• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στη 49
    mpampakis στη 49
    mpampakis στη 49
    Snowball στη 49
    kaltsovrako στη 49
    Stavrula στη 49
    mpampakis στη Όταν έλειψαν η βουή και η…
    mpampakis στη Όταν έλειψαν η βουή και η…
    mpampakis στη Όταν έλειψαν η βουή και η…
    Νίκος Βαράκης στη Όταν έλειψαν η βουή και η…
  • a

  • Μαΐου 2021
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Όταν έλειψαν η βουή και η μανία

Να πω ευθύς εξαρχής ότι είμαι από τους τυχερούς: η δουλειά μου είναι τέτοια που μπορεί να γίνει εύκολα από το σπίτι. Μάλιστα, διαπίστωσα τις τελευταίες εβδομάδες ότι μπορεί να γίνει πιο αποδοτικά και πιο δημιουργικά από όσο στο γραφείο. Κι επιπλέον, το σπίτι μου το αγαπώ (κι όταν λέω σπίτι εννοώ ξεκάθαρα την οικογένειά μου). Στην πραγματικότητα, ντρέπομαι λίγο, αλλά περνάω υπέροχα. Συγκρατημένα, αλλά υπέροχα. Και τι εννοώ συγκρατημένα: έχω μια υποκείμενη (χμμμ), σχεδόν υπαρξιακή αγωνία για τους ανθρώπους που χτυπά ο ιός και για το νοσοκομειακό προσωπικό που δίνει την συγκλονιστική μάχη δίπλα τους. Έχω κι έναν τρόμο απροσδιόριστο, που μοιάζει με σκοτεινό υπόγειο σε θρίλερ, εκεί όπου ξέρεις ότι κρύβεται βαθύ κακό, για το πώς θα είναι τα οικονομικά όλων μας σε έξι μήνες. Αν δεν υπήρχαν αυτά θα το έλεγα ανοιχτά: η καραντίνα μου πάει. Η καραντίνα μου έχει κάνει καλό. Και πάνω που την συνήθισα, θα μου λείψει.

Από το σπίτι ακούγεται στο βάθος η Μεσογείων. Ακόμα και Δεκαπενταύγουστο, ακούγεται σα μακρινό μουγκρητό ενός κτήνους από τσιμέντο και λαμαρίνα. Αυτές τις εβδομάδες, το βουητό απουσίαζε. Η πόλη ησύχασε. Τα κεφάλια μας ησύχασαν, τα μάτια μας, τα μέτωπά μας. Δουλεύουμε με άλλους ρυθμούς, ξυπνάγαμε με άλλους ρυθμούς, αγκαλιαζόμασταν με άλλους ρυθμούς. Ευχαριστιόμαστε το σπιτικό μας.

Θα μου λείψουν τα τρυφερά τηλεφωνήματα με φίλους («Είστε όλοι καλά;»). Θα μου λείψει η βαρύτητα που αποκτήσαν κάποιες τετριμμένες (?) ευχές: και του χρόνου με υγεία. Ο χρόνος για comforting, περιποιητική μαγειρική και η ευχέρεια να λύνεις προβλήματα στις ώρες και με τους ρυθμούς που σου πάνε. Θα μου λείψουν τα επιτραπέζια παιχνίδια με τον έφηβο, που έχει δείξει τρελή υπομονή στον εγκλεισμό (βοήθησαν βέβαια κάποιες αναβαθμίσεις συνδέσεων, κάτι νέα παιχνίδια στο PS4 κλπ). Θα μου λείψει η αυθόρμητη ευγνωμοσύνη προς όσους κράτησαν εμάς τους υγιείς όρθιους: courier, ντελίβερι, εργαζόμενοι σε σούπερ-μάρκετ, σε φούρνους, σε μπακάλικα και λαϊκές. Θα μου λείψει η αναγκαστική έλλειψη βιασύνης που δείχναμε σαν πελάτες, στις απλωτές, ακατάστατες, μεσογειακού τύπου ουρές μας.

Θα μου λείψει Εκείνη, τώρα που την είχα κοντά μου συνέχεια, περισσότερο κι από όσο σε διακοπές. Θα μου λείψει να ξυπνάω μαζί της κάθε μέρα, να πίνουμε τον καφέ μαζί πριν κλειστούμε σε χωριστά δωμάτια κι αρχίσουμε τα teleconferences. Θα μου λείψει το διάλειμμα για οικογενειακό γεύμα το μεσημέρι, με τον πιτσιρικά να ψάχνει τρόπους να αναλαμβάνει από το βάρος της προετοιμασίας του φαγητού. Οι ράθυμες βόλτες με τον σκύλο. Το φως του καθαρού αττικού ουρανού και τα αστέρια που ξαναφάνηκαν στις ήρεμες νύχτες πάνω από την Αθήνα. Το κρασί στο μπαλκόνι πριν πάμε για ύπνο.

Θα μου λείψει η ησυχία της πόλης. Θα μου λείψει η παλλόμενη ηρεμία, που δεν περίμενα ότι είναι εφικτή. Στις μέρες της βουής και της μανίας, που σίγουρα θα ξανάρθουν, θα θυμάμαι την καραντίνα και θα ξέρω ότι υπάρχει τελικά και άλλος τρόπος.

This will change everything

Δεν έχω ξαναδεί το μετρό έτσι όπως ήταν την προηγούμενη εβδομάδα. Ελάχιστοι επιβάτες, με μάσκες ή/και γάντια ανταλλάσουν βλέμματα καχυποψίας και στέκονται μακριά ο ένας από τον άλλον. Κανείς δεν κρατιέται από χειρολαβή κι όταν το τραίνο φρενάρει αρχίζουμε να χορεύουμε σαν γερο-ναυτικοί σε φουρτούνα. Στο Σύνταγμα έχει κλείσει ακόμα και ο κουλουρτζής. Ο COVID-19 ήρθε και στις επόμενες λίγες εβδομάδες θα ξέρουμε πόσο αγριεμένος έχει έρθει.

Προφανώς δεν είμαι ειδικός και δεν έχω άποψη για το πώς ή πότε θα περάσει ο συναγερμός. Έρχομαι απλά να καταγράψω κάποιες σκέψεις μου για το πιθανό μέλλον, αυτό που θα έρθει όταν βρεθεί ο τρόπος και νικηθεί η πανδημία. Υποθέτω ότι θα νικηθεί σε μερικούς μήνες και θα αφήσει πολύ πόνο στο διάβα του – κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο. Θα κάνω παρακάτω το fast forward που όλοι θα θέλαμε να κάνουμε και θα καταγράψω λίγες σκέψεις μου για το μεθαύριο, για τον κόσμο που θα ξημερώσει μετά το τιθάσευμα του Κτήνους.


Είμαι της άποψης ότι ο παγκόσμιος πολιτισμός δεν θα μείνει ο ίδιος. Αντίθετα, η επίδραση της επέλασης του ιού θα είναι θεμελιώδης και δραστική. Αντιμετωπίζουμε μια δύναμη που αλλάζει βίαια τις ζωές μας με τον τρόπο που τις αλλάζει ένας παγκόσμιος πόλεμος. Ας παραδεχτούμε με πικρό χαμόγελο ότι η ένταση του φαινομένου δεν μοιάζει με τίποτα που να έχουμε ζήσει (ναι, τα μνημόνια υπαινίσσομαι ή την βαβούρα που δημιουργεί ο κάθε Ερντογάν στα σύνορα) και ας δούμε τι μας έχει κάνει να αλλάξουμε στις ζωές μας ως τώρα και τι (θεωρώ ότι) θα αλλάξει για πάντα ακόμα και όταν βγούμε από το τούνελ.


