταίες ημέρες ζω το κλασσικό σύνδρομο ελληνικής εργασιακής πραγματικότητας: πλησιάζει το (ψυχολογικό) ορόσημο των διακοπών του Πάσχα και όλοι αποφασίζουν ότι μέσα σε δυο βδομάδες πρέπει να γίνουν όλα όσα δεν είχαν γίνει εδώ και 1.852 μήνες.

Επιπλέον, κολλάει και το σύστημα. Το λογισμικό ντε, η βάση, πώς το λένε. Δεν έχει πιάσει τίποτα. Ούτε το κλασσικό ξεμάτιασμα, ούτε τα απανωτά καντήλια που συνοδεύονται από τοποθετήσεις για τον σεξουαλικό προσανατολισμό όσων συνωμοτούν εναντίον μου, καθώς και των σογιών τους(πέντε γενιές πριν και τρεις γενιές μετά), τίποτα δεν πιάνει.

Έτσι, σπάω τα μούτρα μου σε μια εφαρμογή εδώ και μέρες, ενώ περί τις 1.852 ιδέες για ποστ παραμένουν στα αζήτητα.

Αυτή είναι η δεύτερη φορά που εμφανίζεται ο αριθμός 1.852 στο παρόν ποστ: «Σύμπτωσηηηηηη????» ρώτησε με νόημα – πιθανότατα ναι, αλλά κάπως πρέπει να βγει το ποστ της ημέρας.

Αν λοιπόν ακούσετε μια έκρηξη προς κέντρο μεριά, δεν είναι νέο τρομοκρατικό χτύπημα, δεν είναι κουκουλοφόροι και δεν είναι μπαλωθιές από τους ταξιτζήδες που μετά τους λεωφορειόδρομους θα πάρουν και τις ράγες του μετρό. Εγώ θα είμαι, που έσκασα από την συσσώρευση γαμωσταυριδιών. Χρονιάρες μέρες μάλιστα.

Γκρουμφ!

Πρωινή διαδρομή: it feels good

Το ξυπνητήρι χτυπά. Το πατάω αναστενάζοντας, νυσταλέος ως εκεί που δεν παίρνει. Με κουράζουν πια τα ξενύχτια σε καθημερινές. Διψάω πολύ όμως– αυτά τα σουτζουκάκια στη Νέα Διαγώνιο (ή, πιο σωστά, στο «Διαγωνίως στη Λυκαβηττού») ήταν υπέροχα και τραβούσαν και μπόλικο κρασί αλλά αλμυρά ρε παιδί μου. Κι όχι μόνο αυτά, το σύνολο των μεζέδων ήταν έτσι. Ωραίο στέκι κι ευτυχώς που βρέθηκα έξω γιατί με το χθεσινό ματς θα είχα στεναχωρηθεί. Η δίψα με κάνει να σηκωθώ και αντί για την στραβωμάρα του κακού αποτελέσματος σέρνομαι μέχρι το μπάνιο με ατμούς αναμνήσεων από μια μικρή γιορτή στο κεφάλι μου.

Μετά, βασικά βήματα: κουζίνα – καφές. Ο πιτσιρικάς ξεκινά την μέρα του με μια νέα πρόταση γάμου στη μαμά. Φυσιολογικό. Να ελπίζω τουλάχιστον να μου πλασάρει κάποια συμμαθήτριά του, όταν φτάσουν σε ηλικία γάμου, να μην με αφήσει παραπονεμένο; Γύρω μου η πρωινή ρουτίνα με αγκαλιάζει καθησυχαστικά με την μυρωδιά αρμονίας που έχει: Μην ξεχάσεις την τράπεζα – Κι εσύ την λαϊκή – Άντε αγάπη μου, καλή μέρα να έχεις – Κι εσύ μωρό μου – Φιλιά – Φιλιά. Αγκαλιά, φιλί. Το πρωί η ρουτίνα είναι βοηθητική. Το καλό είναι ότι δεν υπάρχει ρουτίνα μετά την δουλειά. Έχω ένα σπίτι που δεν το βαριέμαι με τίποτα και μια κούκλα συγκάτοικο που φροντίζει να είναι έτσι. Νιώθω μια ήρεμη ευγνωμοσύνη για αυτό.

