• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Νοέμβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Χωρίς πάρτυ στη Βουλιαγμένη

lucky-luke

Πάρε μία δυνατή μοτοσυκλέτα
πάρε αν θες και το κορίτσι σου μαζί
κι όλα αυτά που σου τη σπάνε ξέχασέ τα
όσοι το `καναν δεν ήταν χαζοί

Είναι όμορφο να τρέχεις στα λιβάδια
κι από λόφους να περνάς τα δειλινά
ν’ αντικρίζεις πόλεις άγνωστες τα βράδια
και να μη σταματάς πουθενά

«Χαμηλή πτήση», Λουκιανός Κηλαηδόνης 1982

Μικρός είχα ένα καναρίνι που το φώναζα Λουκιανό. Αυτό, τίποτα άλλο.

Advertisements

To be played at maximum volume

david-bowie-ena

Αν έχεις στην δισκοθήκη σου (ναι, δισκοθήκη, αυτή μ τα βινύλια) το The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars ξέρεις, όπως κι εγώ ορισμένα πράγματα. Ξέρεις ότι ο συγκεκριμένος δίσκος ήταν, είναι και θα είναι απόλυτα γαμάτος. Ξέρεις ότι ακούγεται μόνο ολόκληρος, από την αρχή μέχρι το τέλος. Ξέρεις ότι ο Λευκός Δούκας ήταν ένα μέγεθος εκτός σύγκρισης. Ξέρεις γιατί τα μάτια του ήταν τόσο υπέροχα δίχρωμα. Ξέρεις ότι η επιρροή του δεν περιοριζόταν στη μουσική, τον κινηματογράφο ή το όποιο άλλο μέσο διάλεξε για να δημιουργήσει. Κοιτάς με συγκρατημένη κατανόηση όσους νομίζουν ότι το The Man who Sold the World είναι τραγούδι των Nirvana. Έχεις προσωπική άποψη για το αν το Heroes ή το Low είναι καλύτερο άλμπουμ και μπορείς να την υποστηρίξεις με επιχειρήματα. Ξέρεις ότι οποιαδήποτε άλλη είδηση και να μας φέρει το 2016, θα έρθει ήδη ξεθωριασμένη σημαντικά.

Ξέρεις τέλος ότι πάνω στον δίσκο είναι τυπωμένες, με μικρά γράμματα, οι οδηγίες χρήσεως: to be played at maximum volume.

This was *not* a rock and roll suicide. Ο πλανήτης είναι πιο φτωχός από σήμερα. 😦

Piaf of the day

Μήνες περάσανε χωρίς να γράψω κάτι εδώ μέσα – και τώρα, θα γράψω πάλι για τον γιο μου. Και τις χαζομάρες που αντιμετωπίζει στο περιβάλλον που μεγαλώνει, το καμάρι μου.

Από τις ελάχιστες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης που βλέπουμε είναι το «Μην Αρχίζεις τη Μουρμούρα» (εδώ που τα λέμε, είναι η *μόνη* εκπομπή που βλέπουμε). Στο χθεσινό επεισόδιο το ζευγάρι των συνταξιούχων αποφασίζει, με τα πολλά, να πάει Παρίσι. Ο γέρος ετοιμάζει πρωινό στην καλή του, φρέσκα κρουασάν απ΄το φούρνο, πορτοκαλάδα και τέτοια και, μερακλής ων, την ξυπνάει με το ακόλουθο τραγούδι:

Λέει ο πιτσιρικάς:

– Ωραία θα είναι να ξυπνάει κανείς με αυτό, ε μπαμπά;

Το αθώο πλάσμα δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι με τους γονείς που έχει ισχύει το anything you say can and will be used against you.Αμέσως ένας σατανικός γλόμπος άναψε με μια σατανικότερη ιδέα πάνω από το σατανικότατο κεφάλι μου – χεχεχεχε.

Έτσι, σήμερα το πρωί, 7:40, το τραγούδι ήταν φορτωμένο στο tablet κι έπαιζε πάνω από το κεφάλι ενός απορημένου, νυσταγμένου παλληκαριού. Η μάνα του μπήκε κι αυτή στο δωμάτιο γελώντας, κάναμε μια – δυο χορευτικές φιγούρες (επιπέδου μεθυσμένων μπαρμπάδων σε τραπέζι γάμου) και ο νεαρός, απελπισμένα, είπε:

– Είστε πολύ παράξενοι!!!

Απ΄το παιδί σου να τ΄ακούσεις βρε! 😀

Έρχεται Ιούνιος

Το είδωλό μου

Αυτό, κυρίες και κύριοι, είναι σωστή ανατροφή παιδιών! 😀

Είμαι κι εγώ Σφινάκιας!