Πρώτα απ’ όλα, η διάθεση του ιού είναι ξεκάθαρη: έχει έρθει για να μας διαλύσει τις αυταπάτες. Αυταπάτες κυρίως θρησκευτικού χαρακτήρα, αλλά αναμφισβήτητα εκπορευόμενες από την πίστη (και όχι από την λογική). Η γελοία συζήτηση γύρω από το αν κολλάει ή δεν κολλάει με τη μετάληψη δείχνει ήδη αρχαία και ξεπερασμένη. Με τον ίδιο τρόπο, όταν βγούμε από την καταστροφή, κανείς δεν θα αντιμετωπίσει ξανά τη μετάληψη σαν κάτι χαλαρό και φυσιολογικό. Η οργανωμένη θρησκεία δέχεται πλήγμα ισοδύναμο με αυτό του Μαύρου Θανάτου, το γεγονός που σε μεγάλο βαθμό οδήγησε στην Αναγέννηση.


Η άλλη μεγάλη πίστη του καιρού μας, ο Νεοφιλελευθερισμός, δέχεται εξίσου πελώρια διάψευση. Ο δημόσιος τομέας αποτελεί την ασπίδα μας έναντι της πανδημίας και ο ιδιωτικός, με όλη την «σοφία» της αρρύθμιστης αγοράς, παρακολουθεί παγωμένος. Σε έξι μήνες ποιος θα τολμά να μιλήσει για ιδιωτικοποίηση νοσοκομείων; Ειδικά όταν θα έχει ξετυλιχτεί η τραγωδία που περιμένει την Αμερική της ανύπαρκτης δημόσιας υγείας. Ή ποιος θα μιλήσει για ιδωτικοποίηση κρίσιμων υποδομών, όπως το νερό; Όταν ο Μακρόν φτάνει να λέει ότι «υπάρχουν αγαθά & υπηρεσίες που πρέπει να είναι δημόσια», ένας Πρόεδρος που μόνο κουμουνιστή δεν μπορείς να τον πεις, καταλαβαίνει κανείς ότι στην έξοδο τα πλεονεκτήματα που διαλαλούσε ο (νέο-)φιλελευθερισμός θα έχουν εξατμιστεί. Μέχρι να τελειώσει όλο αυτό, το δημόσιο έχει να βάλει τρελή πλάτη για να σταθούν όρθιες οι οικονομίες και η κρατική παρέμβαση θα είναι η νόρμα. Δεν αποκλείω ακόμα και μία κάποιου είδους σεισάχθεια, αφού προηγηθεί απίστευτος πόνος ωστόσο.


Εντωμεταξύ, προσδιορίζεται εκ νέου ποιες δουλειές είναι σημαντικές. Ήρωες, χωρίς επιπολαιότητα στην χρήση της λέξης, οι νοσοκομειακοί γιατροί και οι νοσηλευτές. Κοντά τους και το διοικητικό προσωπικό των νοσοκομείων και οι υπάλληλοι της πολιτικής προστασίας. Αλλά αυτοί που θα κρατήσουν όρθιους τους υγιείς είναι οι ντελιβεράδες, οι εργαζόμενοι σε σούπερ μάρκετ και φούρνους, οι αποθηκάριοι, οι οδηγοί λεωφορείων. Οι μάγειρες σε μαγαζιά που δίνουν πακέτο κι όχι σε εστιατόρια, οι τεχνικοί δικτύων και οι δάσκαλοι που ανακαλύπτουν βιαστικά πώς λειτουργεί το messenger. Αυτές είναι οι δουλειές που σαν κοινωνία χρειαστήκαμε στα δύσκολα και άρα αυτές πρέπει να ανταμείψουμε στο μέλλον, όχι τους τραπεζικούς, τους δικηγόρους ή τους, εντελώς άχρηστους στην παρούσα συγκυρία, middle-layer managers.


Ο μέσος άνθρωπος θα προτιμήσει αυτά που τον έσωσαν, αυτά που τον κρατήσαν όρθιο στις πραγματικά κρίσιμες ώρες. Τους ειδικούς ας πούμε, που παίρνουν τη μεγάλη ρεβάνς από τα fake news των λαϊκιστών και της alt-right Δεξιάς. Τα σκληρά, ρεαλιστικά δεδομένα: όλοι λένε ότι για να αντιμετωπίσουμε αυτό που συμβαίνει χρειαζόμαστε αληθινά, αξιόπιστα data. Οι μεθοδολογίες και η αντικειμενικότητα κυριαρχούν, οι ερμηνείες των άσχετων και τα ευχολόγια των πολιτικών χάνουν με τα χέρια κάτω. Ο Τραμπ για παράδειγμα έχτισε μια καριέρα λέγοντας όλο και μεγαλύτερα ψέματα τώρα, βλέπει την πραγματικότητα να έρχεται προς το μέρος του με την φόρα αφηνιασμένης νταλίκας και όλους να δυσανασχετούν που τις αποφάσεις τις παίρνει αυτός και όχι ο Fauci. Οι ειδικοί, με τους οποίους κάποιοι μας έλεγαν μέχρι πρότινος ότι έχουμε μπουχτίσει, επανακάμπτουν θεαματικά στη συνείδησή μας. Ξαφνικά, αισιοδοξώ λίγο και για την κλιματική κρίση: όταν ξαναπιάσουμε τα ίδια επίπεδα παραγωγής αερίων θερμοκηπίου, οι ειδικοί θα μιλήσουν – όμως, αυτή την φορά, μάλλον θα τους ακούσουμε.
Το σημείο που θέλω να σταθώ είναι η σημασία που αποκτούν τα δεδομένα. Σε μια μετα-καπιταλιστική κοινωνία, το κεφάλαιο είχε αποκτήσει τέτοια κινητικότητα (και τοξικότητα επίσης, κυρίως με τις επενδύσεις στα παράγωγα) που είχε καιρό τώρα πάψει να είναι το σημείο αναφοράς. Τα δεδομένα θα έρθουν να καλύψουν αυτή την έλλειψη και μάλιστα με όλο και μεγαλύτερη την τάση του διαμοιρασμού. Οι πατέντες των κρυψίνοων θα αποδειχτούν φράχτες και εμπόδιο στην θεραπεία, οπότε θα γκρεμιστούν από το τσουνάμι του κατεπείγοντος, ενώ η κοινή χρήση και η εξ αδιαιρέτου προσπάθεια θα οδηγήσουν σε λύτρωση. Δείτε αυτή την ιστορία για παράδειγμα. The future is open source, κι αυτό θα αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζονται πνευματικά δικαιώματα, εταιρείες που τα χειρίζονται και τεχνικοί περιορισμοί που είχαν στηθεί. Όλα θα γκρεμιστούν, τουλάχιστον όλα όσα αφορούν το πεδίο της επιστήμης.


Η εργασία θα αλλάξει δραματικά. θα καθιερωθεί η απομακρυσμένη εργασία, αλλά και η ελαστική, ενώ οι αργίες θα τηρούνται «στο περίπου». Θα είναι αναμενόμενο να επικοινωνείς και να στέλνεις αρχεία, ενώ οι συναντήσεις που σπαταλάνε ώρες και υπάρχουν μόνο και μόνο για να υποκαθιστούν την έλλειψη κοινωνικής ζωής ορισμένων μανατζαρέων θα γίνουν σπάνιες και πολύτιμες: θα πρέπει να έχει αληθινή σημασία για να μπεις στην διαδικασία συνάντησης.