Ετοιμαζόμαστε για σχολείο: σήμερα βάζω και κλειδιά στην τσάντα του μικρού. Θα γυρίσει το απόγευμα με την baby sitter και κάπως πρέπει να μπούνε. «Είναι δικά μου;». «Ναι, περίπου. Του σπιτιού μας είναι. Να τα προσέχεις.» Τα τσεκάρει λίγο αργότερα ότι είναι στην θέση τους. Είναι σοβαρός. Νομίζω πως είναι και λίγο περήφανος, όπως κάθε φορά που του δείχνουμε εμπιστοσύνη. Με περιμένει να ξυριστώ για να φύγουμε αναπάντεχα φρόνιμος – το αποδίδω στα κλειδιά. Η εμπιστοσύνη είναι ζεν: αν εμπιστευτείς κάποιον ότι θα κάνει κάτι, θα το κάνει. Ή μήπως όχι; Στο μικρό μας δουλεύει πάντως.

Χέρι – χέρι στο δρόμο για το σχολείο. Μου πιάνει κουβέντα για χθες, που πήγε πρώτη φορά ποδόσφαιρο. «Εμένα μου άρεσε πολύ. Και ξέρεις, παίξαμε κιόλας. Και ξέρεις ποιοι κέρδισαν; Εμείς!». Νιώθω μέσα μου την χαρά του γονιού που βρίσκει αυτό που αρέσει στο παιδί του. Είναι σαν την χαρά του οικοδεσπότη που ενθουσίασε τους καλεσμένους του, μόνο που το κάλεσμα αφορά όχι το σπίτι και το τραπέζι αλλά την ίδια την ζωή ολόκληρη.

Περπατάω για το μετρό και σκέφτομαι το χθεσινό mail μιας φίλης. Της έγραψα «Ήμουνα σε συνέδριο (γουάου!) (…)» και μου απαντά: «Γιατί το κάνεις αυτό ,,, και σε άλλες φάσεις γράφεις ότι ήσουν σε συνάντηση με ειρωνικό τρόπο» και συνειδητοποιώ ότι πράγματι το κάνω αυτό. Πριν μου το πετάξει σαν ερώτηση δεν το έβλεπα, δεν έβλεπα την συχνότητα Το πώς αδικώ και υποβιβάζω την δουλειά μου επειδή απλά δεν δουλεύω μέχρι τις 9 το βράδυ. Εντάξει, δεν πρόκειται να θεωρήσω την δουλειά μου το πιο σημαντικό πράγμα στον πλανήτη, δεν είναι ότι ψάχνω να βρω και την θεραπεία για τον καρκίνο! Από την άλλη, απασχολούμαι τόσο που δεν βρίσκω χρόνο να γράφω στο blog (!)– αυτό από μόνο του κάτι λέει. Ήθελα να ανεβάσω ας πούμε κάτι για τον Paul Newman και κοντεύει βδομάδα από τον θάνατό του και δεν έχω προλάβει. Αδικώ την δουλειά μου και αδικώ και τον εαυτό μου – τέρμα όμως. Χρωστάω ευχαριστίες στην ψυχή που με πρόγκηξε: χρειάζεται να έχεις φίλους με ανοιχτά μάτια για τις περιπτώσεις που η δική σου όραση είναι θολή.