Μέσα στο γενικότερο χαμό του 2012, πριν περίπου 1 μήνα, ένα ζευγάρι φίλοι μας κανόνισε βραδινή έξοδο στο Γκάζι. Εμείς, αφελείς κι άμαθοι σε τέτοια πράγματα, καθότι γονείς και εν γένει άφραγκοι, είπαμε να μην πάρουμε αυτοκίνητο, αλλά να επιστρέψουμε με το μετρό (που έχει δρομολόγια μέχρι τις 2:00). Αμ δε! Γυρίσαμε περί τις 5:30, με πελώρια χαμόγελα, ιδρωμένοι, κουρασμένοι και βραχνοί, με την απίθανη αίσθηση ότι είδαμε κάτι εξωπραγματικό.

Είχαμε πάει, χωρίς να ξέρουμε πού πάμε, στον Toni Sfinos and the Playmates. Μέσα στις μεταμεσονύχτιες ώρες, πέσαμε κάτω από τα γέλια, ενθουσιαστήκαμε, τραγουδήσαμε με αγριοφωνάρες, ανταλλάξαμε όρκους αιώνιου έρωτα με το άλλο μισό μαγαζί και τελικά νιώσαμε να φεύγει από τους πόρους του σώματος όλη η κακοδαιμονία του τι συμβαίνει γύρω μας.

Το δηλώνω ευθέως: προσηλυτίστηκα!

 

Προσέξτε στο 00:24 πώς ανοίγει την πόρτα περίπτερου για να βρεθεί σε κατάστρωμα πλοίου

Ο Toni είναι μια περσόνα και η παράσταση είναι κάτι ανάμεσα σε μουσικό πάρτυ και stand-up comedy. Ντυμένος με καμπάνες, πλατφόρμες και πελώριους γιακάδες, με γυαλιά ηλίου και ανοιχτό πουκάμισο από δαντέλα, διασκευάζει και τραγουδά με απολαυστικό τρόπο ποπ των 60ς, 70ς και 80ς, και προσφέροντας ακομπλεξάριστη και ανερυθρίαστη διασκέδαση. Όλο αυτό ανακατεμένο με εντελώς φευγάτους διαλόγους του μετανάστη που γύρισε πίσω από την Αστόρια. Είναι απόλαυση το πόσο σε κάνει να ξεχνάς τα όποια προβλήματά σου.

 

Αποσπάσματα από εμφάνιση στο Γκαγκάριν

Εκ πρώτης όψεως, ο Toni μοιάζει cult. Είναι και cult, αλλά δεν είναι αυτό. Το σώου είναι ένα πελώριο πάρτυ. Τα τραγούδια παίζονται με κέφι και άποψη, οι μουσικοί είναι ε-ξαι-ρε-τι-κοί τεχνικά (και το λέω μετά λόγου γνώσεως), η λειτουργία όλης της ομάδας είναι εντυπωσιακά καλοκουρδισμένη. Αν βάλεις κάτω την κινησιολογία όλων τους, παθαίνεις πλάκα από το πόση δουλειά έχει πέσει σε πρόβες, καθώς για κάθε τραγούδι χορεύουν με αντίστοιχο τρόπο. O Toni μεταμορφώνεται σε Σειληνό, Πασχάλη, Χρυσό και δεν συμμαζεύεται. Οι άνθρωποι που στήσαν αυτή την παράσταση αγαπούν αυτό που κάνουν και έχουν ρίξει όλη τους την ενέργεια – κι αυτό φαίνεται. Επίσης, ο Τόνι (όπως και η Λόλα) έχουν πολύ καλές φωνές, αλλά το βασικό είναι η παρουσία. Αυτοσχεδιασμοί και παιχνίδια με το κοινό οδηγούν σε ένα καλοπροαίρετο μπάχαλο που γκρεμίζει τα πάντα. Είναι σα να σε καλέσαν στο bachelor party κάποιου κολλητού από το Λύκειο κι έχετε αποφασίσει να μην το ξοδέψετε σε σαχλαμάρες, αλλά διασκεδάζοντας ολοκληρωτικά.

 

Φανταστικό ντουέτο – εμείς είχαμε την τύχη να τον πετύχουμε στο Μάθημα Σολφέζ με την Αργυράκη πρώτη φωνή

Αν δεν σας πείθουν τα παραπάνω, αν δεν σας πείθουν τα βίντεο που είναι γεμάτο το γιουτιούμπι, να πω αυτό: Φέτος δεν βγήκα ξανά, παρά μόνο άλλη μία φορά. Και πήγα ξανά εκεί. Το προηγούμενο Σάββατο. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Αν θέλετε την γνώμη μου, όσο βαρύτερη είναι η διάθεσή σας, τόσο περισσότερο πρέπει να πάτε να τον δείτε στο KouKou.