Ο τρόπος που ψωνίζουμε επίσης θα αλλάξει. Το προφανές είναι η άνοδος στο ηλεκτρονικό εμπόριο, αλλά περιμένω κι άλλη μια αλλαγή: θα κερδίσουν έδαφος τα μικρά μαγαζιά της γειτονίας, εις βάρος των Mall και εκπτωτικών χωριών. Θα αποδειχτούν το αποκούμπι μας στις εβδομάδες που έρχονται και θα μας κερδίσουν σαν πελάτες.


Κι αν τα παραπάνω σας ακούγονται κυρίως θετικά (εμένα έτσι μου ακούγονται), έχω και αρνητικές προφητείες. Άλλωστε, το μοντέλο που φαίνεται να έδωσε λύση σε πρώτη φάση είναι χωρών όπως η Σιγκαπούρη, όπου οι ελευθερίες είναι εξαιρετικά περιορισμένες και το Κράτος κάτι σχεδόν ιερό. Περιμένω ότι αυτό θα διαδοθεί. Αφού η συμμόρφωση στις οδηγίες μας σώζει, είναι τρελό να πηγαίνεις κόντρα και να διαμαρτύρεσαι. Η πολιτική διαφωνία θα θεωρείται περίπου αντικοινωνική συμπεριφορά και οι άρχοντές μας θα διεκδικούν το αλάθητο (αρκεί να βρουν μια επαρκή μερίδα επιστημόνων που υποστηρίζουν τις αποφάσεις τους). Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται – άλλωστε, ήδη έχει χρησιμοποιηθεί η καραντίνα σαν πρόσχημα για να προωθηθούν άσχετα μέτρα και ατζέντες πχ εφημερίδες στα σούπερ-μάρκετ. Οι διαδηλώσεις θα εκλείψουν ή και θα απαγορευτούν και ο δημόσιος λόγος ενάντια σε αποφάσεις του καθεστώτος θα θεωρείται επικίνδυνος για λόγους δημόσιας υγείας. Το μόνο καλό που βλέπω σε αυτό τον τομέα είναι ότι θα μείνει πίσω η χρήση της τεχνολογίας αναγνώρισης προσώπου – όταν όλοι φοράνε μάσκες πώς να στηριχτείς σε αυτήν;


Τα ταξίδια, οι βόλτες, οι μεγάλες παρέες είναι πρόβλημα με τον κορωναϊό και ως τέτοια θα μείνουν στην συλλογική μας συνείδηση και μετά. Ένα μακρινό ταξίδι αν γίνεται για αναψυχή και όχι για δουλειά, θα κρίνεται σαν επίδειξη νεοπλουτισμού, κάτι σαν παραγγελία αστακομακαρονάδας το καλοκαίρι του 2011. Οι μεγάλες παρέεες το ίδιο. Αυτό είναι πολύ κακό, καθώς θα περιοριστούν οι ορίζοντές μας. Η διαφωνία προς τους αρχηγούς θα αντιμετωπίζεται με εχθρότητα και η επιθυμία για νέες εμπειρίες ως κάτι εκκεντρικό και ανόητο. Όταν αρθούν οι απαγορεύσεις θα συνεχίσουμε να κλεινόμαστε σπίτι. Θα βλέπουμε όλοι μαζί τηλεόραση και θα έχουμε το νου μας στην δουλειά μας. Σπίτι – δουλειά, δουλειά – σπίτι. Οικειοθελώς και εναρμονισμένα.


Αυτά λοιπόν. Εν κατακλείδι, περιμένω ότι θα ανατείλει μια εποχή πουριτανισμού, στην οποία ωστόσο θα κυριαρχούν οι σοβαροί ειδικοί και τα αξιόπιστα δεδομένα. Θα αλλάξουν κάποια πράγματα προς το καλύτερο, και κάποια άλλα προς το χειρότερο. Το σίγουρο είναι ότι με ένα συμβάν τέτοιου μεγέθους θα αλλάξουν πολλά. Ας ελπίσουμε να είμαστε όσο το δυνατόν περισσότεροι εδώ, παρέα και υγιείς, για δούμε αυτές τις αλλαγές στις μέρες που θα έρθουν.

Stay safe.

Το ποστ του αντάπτορα

Ήθελα έναν κάπως εκκεντρικό adapter (usb θηλυκό σε καρφί για ακουστικά στερεοφωνικού). To βρήκα μέσω skroutz σε 2 μαγαζιά στην Αττική, στα €4, το ένα κοντά μου. Τηλεφωνώ για διαθεσιμότητα:
– Ναι, υπάρχει, αλλά για να μπορέσετε να περάσετε από εδώ πρέπει να κάνετε μια παραγγελία τουλάχιστον €7.
– Μα, αν το παραγγείλω αλλιώς, θα το στείλετε με courrier κι η συνολική χρέωση θα περάσει τα € 7 έτσι κι αλλιώς.
– Ναι.
– …
– Αν σας το στείλουμε θα πληρώσετε και το courrier, αλλά για να σας δεχτούμε εδώ η παραγγελία πρέπει να ξεπερνάει τα €7, αυτή είναι η πολιτική.
– … (ενώ προσπαθώ να χωνέψω το αδιέξοδο). Καλά. Ευχαριστώ.

Το βρήκα 3′ αργότερα, μέσω ebay, στα $ 0.99, *με* έξοδα αποστολής.

Δεν είμαι σίγουρος πώς να το σχολιάσω. Τα ποσά είναι πολύ χαμηλά (εκτός αν κάνεις το λάθος να τα σκεφτείς σε ποσοστά). Θεωρώ παράλογη την εμμονή στην «πολιτική» τους, εμμονή η οποία τελικά με έσπρωξε σε άλλη λύση. Φοβάμαι ότι είναι ένα ακόμα μικροσκοπικό, μυωπικό παράδειγμα του προβλήματος νοοτροπίας που έχουμε, καθώς αρνήθηκαν τη (χαμηλή ομολογουμένως) παραγγελία μου, προσπάθησαν να ανεβάσουν το ποσό και με έχασαν τελείως.

Δεν είμαι καν σίγουρος ότι αξίζει να σχολιαστεί. Απλά, σε ένα περιβάλλον που τόσο γρήγορα και τόσο απλά μπόρεσα να εντοπίσω εναλλακτική από Κίνα ή τρέχα γύρευε πού, η έννοια του ανταγωνισμού θα πρέπει να οριστεί ξανά από την αρχή. Για πολλούς.

Κι είπα να μοιραστώ αυτή την γκατζετο-σαχλαμάρα μου μαζί σας.

Φαντάσου φωτιές και γειτονιές που δένονται

Φαντάσου ένα δρόμο που οι κάτοικοί του είναι φίλοι.

Φαντάσου ένα από τα φιλαράκια του γιου μου να ζει (με την οικογένειά του προφανώς) σε απόσταση ούτε 5’ με τα πόδια από το σπίτι μας, σε ένα στενό που ενώ προχωρά για 3 τετράγωνα μοιάζει με διάδρομο σπιτιού στο πλάτος. Δεν υπάρχουν παρκαρισμένα αυτοκίνητα, γιατί απλά δεν υπάρχει χώρος για κάτι τέτοιο. Στο κέντρο του ο δρόμος φαρδαίνει και εμφανίζεται μια μικρή πλατεία 10-12 τετραγωνικών μέτρων, σαν παιδικό παιχνίδι. Αμέσως μετά, ο δρόμος στενεύει ξανά.

