Το ποστ του αντάπτορα

Ήθελα έναν κάπως εκκεντρικό adapter (usb θηλυκό σε καρφί για ακουστικά στερεοφωνικού). To βρήκα μέσω skroutz σε 2 μαγαζιά στην Αττική, στα €4, το ένα κοντά μου. Τηλεφωνώ για διαθεσιμότητα:
– Ναι, υπάρχει, αλλά για να μπορέσετε να περάσετε από εδώ πρέπει να κάνετε μια παραγγελία τουλάχιστον €7.
– Μα, αν το παραγγείλω αλλιώς, θα το στείλετε με courrier κι η συνολική χρέωση θα περάσει τα € 7 έτσι κι αλλιώς.
– Ναι.
– …
– Αν σας το στείλουμε θα πληρώσετε και το courrier, αλλά για να σας δεχτούμε εδώ η παραγγελία πρέπει να ξεπερνάει τα €7, αυτή είναι η πολιτική.
– … (ενώ προσπαθώ να χωνέψω το αδιέξοδο). Καλά. Ευχαριστώ.

Το βρήκα 3′ αργότερα, μέσω ebay, στα $ 0.99, *με* έξοδα αποστολής.

Δεν είμαι σίγουρος πώς να το σχολιάσω. Τα ποσά είναι πολύ χαμηλά (εκτός αν κάνεις το λάθος να τα σκεφτείς σε ποσοστά). Θεωρώ παράλογη την εμμονή στην «πολιτική» τους, εμμονή η οποία τελικά με έσπρωξε σε άλλη λύση. Φοβάμαι ότι είναι ένα ακόμα μικροσκοπικό, μυωπικό παράδειγμα του προβλήματος νοοτροπίας που έχουμε, καθώς αρνήθηκαν τη (χαμηλή ομολογουμένως) παραγγελία μου, προσπάθησαν να ανεβάσουν το ποσό και με έχασαν τελείως.

Δεν είμαι καν σίγουρος ότι αξίζει να σχολιαστεί. Απλά, σε ένα περιβάλλον που τόσο γρήγορα και τόσο απλά μπόρεσα να εντοπίσω εναλλακτική από Κίνα ή τρέχα γύρευε πού, η έννοια του ανταγωνισμού θα πρέπει να οριστεί ξανά από την αρχή. Για πολλούς.

Κι είπα να μοιραστώ αυτή την γκατζετο-σαχλαμάρα μου μαζί σας.

Φαντάσου φωτιές και γειτονιές που δένονται

Φαντάσου ένα δρόμο που οι κάτοικοί του είναι φίλοι.

Φαντάσου ένα από τα φιλαράκια του γιου μου να ζει (με την οικογένειά του προφανώς) σε απόσταση ούτε 5’ με τα πόδια από το σπίτι μας, σε ένα στενό που ενώ προχωρά για 3 τετράγωνα μοιάζει με διάδρομο σπιτιού στο πλάτος. Δεν υπάρχουν παρκαρισμένα αυτοκίνητα, γιατί απλά δεν υπάρχει χώρος για κάτι τέτοιο. Στο κέντρο του ο δρόμος φαρδαίνει και εμφανίζεται μια μικρή πλατεία 10-12 τετραγωνικών μέτρων, σαν παιδικό παιχνίδι. Αμέσως μετά, ο δρόμος στενεύει ξανά.

Φαντάσου τώρα ένα έθιμο που το ξεκίνησαν πριν από δεκαετίες οι τότε κάτοικοι του δρόμου (Ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι, αυτά τα κεφάτα πλάσματα; Πώς μπόρεσαν να φανούν τόσο ανοικτοί κι ωραίοι; Μήπως συνάντησα μερικούς και δεν τους αναγνώρισα καθώς μοιάζανε φυσιολογικά γκρίζοι;). Όλα τα νοικοκυριά φτιάχνουν στεφάνι πρωτομαγιάτικο μα δεν το πετάνε. Αντίθετα, το αφήνουν να ξεραθεί. Και, σαν χθες, μαζεύονται δίπλα στην πλατεία, βάζουν ρεφενέ μεζέδες, μπύρες και κρασιά κι ανάβουνε φωτιά. Καίνε τα στεφάνια και πηδάνε πάνω απ’ τη φωτιά. Γονείς, παιδιά, παππούδες. Με ένα λάστιχο ποτιστικό παρά πόδα, καλού κακού, αλλά με κέφι σκανδαλιάρικο και πηγαίο.