Στο βαγόνι βυθίζομαι στο Αθηνόραμα. Την άλλη εβδομάδα θα πάω στη Μήδεια και το περιμένω πώς και πώς. Πολλές ταινίες βγαίνουν στα σινεμά, ποιος προλαβαίνει να δει επτά ταινίες την εβδομάδα; Φτάνω στο Σύνταγμα χωρίς να το καταλάβω. Μου αρέσει να βυθίζομαι, να συγκεντρώνομαι σε κάτι. Δεν το κάνω συχνά πια, οι αφορμές για διάσπαση εφορμούν όλο και πιο πυκνές.

Στα μεγάφωνα του σταθμού ακούγεται η Enya από το soundtrack του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Ευχάριστη παρέμβαση. Για άλλη μια φορά ξανασκέφτομαι πώς η σωστή μουσική στη σωστή στιγμή μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα.

Βγαίνοντας μαζεύω διάφορα φυλλάδια από αυτά που μοιράζουν στην έξοδο. Οι άνθρωποι που τα μοιράζουν στέκονται εκεί μέχρι να τελειώσουν και θέλω να τους βοηθήσω να τελειώσουν. Χθες, γυρνώντας από την δουλειά, είδα στην Εθνική Άμυνα μια γυναίκα που θα μπορούσε να είναι η μάνα μου. Μοίραζε φυλλάδια για κάποιο φροντιστήριο ξένων γλωσσών. Όταν βγήκα για βράδυ ήταν ακόμα εκεί. Θέλω αυτούς τους ανθρώπους να τους βοηθάω να γυρνάνε σπίτι τους και παίρνω τα πάντα. Έχω πάρει ακόμα και φυλλάδιο για κάποιον πνευματιστή – οραματιστή με κληρονομικό χάρισμα. Ευτυχώς υπάρχουν αρκετοί κάδοι ανακύκλωσης στο κέντρο.

Στα παγκάκια στις πλατείες ο κάθε άστεγος έχει το παγκάκι του. Θέλουν κι αυτοί ηρεμία στην ζωή τους. Κάθε φορά που τους βλέπω σκέφτομαι το ίδιο πράγμα: κάποτε ήταν το μωρό κάποιου. Υπάρχουν πολλά προβλήματα που με κάνουν να νιώθω αδύναμος.

Στα περίπτερα ανηρτημένα αποτελέσματα ποδοσφαίρου. Το ότι η Ανόρθωση κληρώθηκε στον ίδιο όμιλο με μας δείχνει ότι ο Θεός έχει χιούμορ και μάλιστα ιδιαίτερα κυνικό. Επίσης, αν δεν υπήρχε η μέθεξη της πολυμετοχικότητας, ο Τεν Κάτε θα είχε ήδη διωχτεί. Και όχι μόνος του.

Στο εξώφυλλο του ένθετου του Αθηνοράματος για τις φετινές ταινίες η Σκάρλετ Γιόχανσον. Γιαμ γιαμ γιαμ, οι ορμόνες μου χτυπάνε ταβάνι. Αγοράκι είμαι, τι να κάνω; Ναι, ενίοτε και γουρούνι. Δεν μπορώ να κρατηθώ στο υπαρξιακό για πάνω από μιάμιση σελίδα – είναι πολύ γιαμ γιαμ η κοπέλα αφού!

Γράφω αυτόματα, μετά από καιρό. It feels good. Θα το ανεβάσω αργότερα – τώρα έχω να τσεκάρω ένα κείμενο 15 σελίδων που θα φύγει σήμερα. Και για αυτό ισχύει το ίδιο: it feels good. Παρουσιάζονται συνέχεια ευκαιρίες να νιώσω καλά και σκοπεύω να τις εκμεταλλευτώ. Σας προτείνω να κάνετε το ίδιο.

Σπάσιμο

Το ξέρατε ότι στα εβδομαδιαία σεμινάρια δεν σε αφήνουν να φέρνεις λάπ-τοπ και να πληκτρολογείς κείμενα την ώρα που μιλάει ο εκάστοτε εισηγητής; 😉

Υπομονή μέχρι να επανέλθω δριμύτερος!