Φαντάσου τώρα ένα έθιμο που το ξεκίνησαν πριν από δεκαετίες οι τότε κάτοικοι του δρόμου (Ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι, αυτά τα κεφάτα πλάσματα; Πώς μπόρεσαν να φανούν τόσο ανοικτοί κι ωραίοι; Μήπως συνάντησα μερικούς και δεν τους αναγνώρισα καθώς μοιάζανε φυσιολογικά γκρίζοι;). Όλα τα νοικοκυριά φτιάχνουν στεφάνι πρωτομαγιάτικο μα δεν το πετάνε. Αντίθετα, το αφήνουν να ξεραθεί. Και, σαν χθες, μαζεύονται δίπλα στην πλατεία, βάζουν ρεφενέ μεζέδες, μπύρες και κρασιά κι ανάβουνε φωτιά. Καίνε τα στεφάνια και πηδάνε πάνω απ’ τη φωτιά. Γονείς, παιδιά, παππούδες. Με ένα λάστιχο ποτιστικό παρά πόδα, καλού κακού, αλλά με κέφι σκανδαλιάρικο και πηγαίο.

Ζούμε σε μια πόλη που συναντιέσαι στο ασανσέρ με τον άνθρωπο που μένει σε άλλο όροφο της πολυκατοικίας σου και δεν καλημερίζεστε. Πώς έγινε λοιπόν αυτό το θάμα; Πώς μπορεί ο ιδρώτας ηλικιωμένων μικροαστών να στάζει κόμπους χρυσάφι; Πώς οι γιαγιάδες πηδάνε την φωτιά και βγαίνουν 10 χρόνια νεώτερες από κάθε πήδο; Τι χαμόγελα θριάμβου ζωγραφίζονται στα ανήλικα και τι βλέμματα παιχνιδιάρικα και σχόλια αγαπησιάρικα μαζεύονται στα πρόσωπα των γυναικών; Πώς λες «πάω να φέρω καρέκλες απ’ το σπίτι» λες κι ο δρόμος είναι η αυλή σου με το μαγγανοπήγαδο; Πώς κατασκευάζεις μια χρονομηχανή που ομορφαίνει τους ανθρώπους γύρω σου;

Πώς φτιάξατε μια γειτονιά που δένεται έτσι όμορφα βρε θηρία;

Χθες βράδυ ζήλεψα, ζήλεψα όμορφα, καλεσμένος στην αρχέγονη τελετή τους. Τους καμάρωσα κι ευχήθηκα να με έχουν και του χρόνου στην παρέα τους. Ήδη μάλιστα σκέφτομαι πώς θα φτιάξω το στεφάνι μας – έχει ξυπνήσει ο μηχανικός μέσα μου και θέλω να κάνω φλόγες χρωματιστές!

Το καλοκαίρι με κάτι τέτοια ξεκινά.

Α, Έλληνας είσαι;

Τρίτη πρωί στο μετρό. Τα δρομολόγια έχουν αραιώσει απότομα, τώρα που το ημερολόγιο γράφει Αύγουστος, αλλά και πάλι δεν γεμίζουν. Μπροστά μου, όρθιο, με την πλάτη στην πόρτα που δεν ανοίγει, στέκεται ένα παλληκάρι. Είναι πιο νέος από μένα, πιο γυμνασμένος και διαβάζει ένα από αυτά τα περιοδικά τύπου Man’s Health με συμβουλές για το πώς να κάνεις μπράτσα και πώς να κρατάς περισσότερο στο σεξ. Στα ελληνικά. Επίσης είναι μαύρος, κατράμι. Σάμιουελ Τζάκσον λέμε.

Καθώς πλησιάζουμε Μοναστηράκι εμφανίζεται άλλος τύπος, κάπως μυστήριος. Έχει ένα κόψιμο κάτω από το μάτι που φέρνει στο μυαλό το Fight Club. Στέκεται, κοιτάει το μαύρο με λίγο ειρωνικό, τσαμπουκαλεμένο ύφος. Πριν ανοίξουν οι πόρτες του μιλάει δείχνοντας προς την πόρτα «Μουβ, ντορς όπεν νάου.» Το παλληκάρι του απαντάει, χωρίς ίχνος προφοράς.

– Θα κατέβω κι εγώ φιλαράκι.

– Α, Έλληνας είσαι;

– Ναι.

– Έχετε γίνει πολλοί, πού να σε καταλάβω.

Παύση. Ο μαύρος ήδη αναρωτιέται αν θα βγάλει άκρη. Ο μυστήριος επιδεικνύει την διακριτικότητα που ταιριάζει σε όλα τα κλισέ για τους ρατσιστές.

– Έλληνας, ε; Δηλαδή, έχει βγάλει υπηκοότητα, διαβατήριο όλα

– Ναι, Έλληνας, κανονικά. (πιθανότατα να γεννήθηκε και να μεγάλωσε εδώ, αν κρίνω από την προφορά, αλλά δεν μπαίνει στη διαδικασία να εξηγήσει).

– Μπράβο, μπράβο. Ωραίος. Εσύ είσαι ωραίος. Τους άλλους δεν τους γουστάρω, δεν τους θέλω καθόλου.

Οι πόρτες ανοίγουν, κατεβαίνουμε. Για ώρες τριγυρνάει στο κεφάλι μου το σκηνικό, το θράσος με το οποίο ο μυστήριος είπε ευθέως σε έναν άνθρωπο ότι δεν σε γουστάρω εκτός κι αν έχεις βγάλει υπηκοότητα. Θυμάμαι και τον Ισοκράτη και τον Πανηγυρικό του. Άλλη μια ημέρα που το θράσος του ρατσιστή μοιάζει φυσιολογική καθημερινότητα.

Την επομένη στο Σύνταγμα, Χρυσαυγίτες μοιράζουν την freepress φυλλάδα τους και τρόφιμα (αφού αποδείξεις ότι είσαι Έλληνας). Τους κοιτάω ανακατωμένος κι έχω γεμίσει απορίες. Αυτοί οι μαυροφορεμένοι τύποι τι δουλειά κάνουν και γιατί δεν είναι στη δουλειά τους τέτοια ώρα; (εκτός κι αν η δουλειά τους είναι η παράταξή τους). Σε τέτοιες εποχές, από ποιους βρίσκουν λεφτά για να τυπώνουν εφημερίδες και να αγοράζουν τρόφιμα για μοίρασμα; Με άλλα λόγια, τι σόϊ δραστηριότητες χρηματοδοτούν τους Χρυσαυγίτες; Και σε μικρά πρακτικά θέματα: αν εγώ με καμιά πενηνταριά φίλους πήγαινα να πιάσω την πιο κεντρική πλατεία της χώρας, πιστεύετε ότι ο Δήμος θα με άφηνε; Η Αστυνομία ίσως; Το ΣΔΟΕ θα παρακολουθούσε χαλαρό την δωρεάν διανομή αγαθών, χωρίς κανένα παραστατικό; Δεν ξέρω από πού πήραν την άδεια να περιφέρουν μες τη μούρη μας τη μαζικότητά τους, ξέρω όμως ότι κάθε μέρα που τους βλέπουμε και απλά τραβάμε προς την δουλειά μας είναι μια ακόμα μέρα που συνηθίζουμε την φάτσα του κτήνους. Τους κτήνους που αλλάζει γνώμη για σένα μόνο αν «Α, Έλληνας είσαι».