Ζούμε σε μια πόλη που συναντιέσαι στο ασανσέρ με τον άνθρωπο που μένει σε άλλο όροφο της πολυκατοικίας σου και δεν καλημερίζεστε. Πώς έγινε λοιπόν αυτό το θάμα; Πώς μπορεί ο ιδρώτας ηλικιωμένων μικροαστών να στάζει κόμπους χρυσάφι; Πώς οι γιαγιάδες πηδάνε την φωτιά και βγαίνουν 10 χρόνια νεώτερες από κάθε πήδο; Τι χαμόγελα θριάμβου ζωγραφίζονται στα ανήλικα και τι βλέμματα παιχνιδιάρικα και σχόλια αγαπησιάρικα μαζεύονται στα πρόσωπα των γυναικών; Πώς λες «πάω να φέρω καρέκλες απ’ το σπίτι» λες κι ο δρόμος είναι η αυλή σου με το μαγγανοπήγαδο; Πώς κατασκευάζεις μια χρονομηχανή που ομορφαίνει τους ανθρώπους γύρω σου;

Πώς φτιάξατε μια γειτονιά που δένεται έτσι όμορφα βρε θηρία;

Χθες βράδυ ζήλεψα, ζήλεψα όμορφα, καλεσμένος στην αρχέγονη τελετή τους. Τους καμάρωσα κι ευχήθηκα να με έχουν και του χρόνου στην παρέα τους. Ήδη μάλιστα σκέφτομαι πώς θα φτιάξω το στεφάνι μας – έχει ξυπνήσει ο μηχανικός μέσα μου και θέλω να κάνω φλόγες χρωματιστές!

Το καλοκαίρι με κάτι τέτοια ξεκινά.

Α, Έλληνας είσαι;

Τρίτη πρωί στο μετρό. Τα δρομολόγια έχουν αραιώσει απότομα, τώρα που το ημερολόγιο γράφει Αύγουστος, αλλά και πάλι δεν γεμίζουν. Μπροστά μου, όρθιο, με την πλάτη στην πόρτα που δεν ανοίγει, στέκεται ένα παλληκάρι. Είναι πιο νέος από μένα, πιο γυμνασμένος και διαβάζει ένα από αυτά τα περιοδικά τύπου Man’s Health με συμβουλές για το πώς να κάνεις μπράτσα και πώς να κρατάς περισσότερο στο σεξ. Στα ελληνικά. Επίσης είναι μαύρος, κατράμι. Σάμιουελ Τζάκσον λέμε.

Καθώς πλησιάζουμε Μοναστηράκι εμφανίζεται άλλος τύπος, κάπως μυστήριος. Έχει ένα κόψιμο κάτω από το μάτι που φέρνει στο μυαλό το Fight Club. Στέκεται, κοιτάει το μαύρο με λίγο ειρωνικό, τσαμπουκαλεμένο ύφος. Πριν ανοίξουν οι πόρτες του μιλάει δείχνοντας προς την πόρτα «Μουβ, ντορς όπεν νάου.» Το παλληκάρι του απαντάει, χωρίς ίχνος προφοράς.

– Θα κατέβω κι εγώ φιλαράκι.

– Α, Έλληνας είσαι;

– Ναι.

– Έχετε γίνει πολλοί, πού να σε καταλάβω.

Παύση. Ο μαύρος ήδη αναρωτιέται αν θα βγάλει άκρη. Ο μυστήριος επιδεικνύει την διακριτικότητα που ταιριάζει σε όλα τα κλισέ για τους ρατσιστές.

– Έλληνας, ε; Δηλαδή, έχει βγάλει υπηκοότητα, διαβατήριο όλα

– Ναι, Έλληνας, κανονικά. (πιθανότατα να γεννήθηκε και να μεγάλωσε εδώ, αν κρίνω από την προφορά, αλλά δεν μπαίνει στη διαδικασία να εξηγήσει).

– Μπράβο, μπράβο. Ωραίος. Εσύ είσαι ωραίος. Τους άλλους δεν τους γουστάρω, δεν τους θέλω καθόλου.

Οι πόρτες ανοίγουν, κατεβαίνουμε. Για ώρες τριγυρνάει στο κεφάλι μου το σκηνικό, το θράσος με το οποίο ο μυστήριος είπε ευθέως σε έναν άνθρωπο ότι δεν σε γουστάρω εκτός κι αν έχεις βγάλει υπηκοότητα. Θυμάμαι και τον Ισοκράτη και τον Πανηγυρικό του. Άλλη μια ημέρα που το θράσος του ρατσιστή μοιάζει φυσιολογική καθημερινότητα.

