Το ποστ του Μπλακάντερ

blackadder-series-4-blackadder-goes-forth

Ξανάδα πρόσφατα το υπέροχο Blackadder Goes Forth (μάλιστα, το είδαμε μαζί με τον γιό μου, σαν τα μούτρα μου θα το καταντήσω το παλληκάρι!). Νομίζω ότι ένα μεγάλο (και υγιές) μέρος των σημερινών Ελλήνων θα έπρεπε να ταυτιστεί με τον Edmund: είναι αρκετά έξυπνος για να αντιλαμβάνεται όλη την παλαβομάρα που του επιβάλουν, ικανός να εντοπίζει τα πελώρια λάθη της ηγεσίας και να προβλέπει ορθά τις συμφορές που έρχοναι. Ταυτόχρονα είναι εντελώς ανίσχυρος να αξιοποιήσει αυτή την γνώση ώστε να αμυνθεί απέναντι στις δυνάμεις του πεπρωμένου και την επερχόμενη διαταγή για επίθεση αυτοκτονίας.

Ας εκλάβει ο καθένας τον παραπάνω συμβολισμό όπως εξυπηρετεί τις προκαταλήψεις του. Το μέγα θέμα είναι η αντικανότητά μας να αμυνθούμε απέναντι σε όλα όσα συμβαίνουν.

Το ποστ της αλλαγής στην φωνή

Το παλληκάρι μας κοντεύει τα 13. Τέλειωσε την Α’ Γυμνασίου (αμ πώς!) στο ίδιο σχολείο που πήγα κι εγώ Γυμνάσιο (σουρρεάλ, αλλά χωρίς ακριβώς να μπορείς να εξηγήσεις γιατί) κι έχει αρχίσει να αλλάζει δραματικά το σώμα του. Πάντα ήταν ψηλός, τώρα είναι βουνό, έχει ήδη περάσει τη μάνα του και πάει ολοταχώς να με φάει κι εμένα. Επίσης, απέκτησε μπάσο στην φωνή.

Προχθές λοιπόν, σε βραδυνό τσιπουράκι με φίλους – γονείς συμμαθητών, ακούγεται το σχόλιο της σαιζόν από μια πιτσιρίκα, μικρότερη αδελφή συμμαθήτριας του δικού μας:

– Ο Α. είναι, τον βλέπω – αλλά μιλάει κάποιος άλλος!

😆

Piaf of the day

Μήνες περάσανε χωρίς να γράψω κάτι εδώ μέσα – και τώρα, θα γράψω πάλι για τον γιο μου. Και τις χαζομάρες που αντιμετωπίζει στο περιβάλλον που μεγαλώνει, το καμάρι μου.

Από τις ελάχιστες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης που βλέπουμε είναι το «Μην Αρχίζεις τη Μουρμούρα» (εδώ που τα λέμε, είναι η *μόνη* εκπομπή που βλέπουμε). Στο χθεσινό επεισόδιο το ζευγάρι των συνταξιούχων αποφασίζει, με τα πολλά, να πάει Παρίσι. Ο γέρος ετοιμάζει πρωινό στην καλή του, φρέσκα κρουασάν απ΄το φούρνο, πορτοκαλάδα και τέτοια και, μερακλής ων, την ξυπνάει με το ακόλουθο τραγούδι:

Λέει ο πιτσιρικάς:

– Ωραία θα είναι να ξυπνάει κανείς με αυτό, ε μπαμπά;

Το αθώο πλάσμα δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι με τους γονείς που έχει ισχύει το anything you say can and will be used against you.Αμέσως ένας σατανικός γλόμπος άναψε με μια σατανικότερη ιδέα πάνω από το σατανικότατο κεφάλι μου – χεχεχεχε.

Έτσι, σήμερα το πρωί, 7:40, το τραγούδι ήταν φορτωμένο στο tablet κι έπαιζε πάνω από το κεφάλι ενός απορημένου, νυσταγμένου παλληκαριού. Η μάνα του μπήκε κι αυτή στο δωμάτιο γελώντας, κάναμε μια – δυο χορευτικές φιγούρες (επιπέδου μεθυσμένων μπαρμπάδων σε τραπέζι γάμου) και ο νεαρός, απελπισμένα, είπε:

– Είστε πολύ παράξενοι!!!