Όχι ρε, δεν πάει έτσι. Έλληνας είμαι, ναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε ίδιοι. Δεν έχω καμία σχέση μαζί σου, με την απαίδευτη, πρόχειρη, μισαλλόδοξη εικόνα σου για τον κόσμο, την λανθασμένη ιδέα του τι συνιστά μαγκιά (π.χ. μάγκας είναι ένας 30άρης, γυμνασμένος, με εκπαίδευση ειδικών δυνάμεων, να κοπανάει μπουκέτα σε μια γυναίκα που θα μπορούσε να είναι η μάνα του). Δεν έχεις καταλάβει τίποτα από το τι συμβαίνει, δεν έχεις καταλάβει τίποτα από το πόσο υποτιμητικό είναι να διαλέγεις τον ρόλο του μέλους της αγέλης αντί για τον ρόλο του πολίτη, δεν έχεις πάρει χαμπάρι ότι ο πεινασμένος άνθρωπος είναι πεινασμένος, είτε έχει ελληνική υπηκοότητα είτε όχι. Σου φταίει για την δυστυχία σου ο διπλανός σου και όχι όλα όσα έχεις κάνει σε όλη σου την ζωή. Και στην τελική, διαιωνίζεις μια ηλιθιότητα που όταν την εφαρμόζουν Γερμανοί, Ολλανδοί, Άγγλοι και δεν συμμαζεύεται εις βάρος μας (ναι, μας), ενοχλείσαι. Γιατί; Δεν βλέπεις ότι κάνεις ακριβώς το ίδιο;

«One of the worst things about racism is what it does to young people.»

Alvin Ailey

Παύση για στεναγμό απογοήτευσης. Πριν λίγες δεκαετίες οι αμόρφωτοι είχαν επίγνωση της αμορφωσιάς τους και ντρεπόντουσαν. Προσπαθούσαν ή να την κρύψουν ή να την αναιρέσουν, μέσω της μόρφωσης. Τώρα, σε αυτούς τους άσχημους καιρούς, η αμορφωσιά φοριέται σαν παράσημο.

ΥΓ: Διαβάστε και αυτό:

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=17257

ΥΓ2: Στιγμιαία, αναρωτήθηκα αν έπρεπε να ανεβάσω το ποστ, ειδικά μέρες που θα τσεκάρω το blog πιο σπάνια. Μετά, σκέφτηκα πόσο καλά πάμε σαν κοινωνία αν φτάνουμε να αυτο-λογοκρινόμαστε για 100 αναγνώστες. Μετά, η αυτολογοκρισία μου φάνηκε πιο τρομακτική και από τα μαύρα t-shirts. Σιχτίρ καλοκαιριάτικα.

Σε άλλες εποχές

Οι ειδήσεις περνάνε σαν βιαστικά φορτηγά. Αν ήταν άλλοι χρόνοι, θα έγραφα ολόκληρο σεντόνι για την Ελευθεροτυπία. Ναι, γιατί κι άλλες εταιρείες κλείσανε, κι άλλοι εργαζόμενοι έχουν μείνει απλήρωτοι, γύρω μας σωρός οι εξίσου τραγικές ιστορίες, Ελευθεροτυπία όμως δεν είναι καμιά τους. Θυμάμαι με τόση νοσταλγία το ΄96 – ΄97 να κατεβάζω fonts στην Αγγλία για να μπορώ να την διαβάζω on line. Άλλες εποχές πραγματικά. Και για τον Σόκρατες θα έγραφα ένα ποστ, καθώς σπανίζουν οι ιδεολόγοι και όσοι από αυτούς πεθαίνουν μας λείπουν. Και για την απεργία στην Χαλυβουργική – πόσες εβδομάδες πάει πια; πόσο περισσότερο χρόνο ειδήσεων έχει φάει ο γέροντας (sic) Εφραίμ;

Οπωσδήποτε θα είχα γράψει για το Εθνικό Θέατρο. Που, εν μέσω κρίσης, έριξε τις τιμές των εισιτηρίων του και είδε τα έσοδα από εισιτήρια να αυξάνονται κατά 6%. Ναι, φωστήρες του Οικονομικών, ίσως τα έσοδα από φόρους να ήταν μεγαλύτερα αν οι φόροι ήταν μικρότεροι. Ίσως, ω μαθητευόμενοι μάγοι, η τιμή να επηρεάζει την ζήτηση (Οικονομικά Ι, α’ εξάμηνο). Δείτε τι γίνεται με τις καταθέσεις πινακίδων στις εφορίες και συγκρίνετε με την τιμολογιακή πολιτική που επέλεξε ο Χουβαρδάς κι η παρέα του (και μπράβο στους τελευταίους).

Αν ήταν άλλες εποχές, θα συνέχιζα να ενημερώνω το blog με τα μικρά, προσωπικά, καθημερινά γεγονότα μου. Θα είχα σίγουρα γράψει ας πούμε ότι εδώ και ένα μήνα (από τις 26 Νοεμβρίου συγκεκριμένα) η οικογένειά μας περιλαμβάνει μια παιχνιδιάρα σκυλίτσα, ένα γλυκύτατο σίφουνα με απωθημένο το μάσημα παπουτσιών, που ο πιτσιρικάς μας την βάφτισε Κούκι μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Θα είχα γράψει για το πώς πάει ο γιος μου στο σχολείο και το τι γίνεται στο γραφείο. Κι εσείς θα είχατε γράψει κάτι αντίστοιχο στα δικά σας blog. Σε φυσιολογικές συνθήκες θα κράζαμε τους πολιτικούς και τα τηλε-σελέμπριτι που ζουν στην κοσμάρα τους, και θα κουνάγαμε με αγανάκτηση το κεφάλι για την ανοησία που δέρνει το μέσο ψηφοφόρο (κάποιον όχι ριζικά διαφορετικό από εμάς). Ειδικά τέτοιες εποχές του έτους θα μιλάγαμε για ανασκοπήσεις της χρονιάς που φεύγει, σχέδια για τη νέα που έρχεται, για αναμνήσεις γιορτών και συγκινητικές επισκέψεις των σκιών των κεκοιμημένων. Αλλά και για συνταγές, για κρασιά που δοκιμάσαμε, για θεάματα που είδαμε και εστιατόρια που επισκεφτήκαμε. Μπορεί να περιγράφαμε προσωπικά προβλήματα, μπορεί να βγάζαμε κραυγές και αγωνίες και όλοι μαζί θα γράφαμε μια καλή κουβέντα στα σχόλια. Όλοι όμως, ακόμα και στα χειρότερα, θα ελπίζαμε στον ερχομό μιας καλύτερης μέρας.

Να όμως που ζούμε αυτές τις εποχές και όχι τις άλλες. Και φοβάμαι μήπως λίγες μέρες πριν την Πρωτοχρονιά του ’13 λέμε ότι το ’12 ήταν χειρότερο από το ’11.

Νιώθω μια σκιά πάνω από όλους μας. Γκρίζες γιορτές οι φετινές και μαγκωμένες. Μιλάς με ανθρώπους, εύχεσαι, ρωτάς τι κάνεις κι οι απαντήσεις είναι τσαλακωμένες. Είναι κουμπωμένες σαν προπέρσινο παλτό σε βοριαδάκι. Κανείς μας δεν περιμένει κάτι καλό – κι αυτό είναι το πιο άσχημο. Αυτή η έλλειψη ελπίδας είναι που μου ανακατεύει το στομάχι. Έχω μια εικόνα στο μυαλό μου κι είναι πολύ δυσάρεστη: είναι νύχτα, είναι στην εθνική κι ένας λαγός στέκεται στη μέση του δρόμου κοιτάζοντας τα φώτα από το φορτηγό που έρχεται κατά πάνω του. Προλαβαίνει να κινηθεί και να γλυτώσει, αλλά έχει τρομάξει τόσο με αυτά που του επιφυλάσσει η μοίρα που κερώνει. Και στέκεται.