Την επομένη στο Σύνταγμα, Χρυσαυγίτες μοιράζουν την freepress φυλλάδα τους και τρόφιμα (αφού αποδείξεις ότι είσαι Έλληνας). Τους κοιτάω ανακατωμένος κι έχω γεμίσει απορίες. Αυτοί οι μαυροφορεμένοι τύποι τι δουλειά κάνουν και γιατί δεν είναι στη δουλειά τους τέτοια ώρα; (εκτός κι αν η δουλειά τους είναι η παράταξή τους). Σε τέτοιες εποχές, από ποιους βρίσκουν λεφτά για να τυπώνουν εφημερίδες και να αγοράζουν τρόφιμα για μοίρασμα; Με άλλα λόγια, τι σόϊ δραστηριότητες χρηματοδοτούν τους Χρυσαυγίτες; Και σε μικρά πρακτικά θέματα: αν εγώ με καμιά πενηνταριά φίλους πήγαινα να πιάσω την πιο κεντρική πλατεία της χώρας, πιστεύετε ότι ο Δήμος θα με άφηνε; Η Αστυνομία ίσως; Το ΣΔΟΕ θα παρακολουθούσε χαλαρό την δωρεάν διανομή αγαθών, χωρίς κανένα παραστατικό; Δεν ξέρω από πού πήραν την άδεια να περιφέρουν μες τη μούρη μας τη μαζικότητά τους, ξέρω όμως ότι κάθε μέρα που τους βλέπουμε και απλά τραβάμε προς την δουλειά μας είναι μια ακόμα μέρα που συνηθίζουμε την φάτσα του κτήνους. Τους κτήνους που αλλάζει γνώμη για σένα μόνο αν «Α, Έλληνας είσαι».

Όχι ρε, δεν πάει έτσι. Έλληνας είμαι, ναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε ίδιοι. Δεν έχω καμία σχέση μαζί σου, με την απαίδευτη, πρόχειρη, μισαλλόδοξη εικόνα σου για τον κόσμο, την λανθασμένη ιδέα του τι συνιστά μαγκιά (π.χ. μάγκας είναι ένας 30άρης, γυμνασμένος, με εκπαίδευση ειδικών δυνάμεων, να κοπανάει μπουκέτα σε μια γυναίκα που θα μπορούσε να είναι η μάνα του). Δεν έχεις καταλάβει τίποτα από το τι συμβαίνει, δεν έχεις καταλάβει τίποτα από το πόσο υποτιμητικό είναι να διαλέγεις τον ρόλο του μέλους της αγέλης αντί για τον ρόλο του πολίτη, δεν έχεις πάρει χαμπάρι ότι ο πεινασμένος άνθρωπος είναι πεινασμένος, είτε έχει ελληνική υπηκοότητα είτε όχι. Σου φταίει για την δυστυχία σου ο διπλανός σου και όχι όλα όσα έχεις κάνει σε όλη σου την ζωή. Και στην τελική, διαιωνίζεις μια ηλιθιότητα που όταν την εφαρμόζουν Γερμανοί, Ολλανδοί, Άγγλοι και δεν συμμαζεύεται εις βάρος μας (ναι, μας), ενοχλείσαι. Γιατί; Δεν βλέπεις ότι κάνεις ακριβώς το ίδιο;

«One of the worst things about racism is what it does to young people.»

Alvin Ailey

Παύση για στεναγμό απογοήτευσης. Πριν λίγες δεκαετίες οι αμόρφωτοι είχαν επίγνωση της αμορφωσιάς τους και ντρεπόντουσαν. Προσπαθούσαν ή να την κρύψουν ή να την αναιρέσουν, μέσω της μόρφωσης. Τώρα, σε αυτούς τους άσχημους καιρούς, η αμορφωσιά φοριέται σαν παράσημο.

ΥΓ: Διαβάστε και αυτό:

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=17257

ΥΓ2: Στιγμιαία, αναρωτήθηκα αν έπρεπε να ανεβάσω το ποστ, ειδικά μέρες που θα τσεκάρω το blog πιο σπάνια. Μετά, σκέφτηκα πόσο καλά πάμε σαν κοινωνία αν φτάνουμε να αυτο-λογοκρινόμαστε για 100 αναγνώστες. Μετά, η αυτολογοκρισία μου φάνηκε πιο τρομακτική και από τα μαύρα t-shirts. Σιχτίρ καλοκαιριάτικα.