Προσοχή, προσοχή, μόλις που προλαβαίνετε! Αύριο είναι η τελευταία βραδιά της χειμερινής σαιζόν. Η τελευταία ευκαιρία να δείτε από κοντά τον άνθρωπο που δίκαια αποκαλείται

ο Τυφώνας της Λεβάντας

ο Άρχοντας της Χωρίστρας

ο Δάσκαλος του γυναικείου οργασμού

το Φαινόμενο των 60ς, 70ς, 80ς, 90ς, 100ς, φτου-και-βγαίνω

ο Αβυσσαλέος

ο TONI SFINOS!!!

Ηρωική είσοδος

Να πάτε! Να πάτε και δεν θα το μετανιώσετε. Θα σας κάνουν να χαμογελάσετε με την ψυχή σας. Αφού ο Τόνι κι η παρέα του είναι μάγκες ρέϊ.

Ο Χατζηγιάννης κι εγώ

 

Φίλοι και γνωστοί, συγγενείς, αδέλφια και επαγγελματικές γνωριμίες, μέσα στα πρώτα λεπτά που γνωριζόμαστε και συζητάμε καταλαβαίνουν δύο πράγματα για εμένα: λατρεύω το κρασί και σιχαίνομαι τον Χατζηγιάννη.

Θα μπορούσα και τώρα να σας πω ένα σωρό πράγματα για την σχέση μου και το πάθος μου για το κρασί, αλλά αλλού θέλω να καταλήξω. Ο τρέχων γκόμενος της Ζέτας Φάε-Κάτι-Επιτέλους από πού κι ως πού; (σας ακούω που αναρωτιέστε – στις ελεύθερες ώρες μου είμαι τηλεπαθητικός).

Κατ΄ αρχήν μουσικά είναι μια μετριότητα. Το ίδιο τραγούδι, γλυκερό κι άνοστο, πάνω κάτω οι ίδιοι στίχοι, ρεφραίν στην επαναλαμβανόμενη λογική γηπεδικών συνθημάτων – βάζουμε έναν καινούργιο τίτλο κι αυτό ήταν: σουξέ! Δεν είναι τυχαίο ότι ο τύπος βγάζει τραγούδι που παίζει πρώτα σε διαφήμιση – τζινγκλάκια είναι το πεδίο του. Μ’ ενοχλεί επίσης το ύφος του, κάτι δηλώσεις «εγώ κάνω σκεπτόμενη ποπ» που σε κάνουν να ξερνάς πριν προλάβεις να ανοίξεις το στόμα σου. Κυρίως όμως μου την δίνει πώς μας τον ταϊζουν με το ζόρι. Τα playlist στα ραδιόφωνα, οι διαφημίσεις στην τηλεόραση, κάτι μυστήριες χορηγίες. Εντάξει, για κανά παιδικό πάρτυ παλεύεται (υπάρχουν άλλωστε και χειρότερα, όπως ξέρει όποιος έχει ακούσει ολόκληρο το soundtrack της Πάττυ) αλλά ως εκεί. Μας τον ταϊζουν λες και θέλουν να πάρουν το μουσικό συκώτι μας να το κάνουν φουα-γκρα.

Αλλού θέλω να καταλήξω.

Φυσικά, ανάμεσα στους ανθρώπους που ξέρουν για την ειδική σχέση μου με τον Ακατανόμαστο, είναι και ο γιος μου. Ο οποίος μου κάνει τρελή καζούρα για αυτό, όπου βρεθεί κι όπου σταθεί. Έχει προσπαθήσει να καταλάβει γιατί δεν μου αρέσει, αλλά το έχει δεχτεί σαν μια ευκαιρία για πλάκες.

Έτσι, λίγες εβδομάδες πριν κλείσει το σχολείο για καλοκαίρι, χτυπάει το τηλέφωνο στο γραφείο. Βλέπω αναγνώριση – είναι το σπίτι. Το σηκώνω:

– Έλα μωρό!
– Μπαμπά;
– (Σοκ! Ο πιτσιρικάς! Έχει να μου τηλεφωνήσει χρόνια!) Αγάπη μου! Τι κάνεις, καλά;
– Θέλω να σου πω κάτι.
– Πες μου αγόρι μου.
– Στην γιορτή του σχολείου θα παίξει Χατζη’άννη. Κι εγώ τους είπα να το κάνουν. Χα, χα, χα! (κλικ)
– (του’τού – του’τού – του’τού)

Δικιά του ιδέα ή όχι, το άτομο μπήκε στην διαδικασία να με πάρει τηλέφωνο και να με δουλέψει ασύστολα. Κάνε παιδιά να δεις καλό, και άλλες παροιμίες. Αποφάσισα όταν γυρνούσα σπίτι να του αποκεφαλίσω στοργικά όλα τα playmobil, σκέφτηκα όμως τις κραυγές των γειτόνων και άλλαξα γνώμη. Του είπα ότι με σκληρή δουλειά θα πάει μπροστά στη ζωή του κι αυτό συνιστά την απόλυτη εκδίκηση.