Έτσι μοιάζουμε. Παραδομένοι στην έλλειψη προοπτικής. Δεν το παραδεχόμαστε, γιατί έχουμε στο μυαλό μας ότι είμαστε αγωνιστές κι έχουμε θεληματικά πηγούνια (και γκρίζους κροτάφους) κι όλα αυτά τα ωραία. Αλλά έχουμε παγώσει και δεν αντιδρούμε – όπως θα έπρεπε. Κι αυτό είναι χειρότερο από όλα όσα έχουν συμβεί. Η παραίτηση μας από το δικό μας αύριο είναι το χειρότερο από όλα όσα έχουν συμβεί.

Δεν θέλω όμως να μας μαυρίσω κι άλλο την ψυχή. Σε άλλες εποχές θα άφηνα την πικρίλα που έχω στο στόμα να βγει στο πληκτρολόγιο, θα ανακουφιζόμουνα και θα τελείωνε εκεί. Τώρα όμως χρειαζόμαστε το δια ταύτα. Δεν έχει σημασία πώς φτάσαμε εδώ, δεν έχει σημασία πού κάναμε λάθος (?) επιλογές, ποια στροφή έπρεπε να πάρουμε αλλιώς. Κουβαλάμε τις ιστορίες μας φυσικά και με βάση αυτές θα πορευτούμε. Θα μπορούσαμε να ήμασταν αλλού, να κάνουμε άλλα πράγματα, αλλά κάποτε διαλέξαμε αυτό που μας συνθέτει τώρα και με αυτό σαν υλικό πρέπει να δουλέψουμε για το μέλλον μας. Είναι επιτακτική ανάγκη να σταματήσουμε την βοή των τηλεοράσεων και την φασαρία του δρόμου. Χρειαζόμαστε ησυχία για να ακούσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, να ανοίξουμε κάθε κρύπτη του μυαλού και να καταλήξουμε πού θέλουμε να πάμε. Να σκάψουμε σε βάθος, να κρατήσουμε μόνο τις δικές μας επιθυμίες. Να στήσουμε στόχους με θεμέλια αυτές. Γιατί, στην τελική, έχουμε μία και μοναδική ευκαιρία να ζήσουμε την δική μας ζωή. We are a work in progress κι αυτό δεν ήταν τόσο επώδυνα αληθινό σε άλλες εποχές.

Ανασκοπήσεις τέλος λοιπόν. Στο μυαλό μας μόνο το μέλλον πρέπει να είναι, όλα τα άλλα είναι χάσιμο χρόνου. Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω απόσπασμα, όσο σχετικό και άσχετο κι αν είναι. Έχει κολλήσει στο μυαλό μου από τότε που το είδα. When a man walks into a room…

 

Εύχομαι σε όλους μας να βρούμε τον βηματισμό που χρειαζόμαστε άμεσα. Και του χρόνου τέτοιες μέρες να γράφουμε ποστ γεμάτα ελπίδα. Όπως θα έπρεπε, σε κάθε εποχή.

Χρόνια καλά!

Νιώθω πως σε χάνω…

Εν χορώ ουγκ ουγκ

Αντιγράφω από εδώ:

Σε δεύτερη μοίρα πέρασε το αγωνιστικό σκέλος και η ήττα από τον Ολυμπιακό Βόλου με 2-1, αφού την παράσταση «έκλεψαν» οι ανεγκέφαλοι οπαδοί των γηπεδούχων, που έκαναν ρατσιστική επίθεση στο Σισέ. Το ενδεχόμενο να καταγγείλει το περιστατικό στην ΟΥΕΦΑ εξετάζει ο Σισέ.

Έπαιρνε λέει την μπάλα ο άνθρωπος, ο οποίος πληρώνεται για να προσφέρει θέαμα και ψυχαγωγία στους κάφρους της εξέδρας, κι άρχιζαν να του φωνάζουν «ουγκ ουγκ» εν χορώ. Ωραία πράγματα.

Δεν θα πω ούτε πόσο άξιους περιφρόνησης βρίσκω όποιους συμπεριφέρονται έτσι, ούτε ότι ξέρουμε πολύ καλά πόσος ρατσισμός υπάρχει γύρω μας. Και τα δύο τα θεωρώ περίπου αυταπόδεικτα. Το γιατί έχουν γίνει αυταπόδεικτα έχει ενδιαφέρον, και φαίνεται από μια λεπτομέρεα της είδησης: ο Σισέ (και όχι ο Παναθηναϊκός) εξετάζει να καταγγείλει το περιστατικό στην ΟΥΕΦΑ.

Κι αναρωτιέμαι: ο Σισέ (και ο κάθε Σισέ) είναι αυτός που πρέπει να κάνει καταγγελία; Όχι η ομάδα του (και η κάθε ομάδα παίκτη που θα βρεθεί εκτεθειμένος σε αντίστοιχη συμπεριφορά); Ο εργοδότης δεν οφείλει να προστατέψει τον εργαζόμενό του σε τέτοιες περιπτώσεις; Η ουδετερότητα δεν είναι τελικά συνενοχή; Κι όλα αυτά, γιατί; Μην τυχόν χαλάσουμε τις σχέσεις μας με την άλλη ομάδα; Αυτό είναι το παιχνίδι στην Ελλάδα τελικά, κι όχι να καθαρίσει το γήπεδο από τις βρωμιές που έχουν στήσει οικοσύστημα εκεί μέσα…

Το ξέρω ότι υπάρχουν πολλά άλλα για σχολιασμό (εκλογές, γρίπες, σχολεία που ανοίγουν, κλπ κλπ κλπ), αλλά το αυγό του φιδιού έχει αρκετό καιρό που επωάζεται στο Ελλαδιστάν και κάτι τέτοια είναι απλώς χαρακτηριστικά του ευρύτερου προβλήματος που υπάρχει. Όχι, το πρόβλημα δεν είναι ότι έχουμε ρατσιστές (στα γήπεδα, στη βουλή, στα γραφεία, στα σχολεία μας). Το πρόβλημα είναι ότι δεν τους καταγγέλουμε για να μην χαλάσουμε τις καρδιές μας…

Άνθρωποι στη Σελήνη

Αυτό τον καιρό, με την επέτειο των 40 ετών από την προσεδάφιση του πληρώματος του Apollo 11 στο φεγγάρι, είχαμε την χαρά να θυμηθούμε πόσο πολλοί λάτρεις των θεωριών συνωμοσίας υπάρχουν γύρω μας. Πιστεύω ότι, ειδικά στην Ελλάδα, μια χώρα στην βουλή της οποίας ελέχθη ότι ο Κίσσιντζερ ήθελε να καταστρέψει την γλώσσα των Ελλήνων (και μάλιστα στα σοβαρά), είμαστε γεμάτοι από λάτρεις των θεωριών συνωμοσίας. Οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν γούστο, γιατί ο πιστός τους ξέρει κάτι που οι άπιστοι δεν ξέρουν (τις λεπτομέρειες της συνωμοσίας) και ως εκ τούτου είναι πολύ πιο έξυπνος από αυτούς. 1-0 για τον πιστό.

Έχει πλάκα γενικά να πιστεύεις ότι υπάρχει μια παγκόσμια συνωμοσία πίσω από οποιαδήποτε καταστροφή χτυπά. Η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, η εξάπλωση της επιδημίας του AIDS, η επιτυχία του Μιχάλη Χατζηγιάννη, κάθε ανήκουστη τραγωδία της ανθρωπότητας οφείλεται σε συνωμότες.