Σε άλλες εποχές

Οι ειδήσεις περνάνε σαν βιαστικά φορτηγά. Αν ήταν άλλοι χρόνοι, θα έγραφα ολόκληρο σεντόνι για την Ελευθεροτυπία. Ναι, γιατί κι άλλες εταιρείες κλείσανε, κι άλλοι εργαζόμενοι έχουν μείνει απλήρωτοι, γύρω μας σωρός οι εξίσου τραγικές ιστορίες, Ελευθεροτυπία όμως δεν είναι καμιά τους. Θυμάμαι με τόση νοσταλγία το ΄96 – ΄97 να κατεβάζω fonts στην Αγγλία για να μπορώ να την διαβάζω on line. Άλλες εποχές πραγματικά. Και για τον Σόκρατες θα έγραφα ένα ποστ, καθώς σπανίζουν οι ιδεολόγοι και όσοι από αυτούς πεθαίνουν μας λείπουν. Και για την απεργία στην Χαλυβουργική – πόσες εβδομάδες πάει πια; πόσο περισσότερο χρόνο ειδήσεων έχει φάει ο γέροντας (sic) Εφραίμ;

Οπωσδήποτε θα είχα γράψει για το Εθνικό Θέατρο. Που, εν μέσω κρίσης, έριξε τις τιμές των εισιτηρίων του και είδε τα έσοδα από εισιτήρια να αυξάνονται κατά 6%. Ναι, φωστήρες του Οικονομικών, ίσως τα έσοδα από φόρους να ήταν μεγαλύτερα αν οι φόροι ήταν μικρότεροι. Ίσως, ω μαθητευόμενοι μάγοι, η τιμή να επηρεάζει την ζήτηση (Οικονομικά Ι, α’ εξάμηνο). Δείτε τι γίνεται με τις καταθέσεις πινακίδων στις εφορίες και συγκρίνετε με την τιμολογιακή πολιτική που επέλεξε ο Χουβαρδάς κι η παρέα του (και μπράβο στους τελευταίους).

Αν ήταν άλλες εποχές, θα συνέχιζα να ενημερώνω το blog με τα μικρά, προσωπικά, καθημερινά γεγονότα μου. Θα είχα σίγουρα γράψει ας πούμε ότι εδώ και ένα μήνα (από τις 26 Νοεμβρίου συγκεκριμένα) η οικογένειά μας περιλαμβάνει μια παιχνιδιάρα σκυλίτσα, ένα γλυκύτατο σίφουνα με απωθημένο το μάσημα παπουτσιών, που ο πιτσιρικάς μας την βάφτισε Κούκι μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Θα είχα γράψει για το πώς πάει ο γιος μου στο σχολείο και το τι γίνεται στο γραφείο. Κι εσείς θα είχατε γράψει κάτι αντίστοιχο στα δικά σας blog. Σε φυσιολογικές συνθήκες θα κράζαμε τους πολιτικούς και τα τηλε-σελέμπριτι που ζουν στην κοσμάρα τους, και θα κουνάγαμε με αγανάκτηση το κεφάλι για την ανοησία που δέρνει το μέσο ψηφοφόρο (κάποιον όχι ριζικά διαφορετικό από εμάς). Ειδικά τέτοιες εποχές του έτους θα μιλάγαμε για ανασκοπήσεις της χρονιάς που φεύγει, σχέδια για τη νέα που έρχεται, για αναμνήσεις γιορτών και συγκινητικές επισκέψεις των σκιών των κεκοιμημένων. Αλλά και για συνταγές, για κρασιά που δοκιμάσαμε, για θεάματα που είδαμε και εστιατόρια που επισκεφτήκαμε. Μπορεί να περιγράφαμε προσωπικά προβλήματα, μπορεί να βγάζαμε κραυγές και αγωνίες και όλοι μαζί θα γράφαμε μια καλή κουβέντα στα σχόλια. Όλοι όμως, ακόμα και στα χειρότερα, θα ελπίζαμε στον ερχομό μιας καλύτερης μέρας.

Να όμως που ζούμε αυτές τις εποχές και όχι τις άλλες. Και φοβάμαι μήπως λίγες μέρες πριν την Πρωτοχρονιά του ’13 λέμε ότι το ’12 ήταν χειρότερο από το ’11.

Νιώθω μια σκιά πάνω από όλους μας. Γκρίζες γιορτές οι φετινές και μαγκωμένες. Μιλάς με ανθρώπους, εύχεσαι, ρωτάς τι κάνεις κι οι απαντήσεις είναι τσαλακωμένες. Είναι κουμπωμένες σαν προπέρσινο παλτό σε βοριαδάκι. Κανείς μας δεν περιμένει κάτι καλό – κι αυτό είναι το πιο άσχημο. Αυτή η έλλειψη ελπίδας είναι που μου ανακατεύει το στομάχι. Έχω μια εικόνα στο μυαλό μου κι είναι πολύ δυσάρεστη: είναι νύχτα, είναι στην εθνική κι ένας λαγός στέκεται στη μέση του δρόμου κοιτάζοντας τα φώτα από το φορτηγό που έρχεται κατά πάνω του. Προλαβαίνει να κινηθεί και να γλυτώσει, αλλά έχει τρομάξει τόσο με αυτά που του επιφυλάσσει η μοίρα που κερώνει. Και στέκεται.