Απ΄το παιδί σου να τ΄ακούσεις βρε! 😀

Το ποστ του πάρκου

Χθες το εκτάκι μας ξέμπλεξε νωρίς με τα διαβάσματα και κανόνισε να πάει στο πάρκο με κανά δυο φίλους. Το πάρκο απέχει 3 τετράγωνα από το σπιτι, είναι φωτισμένο και ασφαλέστατο, αλλά περνάς δυο δρόμους διπλής κυκλοφορίας. Έσφιξα την λαχτάρα στο στομάχι μου, ανακάλεσα πού κυκλοφορούσα μόνος στην ηλικία του (πώς με αφήνανε, τρελοί ήταν?) , του είπα να προσέχει κι ότι θα περάσω να τον πάρω μετά, όταν βγάλω βόλτα τον σκύλο.

Εκείνος παίρνει κλειδιά, κινητό. Ανοίγει την πόρτα και κοντοστέκεται.

– Μεγαλώνω, ε;

Κι ευτυχώς έκλεισε την πόρτα γιατί στο τσακ ήταν να γινόμουνα ρεζίλι, ο γερο-αισθηματίας.

BoyhoodΣε μερικές εβδομάδες τελειώνει το Δημοτικό. Ούτε ξέρω πόσα χαρτομάντηλα θα χρειαστώ για να το αντέξω, ο μαντράχαλος.

Το ποστ της αρχιτεκτονικής αποτίμησης

Βραδυνή βόλτα με τη νεαρή τετράποδη με το υπέροχο καστανό βλέμμα (ναι, εδώ και καιρό έχουμε και σκύλο) κι ο πιτσιρικάς μου (ο Θεός να τον κάνει, αφού το βλογ κοντεύει 9 χρόνια ύπαρξης, κάτσε μέτρα!) αποφασίζει να έρθει μαζί. Καθώς περπατάμε, περνάμε μπροστά από ένα, ομολογουμένως, ωραίο κτίριο. Μοντέρνες γραμμές, λιτό, όμορφα χρώματα. Μιλά πρώτος ο πιτσιρικάς:

– Ωραίο σπίτι αυτό.

– Ναι, κι εμένα μ’ άρεσει.

– Και δίνει και καλά λεφτά.

– ??? Εχμ, τι εννοείς; Είναι στο κουπόνι του Στοιχήματος;

– Όχι, τα Χριστούγεννα που ερχόμαστε για τα κάλαντα μας δίνουν πάντα καλά λεφτά.

Ακόμα περιμένω πότε θα σταματήσω να εκπλήσσομαι με τις ατάκες του.

Και μ’ αρέσει πολύ που ακόμα περιμένω. 🙂

Το ποστ του μπάσου και της γαστρονομίας

G100.00101-extra

Χθες βράδυ, ο πιτσιρικάς (τι πιτσιρικάς πια, τέλος πάντων…) αποφασίζει να φάει ελαφρά. Με οδηγίες του, του ετοιμάζω μια τορτίγια με ζαμπόν, τυρί, μαγιονέζα, κάπαρη και μαρούλι. Απολαμβάνει ενθουσιωδώς και μου εξηγεί:

– Μπαμπά, είναι τέλειο. Το ξυνό της μαγιονέζας και της κάπαρης ισορροπεί με το μαρούλι, το ζαμπόν του δίνει ένταση και το τυρί…Το τυρί είναι σαν το μπάσο στη μουσική, υπάρχει και δένει το τραγούδι ακόμα κι αν δεν το ακούς!

Περήφανα δηλώνω πως τό ‘χω καταστρέψει το παιδί! 😆

To ποστ του μελλοντικού επενδυτή

Classic-spider-man

Χθες το βράδυ, εκεί που τρώγαμε και χωρίς καμία απολύτως αφορμή ή προετοιμασία:

«Μπαμπά, ξέρεις τι έχω καταλάβει; Αν έχεις πολλά λεφτά δεν πρέπει να τα ξοδεύεις σε βλακείες. Δεν πρέπει να μεγαλώνεις το σπίτι σου, ξέρωγω, αλλά να φροντίζεις για τις ανάγκες σου. Γιατί, αν μεγαλώσεις το σπίτι σου και θέλεις να πας τουαλέτα, θα είναι μακριά και θα τρέχεις.»

Ζντόνγκ!!!

Επειδή εσχάτως το βλογκ έχει γεμίσει αράχνες, έβαλα και μια εικόνα με τον κατάλληλο σούπερ-ήρωα να στέκει ακοίμητος φρουρός. Αμ πώς;