Αναρωτιέμαι ωστόσο πώς πιστεύουν οι οπαδοί των θεωριών συνωμοσίας ότι περνάνε την ώρα τους οι συνωμότες. Έχουν κάποιο κλαμπ (μασονικό σίγουρα) όπου μαζεύονται, βγάζουν τις ανθρώπινες μάσκες τους (αφού, όπως όλοι ξέρουμε, είναι ερπετά ή ίσως ακόμα και Εβραίοι) και σχεδιάζουν την επόμενη κίνησή τους;

– Ξέρω τι να κάνουμε, να χρησιμοποιήσουμε bar codes για να ελέγχουμε τους ανθρώπους!
– Όχι, όχι, έχω ένα καλύτερο! Να προξενήσουμε επίτηδες ένα θανατηφόρο τσουνάμι στην Ινδονησία και να μην προειδοποιήσουμε κανέναν για αυτό!
– Μήπως καλύτερα να κάνουμε πειράματα με τα αέρια από τις εξατμίσεις των αεροπλάνων;
– Παιδιά, το βρήκα! Θα εκπέμπουμε εικόνες για κλάσματα δευτερολέπτων από την τηλεόραση, εμβόλιμα στο πρόγραμμα, μέχρι να τους κάνουμε όλους πειθήνιους και άβουλους υπηρέτες μας.

Οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν κοινά στοιχεία με τα urban legends φυσικά, αλλά δεν ταυτίζονται. Έχει γέλιο να πιστεύεις ότι χάσαμε για μία ψήφο την ανακήρυξη των Ελληνικών σε επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ (το ίδιο ακριβώς πιστεύουν και οι Ισπανοί για τα Ισπανικά btw), αλλά το παραμύθι δεν έχει δράκο κι έτσι είναι ελαφρώς ανιαρό. Πρέπει το έργο να έχει γαμάτους κακούς για να κόψει εισιτήρια. Οι μόνοι αστικοί μύθοι που εξαιρούνται είναι αυτοί που σχετίζονται με σεξ. Όλοι έχουμε ακούσει πως «η μεγαλύτερη συλλογή πορνό βρίσκεται στο Βατικανό» και ξέρουμε κάποιον που ξέρει κάποιον που δούλευε εκείνη την βάρδια στον Ευαγγελισμό, όταν πήγε η Βίσση με το μπουκάλι. Ή, έστω, οι μύθοι που ταιριάζουν σε ταινίες τρόμου: πώς ξύπνησα μέσα στην μπανιέρα με το τηλέφωνο δίπλα μου κι ένα νεφρό να λείπει, πώς ξέθαψαν κάποιον κι ανακάλυψαν με τρόμο ότι είχε γυρίσει μπρούμυτα μέσα στο φέρετρο, τέτοια.

Οι λάτρεις λοιπόν πιστεύουν ότι ο Άρμοστρονγκ δεν περπάτησε στο φεγγάρι. Είμαι βέβαιος ότι, κατά τον ίδιο τρόπο, υπήρχαν πολλοί κάτοικοι της αναγεννησιακής Ευρώπης που δεν πιστεύαν ότι ο Κολόμβος ανακάλυψε μια νέα ήπειρο. Από την στιγμή όμως που, ακόμα και αυτοί, δέχτηκαν ότι η Γη είναι στρογγυλή, έρχομαι, στα πλαίσια του κοινωνικού έργου του παρόντος βλογ, να διαλύσω μία και για πάντα τις αμφιβολίες: η προσελήνωση έγινε.

Δεν ήμουν εκεί φυσικά, και δεν είμαι ειδικός ούτε στην επεξεργασία φωτογραφιών ούτε στην επεξεργασία πετρωμάτων ή ραδιο-σημάτων. Θα επικαλεστώ την κοινή λογική.

Το Πρόγραμμα Απόλλων έγινε κυρίως για πολιτικούς κι όχι τόσο για επιστημονικούς σκοπούς. Ήταν το αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, η ΕΣΣΔ (την θυμάστε την ΕΣΣΔ? Και οι γεννηθέντες από το 1980 και μετά?) είχε ήδη στείλει τον Γκαγκάριν στο διάστημα και άρα έπρεπε γρήγορα να κάνουν κάτι καλύτερο. Απόδειξη για αυτό είναι ότι τα τελευταία χρόνια ξαναφούντωσε η συζήτηση για διαστημικές αποστολές – τώρα είμαστε επιστημονικά έτοιμοι για κάτι τέτοιο.

Κάτι λοιπόν τόσο πολιτικό και τόσο προβεβλημένο μπορεί να μην έγινε και να κρατήθηκε το μυστικό από τα μάτια και τα αυτιά των σοβιετικών; Είναι δυνατόν να είχαν αποδείξεις τα κουμούνια ότι οι βρωμεροί ιμπεριαλιστές ψεύδονταν και να μην τις δημοσιοποιούσαν από τότε; Και μάλιστα με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη βαβούρα μπορούσαν;

Λένε βέβαια ότι οι φωτογραφίες είναι παράξενες. Οι σκιές λάθος, η σημαία κυματίζει. Τα αυθεντικά φιλμ η NASA λέει ότι έγραψε από πάνω τους. ΟΚ. Μια πιθανή εξήγηση είναι να πήγαν, να ήρθαν, αλλά οι φωτογραφίες να μην ήταν αρκετά εντυπωσιακές για το κοινό. Κι έτσι να σκηνοθέτησαν μερικές. Έχω κι εγώ τέτοιες, με συμφοιτητές μου από το μεταπτυχιακό: την ημέρα του Πάσχα βγάλαμε φωτογραφίες σα να χορεύαμε τσάμικο, αλλά στην πραγματικότητα στεκόμασταν ακίνητοι για να φαινόμαστε σα να χορεύαμε τσάμικο. Greek Ylenti ’97. Ah, those were the days.

Ή ακόμα να ξέχασαν τη μηχανή στη Γη. Φανταστείτε διάλογο:

– Νηλ, που είναι η κάμερα;
– Φακ! Την αφήσαμε σπίτι! Houston, we have a problem!

Τέλος πάντων, είμαι πεπεισμένος ότι πήγαν, ακόμα κι αν δεν είναι όλες οι φωτογραφίες του ταξιδιού ιδιαίτερα…αυθεντικές.

Άλλοι πάλι λένε ότι με τα κομπιούτερ της δεκαετίας του ’60 ήταν αδύνατο να γίνει τέτοιο ταξίδι. Το πραγματικό πρόβλημα βέβαια (κι εδώ είναι που το ποστ αρχίζει να γίνεται for the festivals) είναι ότι η ανθρωπότητα έχει πάρει κάποια λάθος στροφή και πάει κατά διαόλου. Η τεχνολογία μας όσο πάει χειροτερεύει (ναι, ναι, ακολουθούν αποδείξεις). Λένε πως η τεχνολογία της εποχής δεν επαρκούσε για να σε πάει και να σε φέρει από το φεγγάρι, κι όμως! Τότε, οι θήκες για τις μπαταρίες δεν είχαν βίδα. Τώρα, για να αλλάξεις μια γαμημένη μπαταρία χρειάζεσαι κατσαβίδι. Αδειάζουν οι μπαταρίες κι αντί να κάνεις μια κίνηση να ξεμπλέκεις, πρέπει να πας στη ντουλάπα του διαδρόμου, να κάνεις στην άκρη τα πολύμπριζα που χρησιμοποιείς μόνο για τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια, να σηκώσεις το τρυπάνι, να σπρώξεις στο βάθος το σφυρί και την ξυλόκολλα και να βρεις ένα κατσαβίδι που (σχεδόν σίγουρα) θα είναι λάθος μέγεθος. Αν αυτό δεν είναι δραματική οπισθοχώρηση στον τεχνολογικό τομέα, δεν ξέρω τι είναι!