Έτσι μοιάζουμε. Παραδομένοι στην έλλειψη προοπτικής. Δεν το παραδεχόμαστε, γιατί έχουμε στο μυαλό μας ότι είμαστε αγωνιστές κι έχουμε θεληματικά πηγούνια (και γκρίζους κροτάφους) κι όλα αυτά τα ωραία. Αλλά έχουμε παγώσει και δεν αντιδρούμε – όπως θα έπρεπε. Κι αυτό είναι χειρότερο από όλα όσα έχουν συμβεί. Η παραίτηση μας από το δικό μας αύριο είναι το χειρότερο από όλα όσα έχουν συμβεί.

Δεν θέλω όμως να μας μαυρίσω κι άλλο την ψυχή. Σε άλλες εποχές θα άφηνα την πικρίλα που έχω στο στόμα να βγει στο πληκτρολόγιο, θα ανακουφιζόμουνα και θα τελείωνε εκεί. Τώρα όμως χρειαζόμαστε το δια ταύτα. Δεν έχει σημασία πώς φτάσαμε εδώ, δεν έχει σημασία πού κάναμε λάθος (?) επιλογές, ποια στροφή έπρεπε να πάρουμε αλλιώς. Κουβαλάμε τις ιστορίες μας φυσικά και με βάση αυτές θα πορευτούμε. Θα μπορούσαμε να ήμασταν αλλού, να κάνουμε άλλα πράγματα, αλλά κάποτε διαλέξαμε αυτό που μας συνθέτει τώρα και με αυτό σαν υλικό πρέπει να δουλέψουμε για το μέλλον μας. Είναι επιτακτική ανάγκη να σταματήσουμε την βοή των τηλεοράσεων και την φασαρία του δρόμου. Χρειαζόμαστε ησυχία για να ακούσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, να ανοίξουμε κάθε κρύπτη του μυαλού και να καταλήξουμε πού θέλουμε να πάμε. Να σκάψουμε σε βάθος, να κρατήσουμε μόνο τις δικές μας επιθυμίες. Να στήσουμε στόχους με θεμέλια αυτές. Γιατί, στην τελική, έχουμε μία και μοναδική ευκαιρία να ζήσουμε την δική μας ζωή. We are a work in progress κι αυτό δεν ήταν τόσο επώδυνα αληθινό σε άλλες εποχές.

Ανασκοπήσεις τέλος λοιπόν. Στο μυαλό μας μόνο το μέλλον πρέπει να είναι, όλα τα άλλα είναι χάσιμο χρόνου. Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω απόσπασμα, όσο σχετικό και άσχετο κι αν είναι. Έχει κολλήσει στο μυαλό μου από τότε που το είδα. When a man walks into a room…

 

Εύχομαι σε όλους μας να βρούμε τον βηματισμό που χρειαζόμαστε άμεσα. Και του χρόνου τέτοιες μέρες να γράφουμε ποστ γεμάτα ελπίδα. Όπως θα έπρεπε, σε κάθε εποχή.

Χρόνια καλά!

Νιώθω πως σε χάνω…

Εν χορώ ουγκ ουγκ

Αντιγράφω από εδώ:

Σε δεύτερη μοίρα πέρασε το αγωνιστικό σκέλος και η ήττα από τον Ολυμπιακό Βόλου με 2-1, αφού την παράσταση «έκλεψαν» οι ανεγκέφαλοι οπαδοί των γηπεδούχων, που έκαναν ρατσιστική επίθεση στο Σισέ. Το ενδεχόμενο να καταγγείλει το περιστατικό στην ΟΥΕΦΑ εξετάζει ο Σισέ.

Έπαιρνε λέει την μπάλα ο άνθρωπος, ο οποίος πληρώνεται για να προσφέρει θέαμα και ψυχαγωγία στους κάφρους της εξέδρας, κι άρχιζαν να του φωνάζουν «ουγκ ουγκ» εν χορώ. Ωραία πράγματα.