Αλλού θέλω να καταλήξω.

Πάμε λοιπόν στην γιορτή του δημοτικού. Έγινε σε ανοικτό θέατρο, με κυκλική ορχήστρα κι ωραία σκιά (ξεκινήσαμε απόγευμα). Οι κερκίδες ήταν γεμάτες μπαμπάδες με βιντεοκάμερες, μαμάδες με μπισκότα και νεαρότερα αδελφάκια. Τα αδελφάκια αντί για τα μπισκότα έτρωγαν τα νάτσος που έπαιρναν οι μπαμπάδες για τις μπύρες τους με αποτέλεσμα τραγική έλλειψη αλμυρών σνακς για αυτούς που τα χρειάζονται. Αντιπαρέρχομαι.

Το σχολείο μας έκανε ένα μικρό σκετς, από κείμενο του Τριβιζά (εγγύηση!), κάτι γυμναστικές επιδείξεις και παραδοσιακούς χορούς, διαφορετικούς ανά τάξη. Κάθε τάξη είχε και την δική της στολή. Τα εκτάκια, πιστιρίκια που είναι πια έτοιμα να ανοίξουν φτερά για το «μεγάλο σχολείο» χόρεψαν μέχρι και ζεϊμπέκικο κι ήταν τόσο αφοπλιστικά, τόσο υπέροχα στην φρεσκάδα τους που ούτε εγώ δεν βρήκα κάτι για να γκρινιάξω (φανταστείτε!). Πέρναγε η ώρα και όλα μια χαρά.

Ώσπου στο τέλος…

Εκεί που καθόμουνα αμέριμνος και αθώος, ακούω ξαφνικά «Και τώρα όλο το σχολείο μας θα ανέβει στην ορχήστρα» και στο βάθος το Χέρια Ψηλά. Σοκ και δέος. Έλεγε αλήθεια το κ@^%παιδο! Όρμησαν πάνω όλες οι τάξεις, έγιναν ένα τσούρμο, από την έκτη μέχρι την πρώτη, κι άρχισαν να χορεύουν.

Έτσι λοιπόν, ένα γλυκό βραδάκι του Ιούνη βρέθηκα να βλέπω ένα ολόκληρο δημοτικό σχολείο να χορεύει απελευθερωτικά, χωρίς χορογραφία, χωρίς αυριανά μαθήματα, χωρίς υποχρεώσεις. Έξι τάξεις να αποχαιρετούν την χρονιά που έβγαλαν σε μια σχεδόν παγανιστική τελετή υποδοχής του καλοκαιριού. Αυτού του ακατάβλητου, ανίκητου ελληνικού καλοκαιριού, με τζιτζίκια, καρπούζι, ξερολιθιά, ξυπολησιά. Με άμμο να έχει κολλήσει ανάμεσα στα δόντια. Με γλυκάνισο και θυμάρι, με μοιρασμένα ηλιοβασιλέματα και δροσερές μπύρες, με τον ήλιο των Κυκλάδων να λούζει το μυαλό, με την δύναμη να μπορείς να αναβάλεις τις σκοτούρες για τα πρωτοβρόχια. Να μπορείς να δεις ξανά ότι, εντάξει, η ζωή συνεχίζεται όπως και δήποτε.

Κι έτσι απλά, τα πιτσιρίκια μας έστειλαν έμπρακτα το μήνυμα. Μην ανησυχείτε, μην σκάτε. Έρχεται καλοκαίρι. Είμαστε εδώ, είμαστε ζωηρά, δροσερά και αιώνια. Κι έρχεται καλοκαίρι ρε σεις, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, σαν κάθαρση από όλα σας τα προβλήματα, σαν βουτιά σε δροσερή θάλασσα, σαν τον καρπό σου που ελαφραίνει καθώς δεν φοράς ρολόϊ. Είναι μακριά ακόμη η έξοδος από όλα όσα μας μέλλονται, μα είναι καλοκαίρι κι αυτό μπορεί να τα διώξει όλα σαν ευλογημένος χείμαρρος.

Χέρια ψηλά λοιπόν. Τίποτα πιο εμψυχωτικό για το μέλλον από ένα σχολείο που φωνάζει σύσσωμο Καλό Καλοκαίρι. Λίγο ακόμα και θα με έκαναν να μου αρέσει το τραγούδι τα παλιόπαιδα. 🙂

Καλό Καλοκαίρι σε όλους μας!!!

ΥΓ: Το ποστ «Το κρασί κι εγώ» θα είναι λιγότερο γκρινιάρικο. 😉