Μυρίζομαι την βρώμικη, σιχαμένη ανάμειξη κάποιου δικηγόρου στην όλη υπόθεση. Κάποιος, κάπου, με εξυπνάδα συγκρίσιμη με αυτήν ενός ευνουχισμένου πεπονιού (huh?), τραυματίστηκε ψυχολογικά, επειδή πήγε να πιάσει το τηλεκοντρόλ, η μπαταρία βγήκε απότομα κι αυτός σκιάχτηκε. Ή άργησε να αλλάξει κανάλι. Πω – πω ζημιά. Τέλος πάντων, έκανε μήνυση. Και κέρδισε. Ίσως ο δικαστής ήταν κι αυτός από την Φρουτοπία. Κι από τότε, όλοι οι κατασκευαστές κατσαβιδιών τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση και η αλλαγή μπαταρίας απαιτεί PhD!

Η ανθρωπότητα λοιπόν πάει όλο και πιο χάλια. Κι αν ποντάρετε στο αντίπαλο δέος της τεχνολογίας, στα θαύματα, σας έχω δυσάρεστα νέα: κι εκεί έχουμε πέσει στην Γ Εθνική. Κάποτε, ο Ιησούς θεράπευε τους λεπρούς από την αρρώστια τους. Σήμερα, στο Κολωνάκι κυρίως, αρρώστια θεωρείται η νευρική ανορεξία. Ναι ρε φίλε, αντιμετώπισέ το: αρρώστια για θαύματα είναι όταν πέφτουν κομμάτια από την σάρκα σου και όχι όταν παραπονιέσαι πως έχεις κάνει τόσες φορές εμετό που το σώμα σου ξερνά από μόνο του μόλις μπει τροφή μέσα του. Τζήσους δηλαδή!

Λοιπόν, συμπεράσματα, για να τελειώνουμε. Ήταν ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο κι ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα – και πραγματικά συνέβη. Μπράβο τους και μαγκιά τους και ζήτω η επέτειος των 40 ετών από τότε. Πιθανότατα όμως δεν μπορούσαν να δουν από κει πάνω το Σινικό Τείχος: άλλος ένας urban legend που έπρεπε να γκρεμίσουμε.

Εντάξει, αρκετά ασυνάρτητο για σήμερα; Για άνθρωπο που αδημονεί για τις (κυρίως) διακοπές του;

Οκ, το κόβω εδώ τότε. Καλό ΣΚ! 🙂

Fumé

no_smoking

Ο Vineet, ο αδελφός μου ο Ινδός (είμαστε αδέλφια αν και έχουμε γεννηθεί από άλλους γονείς, ΟΚ?), ο Vineet λοιπόν είχε μια ζωή πολιτισμικές απορίες. Γιατί κάνετε αυτό, γιατί κάνετε το άλλο. Όχι ότι κι εγώ δεν τον έπρηζα για την Ινδία και τον τρόπο που βλέπουν τις ζωές τους εκεί, αλλά κι αυτός μες την απορία ρε παιδί μου.

Ο Vineet λοιπόν έλεγε πως πάντοτε οι Έλληνες είμαστε μες τις εξαιρέσεις. Οτιδήποτε του λέγαμε είχε την δομή «Στην Ευρώπη κάνουμε έτσι κι έτσι, όμως στην Ελλάδα…» ή «Οι μεσογειακές/βαλκανικές χώρες κάνουν έτσι κι έτσι, όμως ειδικά στην Ελλάδα…» και άλλα τέτοια. Ήταν αποφασισμένος πως κάθε φορά που του περιγράφαμε κάτι θα είχαμε και extra session για τις εξαιρέσεις του κανόνα.

Κάπως έτσι απαγορεύτηκε και το κάπνισμα.

Από σήμερα υποτίθεται ότι θα αρχίσει να συμβαίνει το αυτονόητο στην Ελλάδα, από σήμερα δηλαδή υποτίθεται ότι δεν καπνίζουμε σε κλειστούς χώρους.

Εκτός αν υπάρχει ένα γυαλί δύο (2) μέτρων για να διαχωρίζει τους καπνιστές από τους άκαπνους. Τι καπνό φουμάρουνε και δεν θα ανεβαίνει πάνω από τα 2 μέτρα; Το smoke monster στο Lost δεν το έχουν δει;

Εκτός επίσης αν η εταιρεία έχει πάνω από 50 άτομα προσωπικό. Ναι, καλά. Αν ο διευθυντής είναι καπνιστής, ποιος θα του πει να βγει έξω; Αν ο υποψήφιος πελάτης που έχει έρθει για διαπραγμάτευση βγάλει τσιγάρο, ποιος θα του πει όχι;

Εκτός τέλος αν πρόκειται για χώρους (κάτω των 70 τμ)  που έχουν δηλωθεί ως καπνιζόντων. Σε αυτή την περίπτωση φυσικά δεν είναι υποχρεωτικό να καπνίζει όποιος βρίσκεται μέσα στο χώρο, σωστά; Άρα, μιλάμε για διατήρηση του ίδιου καθεστώτος με το σημερινό. Απόδειξη;

Σύμφωνα με τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης,Βασίλη Παπαγεωργόπουλο,από τις 330 αιτήσεις που έχουν καταθέσει οι ιδιοκτήτες των καφέ – μπαρ, ψησταριών, κυλικείων κ.α. στις αρμόδιες υπηρεσίες του δήμου, οι 327 -δηλαδή σχεδόν το 100%- θέλουν να χαρακτηριστούν τα καταστήματα τους ως χώροι για καπνιστές.

Με άλλα λόγια, ταρατατζούμ ταρατατζούμ, βγήκα 750 φορές μέσα σε 6 μήνες στην τηλεόραση για την απαγόρευση, δεν είμαι κούκλος στο γυαλί; Όμως, ξέχασα τελικά να απαγορέψω το κάπνισμα – ή μάλλον το απαγόρευσα αλλά έβαλα τόσες εξαιρέσεις που όλο και κάποια θα καλύπτει όποιον θέλει να καπνίσει.

Ώρες – ώρες πιστεύω ότι όλα γίνονται σε αυτή την χώρα για το θεαθήναι. Υπερβολικός, ε;

ΥΓ: Προφανώς είμαι υπέρ της απαγόρευσης του καπνίσματος, αλλά θεωρώ ποιο λογικό να εξεταστούν οι όροι και οι τρόποι παρά να αρχίσουμε να μετράμε τετραγωνικά και τζάμια. Θα ήθελα δλδ οι προδιαγραφές εξαερισμού να είναι βελτιωμένες για όλους τους χώρους, όχι μόνο για τους καπνιζόντων. Θα ήθελα να λαμβάνεται μέριμνα για τους καπνιστές, αλλά όχι να τους δίνεται η ευκαιρία απλά να συνεχίσουν όπως παλιά. Και θα ήθελα πολύ να καταλάβω αν καλύπτεται κάθε είδους κάπνισμα: στα εστιατόρια δλδ θα καταργηθούν τα πούρα;

Πιο σημαντικό: Τι θα γίνει με αυτούς που ήδη καπνίζουν όπου βρεθούν; Γιατροί σε ώρα διάγνωσης ας πούμε. Ή οδηγοί λεωφορείων – που φορμάρουν και το κρατάνε στο ανοιχτό παράθυρο ώστε να φυσά ΟΛΟΝ τον καπνό ο αέρας προς τα μέσα; Είτε τέλος οι ταρίφες, που πήραν μάλιστα πρόσφατα κι ένα κουβά αύξηση; Δλδ δεν έχουμε καταφέρει να φέρουμε σε λογαριασμό τις υπάρχουσες απαγορεύσεις, οι νέες μας μαράνανε; Αλλά τι ψάχνω; Προχειρότης προχειροτήτων, τα πάντα προχειρότης…