Δεν θα πω ούτε πόσο άξιους περιφρόνησης βρίσκω όποιους συμπεριφέρονται έτσι, ούτε ότι ξέρουμε πολύ καλά πόσος ρατσισμός υπάρχει γύρω μας. Και τα δύο τα θεωρώ περίπου αυταπόδεικτα. Το γιατί έχουν γίνει αυταπόδεικτα έχει ενδιαφέρον, και φαίνεται από μια λεπτομέρεα της είδησης: ο Σισέ (και όχι ο Παναθηναϊκός) εξετάζει να καταγγείλει το περιστατικό στην ΟΥΕΦΑ.

Κι αναρωτιέμαι: ο Σισέ (και ο κάθε Σισέ) είναι αυτός που πρέπει να κάνει καταγγελία; Όχι η ομάδα του (και η κάθε ομάδα παίκτη που θα βρεθεί εκτεθειμένος σε αντίστοιχη συμπεριφορά); Ο εργοδότης δεν οφείλει να προστατέψει τον εργαζόμενό του σε τέτοιες περιπτώσεις; Η ουδετερότητα δεν είναι τελικά συνενοχή; Κι όλα αυτά, γιατί; Μην τυχόν χαλάσουμε τις σχέσεις μας με την άλλη ομάδα; Αυτό είναι το παιχνίδι στην Ελλάδα τελικά, κι όχι να καθαρίσει το γήπεδο από τις βρωμιές που έχουν στήσει οικοσύστημα εκεί μέσα…

Το ξέρω ότι υπάρχουν πολλά άλλα για σχολιασμό (εκλογές, γρίπες, σχολεία που ανοίγουν, κλπ κλπ κλπ), αλλά το αυγό του φιδιού έχει αρκετό καιρό που επωάζεται στο Ελλαδιστάν και κάτι τέτοια είναι απλώς χαρακτηριστικά του ευρύτερου προβλήματος που υπάρχει. Όχι, το πρόβλημα δεν είναι ότι έχουμε ρατσιστές (στα γήπεδα, στη βουλή, στα γραφεία, στα σχολεία μας). Το πρόβλημα είναι ότι δεν τους καταγγέλουμε για να μην χαλάσουμε τις καρδιές μας…

Άνθρωποι στη Σελήνη

Αυτό τον καιρό, με την επέτειο των 40 ετών από την προσεδάφιση του πληρώματος του Apollo 11 στο φεγγάρι, είχαμε την χαρά να θυμηθούμε πόσο πολλοί λάτρεις των θεωριών συνωμοσίας υπάρχουν γύρω μας. Πιστεύω ότι, ειδικά στην Ελλάδα, μια χώρα στην βουλή της οποίας ελέχθη ότι ο Κίσσιντζερ ήθελε να καταστρέψει την γλώσσα των Ελλήνων (και μάλιστα στα σοβαρά), είμαστε γεμάτοι από λάτρεις των θεωριών συνωμοσίας. Οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν γούστο, γιατί ο πιστός τους ξέρει κάτι που οι άπιστοι δεν ξέρουν (τις λεπτομέρειες της συνωμοσίας) και ως εκ τούτου είναι πολύ πιο έξυπνος από αυτούς. 1-0 για τον πιστό.

Έχει πλάκα γενικά να πιστεύεις ότι υπάρχει μια παγκόσμια συνωμοσία πίσω από οποιαδήποτε καταστροφή χτυπά. Η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, η εξάπλωση της επιδημίας του AIDS, η επιτυχία του Μιχάλη Χατζηγιάννη, κάθε ανήκουστη τραγωδία της ανθρωπότητας οφείλεται σε συνωμότες.

Αναρωτιέμαι ωστόσο πώς πιστεύουν οι οπαδοί των θεωριών συνωμοσίας ότι περνάνε την ώρα τους οι συνωμότες. Έχουν κάποιο κλαμπ (μασονικό σίγουρα) όπου μαζεύονται, βγάζουν τις ανθρώπινες μάσκες τους (αφού, όπως όλοι ξέρουμε, είναι ερπετά ή ίσως ακόμα και Εβραίοι) και σχεδιάζουν την επόμενη κίνησή τους;

– Ξέρω τι να κάνουμε, να χρησιμοποιήσουμε bar codes για να ελέγχουμε τους ανθρώπους!
– Όχι, όχι, έχω ένα καλύτερο! Να προξενήσουμε επίτηδες ένα θανατηφόρο τσουνάμι στην Ινδονησία και να μην προειδοποιήσουμε κανέναν για αυτό!
– Μήπως καλύτερα να κάνουμε πειράματα με τα αέρια από τις εξατμίσεις των αεροπλάνων;
– Παιδιά, το βρήκα! Θα εκπέμπουμε εικόνες για κλάσματα δευτερολέπτων από την τηλεόραση, εμβόλιμα στο πρόγραμμα, μέχρι να τους κάνουμε όλους πειθήνιους και άβουλους υπηρέτες μας.

Οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν κοινά στοιχεία με τα urban legends φυσικά, αλλά δεν ταυτίζονται. Έχει γέλιο να πιστεύεις ότι χάσαμε για μία ψήφο την ανακήρυξη των Ελληνικών σε επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ (το ίδιο ακριβώς πιστεύουν και οι Ισπανοί για τα Ισπανικά btw), αλλά το παραμύθι δεν έχει δράκο κι έτσι είναι ελαφρώς ανιαρό. Πρέπει το έργο να έχει γαμάτους κακούς για να κόψει εισιτήρια. Οι μόνοι αστικοί μύθοι που εξαιρούνται είναι αυτοί που σχετίζονται με σεξ. Όλοι έχουμε ακούσει πως «η μεγαλύτερη συλλογή πορνό βρίσκεται στο Βατικανό» και ξέρουμε κάποιον που ξέρει κάποιον που δούλευε εκείνη την βάρδια στον Ευαγγελισμό, όταν πήγε η Βίσση με το μπουκάλι. Ή, έστω, οι μύθοι που ταιριάζουν σε ταινίες τρόμου: πώς ξύπνησα μέσα στην μπανιέρα με το τηλέφωνο δίπλα μου κι ένα νεφρό να λείπει, πώς ξέθαψαν κάποιον κι ανακάλυψαν με τρόμο ότι είχε γυρίσει μπρούμυτα μέσα στο φέρετρο, τέτοια.

Οι λάτρεις λοιπόν πιστεύουν ότι ο Άρμοστρονγκ δεν περπάτησε στο φεγγάρι. Είμαι βέβαιος ότι, κατά τον ίδιο τρόπο, υπήρχαν πολλοί κάτοικοι της αναγεννησιακής Ευρώπης που δεν πιστεύαν ότι ο Κολόμβος ανακάλυψε μια νέα ήπειρο. Από την στιγμή όμως που, ακόμα και αυτοί, δέχτηκαν ότι η Γη είναι στρογγυλή, έρχομαι, στα πλαίσια του κοινωνικού έργου του παρόντος βλογ, να διαλύσω μία και για πάντα τις αμφιβολίες: η προσελήνωση έγινε.

Δεν ήμουν εκεί φυσικά, και δεν είμαι ειδικός ούτε στην επεξεργασία φωτογραφιών ούτε στην επεξεργασία πετρωμάτων ή ραδιο-σημάτων. Θα επικαλεστώ την κοινή λογική.

Το Πρόγραμμα Απόλλων έγινε κυρίως για πολιτικούς κι όχι τόσο για επιστημονικούς σκοπούς. Ήταν το αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, η ΕΣΣΔ (την θυμάστε την ΕΣΣΔ? Και οι γεννηθέντες από το 1980 και μετά?) είχε ήδη στείλει τον Γκαγκάριν στο διάστημα και άρα έπρεπε γρήγορα να κάνουν κάτι καλύτερο. Απόδειξη για αυτό είναι ότι τα τελευταία χρόνια ξαναφούντωσε η συζήτηση για διαστημικές αποστολές – τώρα είμαστε επιστημονικά έτοιμοι για κάτι τέτοιο.

Κάτι λοιπόν τόσο πολιτικό και τόσο προβεβλημένο μπορεί να μην έγινε και να κρατήθηκε το μυστικό από τα μάτια και τα αυτιά των σοβιετικών; Είναι δυνατόν να είχαν αποδείξεις τα κουμούνια ότι οι βρωμεροί ιμπεριαλιστές ψεύδονταν και να μην τις δημοσιοποιούσαν από τότε; Και μάλιστα με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη βαβούρα μπορούσαν;

Λένε βέβαια ότι οι φωτογραφίες είναι παράξενες. Οι σκιές λάθος, η σημαία κυματίζει. Τα αυθεντικά φιλμ η NASA λέει ότι έγραψε από πάνω τους. ΟΚ. Μια πιθανή εξήγηση είναι να πήγαν, να ήρθαν, αλλά οι φωτογραφίες να μην ήταν αρκετά εντυπωσιακές για το κοινό. Κι έτσι να σκηνοθέτησαν μερικές. Έχω κι εγώ τέτοιες, με συμφοιτητές μου από το μεταπτυχιακό: την ημέρα του Πάσχα βγάλαμε φωτογραφίες σα να χορεύαμε τσάμικο, αλλά στην πραγματικότητα στεκόμασταν ακίνητοι για να φαινόμαστε σα να χορεύαμε τσάμικο. Greek Ylenti ’97. Ah, those were the days.

Ή ακόμα να ξέχασαν τη μηχανή στη Γη. Φανταστείτε διάλογο:

– Νηλ, που είναι η κάμερα;
– Φακ! Την αφήσαμε σπίτι! Houston, we have a problem!

Τέλος πάντων, είμαι πεπεισμένος ότι πήγαν, ακόμα κι αν δεν είναι όλες οι φωτογραφίες του ταξιδιού ιδιαίτερα…αυθεντικές.

Άλλοι πάλι λένε ότι με τα κομπιούτερ της δεκαετίας του ’60 ήταν αδύνατο να γίνει τέτοιο ταξίδι. Το πραγματικό πρόβλημα βέβαια (κι εδώ είναι που το ποστ αρχίζει να γίνεται for the festivals) είναι ότι η ανθρωπότητα έχει πάρει κάποια λάθος στροφή και πάει κατά διαόλου. Η τεχνολογία μας όσο πάει χειροτερεύει (ναι, ναι, ακολουθούν αποδείξεις). Λένε πως η τεχνολογία της εποχής δεν επαρκούσε για να σε πάει και να σε φέρει από το φεγγάρι, κι όμως! Τότε, οι θήκες για τις μπαταρίες δεν είχαν βίδα. Τώρα, για να αλλάξεις μια γαμημένη μπαταρία χρειάζεσαι κατσαβίδι. Αδειάζουν οι μπαταρίες κι αντί να κάνεις μια κίνηση να ξεμπλέκεις, πρέπει να πας στη ντουλάπα του διαδρόμου, να κάνεις στην άκρη τα πολύμπριζα που χρησιμοποιείς μόνο για τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια, να σηκώσεις το τρυπάνι, να σπρώξεις στο βάθος το σφυρί και την ξυλόκολλα και να βρεις ένα κατσαβίδι που (σχεδόν σίγουρα) θα είναι λάθος μέγεθος. Αν αυτό δεν είναι δραματική οπισθοχώρηση στον τεχνολογικό τομέα, δεν ξέρω τι είναι!

Μυρίζομαι την βρώμικη, σιχαμένη ανάμειξη κάποιου δικηγόρου στην όλη υπόθεση. Κάποιος, κάπου, με εξυπνάδα συγκρίσιμη με αυτήν ενός ευνουχισμένου πεπονιού (huh?), τραυματίστηκε ψυχολογικά, επειδή πήγε να πιάσει το τηλεκοντρόλ, η μπαταρία βγήκε απότομα κι αυτός σκιάχτηκε. Ή άργησε να αλλάξει κανάλι. Πω – πω ζημιά. Τέλος πάντων, έκανε μήνυση. Και κέρδισε. Ίσως ο δικαστής ήταν κι αυτός από την Φρουτοπία. Κι από τότε, όλοι οι κατασκευαστές κατσαβιδιών τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση και η αλλαγή μπαταρίας απαιτεί PhD!

Η ανθρωπότητα λοιπόν πάει όλο και πιο χάλια. Κι αν ποντάρετε στο αντίπαλο δέος της τεχνολογίας, στα θαύματα, σας έχω δυσάρεστα νέα: κι εκεί έχουμε πέσει στην Γ Εθνική. Κάποτε, ο Ιησούς θεράπευε τους λεπρούς από την αρρώστια τους. Σήμερα, στο Κολωνάκι κυρίως, αρρώστια θεωρείται η νευρική ανορεξία. Ναι ρε φίλε, αντιμετώπισέ το: αρρώστια για θαύματα είναι όταν πέφτουν κομμάτια από την σάρκα σου και όχι όταν παραπονιέσαι πως έχεις κάνει τόσες φορές εμετό που το σώμα σου ξερνά από μόνο του μόλις μπει τροφή μέσα του. Τζήσους δηλαδή!

Λοιπόν, συμπεράσματα, για να τελειώνουμε. Ήταν ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο κι ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα – και πραγματικά συνέβη. Μπράβο τους και μαγκιά τους και ζήτω η επέτειος των 40 ετών από τότε. Πιθανότατα όμως δεν μπορούσαν να δουν από κει πάνω το Σινικό Τείχος: άλλος ένας urban legend που έπρεπε να γκρεμίσουμε.

Εντάξει, αρκετά ασυνάρτητο για σήμερα; Για άνθρωπο που αδημονεί για τις (κυρίως) διακοπές του;

Οκ, το κόβω εδώ τότε. Καλό ΣΚ! 🙂