Αντί ημερολογίου, βουβή ταινία

Ετούτο δω το blog το ξεκίνησα σε εποχές όμορφης αφέλειας. Όταν ακόμα και η ηλικία και οι συνθήκες στον κόσμο μου δίναν την ψευδαίσθηση ότι μπορώ να κάνω τα πάντα, ότι, με εξαίρεση τα θέματα υγείας, όλα τα άλλα είμαι σε θέση να τα αλλάξω. Και στην αρχή το χρησιμοποιούσα πραγματικά σαν ημερολόγιο, σε εκείνα τα λαμπερά χρόνια (Που ήταν όμως πράγματι τόσο λαμπερά; Ή μήπως, με το τωρινό βλέμμα μου, φαίνονται έτσι επειδή αυτά που ζούμε είναι σκοτεινότερα). Όχι μόνο εγώ, όλοι όσοι ασχοληθήκαμε με το σπορ εκεί στα 2006 – 2007: γράφαμε τι κάναμε το Σαββατοκύριακο, τι αφορμές οδηγήσαν σε ποιες σκέψεις, τι σχέδια είχαμε. Και κάπως έτσι γνωρίσαμε ανθρώπους που γίνανε δικοί μας.

Αραχνιάζουν τα παλιά μας στέκια. Ξέρετε τι έγινε μετά: μπουκάρανε στον χώρο οι δημοσιογράφοι, τα τρολλς πολλαπλασιάστηκαν και τα νέα σόσιαλ μύδια απλώθηκαν όπου βρήκαν. Η λέξη που προφανώς έρχεται στο νου είναι «facebook» αλλά να έχετε στο μυαλό σας ότι τα πιτσιρίκια δεν κάνουν λογαριασμούς εκεί μα στο instagram. Τέλος πάντων, τα blogs μοιάζουν με παλιές εμπορικές στοές στο κέντρο της πόλης, που κάποτε έσφυζαν από ζωή και σχόλια και τώρα κάθονται σκονισμένα και βουβά.

Αντί να ενημερώνουμε λοιπόν τα παλιά μας ημερολόγια, ανεβάζουμε φωτογραφίες από συνταγές, μαζεύουμε likes και κάνουμε retweet σε ατάκες διασήμων. Αν με κάποιους γνωρίστηκες και στα υπόλοιπα μέσα, συνεχίζεις να μαθαίνεις για αυτούς. Είναι φορές όμως που κυκλοφορείς στα παλιά μέρη και αντικρίζεις μόνο σιωπές. Δεν ξέρεις όμως πού οφείλονται αυτές. Τι έγινε αυτός ο άνθρωπος; Βαρέθηκε; Άλλαξε στέκι; Απογοητεύτηκε; Έπαθε κάτι; Ή απλά απορροφήθηκε από μια καθημερινότητα που γίνεται όλο και πιο εχθρική;

Τι έκανα τους τελευταίους μήνες λοιπόν; Έχω αλλάξει αμάξι και χρειάστηκε να του αλλάξω και παμπρίζ. Έχω βάλει τον γιο μου σε προσπάθεια να πάρει πτυχία σε ξένες γλώσσες. Έχω χαζέψει με το πόσο όμορφη παραμένει η καλή μου, καθώς, γεμάτος δέος, αναρωτιέμαι τι έκανα για να αξίζω τέτοια υπέροχη γυναίκα. Έχω κρατήσει το χέρι του πιο αγαπημένου μου θείου στο νοσοκομείο, χωρίς εκείνος να με καταλαβαίνει και χωρίς να ξέρω αν θα είναι η τελευταία φορά που το κρατάω (κάτι που ακόμα δεν ξέρω). Έχω αγχωθεί, χωρίς λόγο, για την δουλειά. Έχω βγάλει πρόβλημα στο δεξί μου μάτι αλλά το παλεύω. Έχω ενθουσιαστεί με ταινίες και σειρές, καθώς και με κάποια φαγητά. Έχω πανηγυρίσει που κατάφερα μόνος μου να κάνω κάποιες γερές δουλειές υδραυλικού στο σπίτι, πρέπει όμως να περάσω στο πεδίο του ηλεκτρολόγου. Έχω απογοητευτεί από ανθρώπους αλλά έχω κάνει και μερικές υπέροχες οινοποσίες με φίλους αγαπημένους. Έχω παραβλέψει την «επέτειό» μου στο blog, την άφησα και πέρασε στο κούφιο, χωρίς να την θυμηθώ στην ώρα της. Έχω αναρωτηθεί πόσο χρήσιμο χρόνο έχω ακόμα, αν και δεν υπάρχει λόγος για τέτοια ερωτήματα. Έχω ξυπνήσει θέλοντας να απολαύσω τη μέρα μου κι άλλες φορές αυτό συνέβη, άλλες όχι, αλλά για καμία δεν έγραψα. Έχω μετατρέψει το ημερολόγιο σε μια βουβή ταινία, με σκηνές που πρόχειρα σώθηκαν από το πάτωμα της αίθουσας μοντάζ. Έχω αποσυρθεί χωρίς να το θέλω.

Έχω όμως;  Στ’ αλήθεια; Χρειάζομαι κοινό για να τηρώ ημερολόγιο; Σπρώχναμε ο ένας τον άλλον προς τα μπροστά τόσο πολύ και δεν το είχαμε καταλάβει; Ή απλά η μέση ηλικία είναι εδώ, με τις διαψεύσεις και τον κυνικό ρεαλισμό της, για να μας απομακρύνει κι άλλο από την πολύτιμη ανεμελιά.

Ποιος ξέρει; «Η απάντηση σύντομα στις οθόνες σας»…

Ένα αστέρι γεννιέται

Στο σχολείο του γιου μου έχουν θεατρική ομάδα και φέτος είναι η πρώτη φορά που το παλληκάρι μας ξεπέρασε την φυσική ντροπαλοσύνη του (ιδιότητα που δυστυχώς δεν μπορείς να αποφύγεις αν είσαι εντάξει άνθρωπος) και συμμετείχε στην παράσταση. Και μάλιστα σε σχετικά κεντρικό ρόλο.

Του άρεσε. Ασχολήθηκε με προσήλωση, έμαθε τα λόγια του, πρόσεξε τα ρούχα που θα φορούσε. Ο πρωταγωνιστής, φιλαράκι του δικού μας, δεν ήξερε τα λόγια του μέχρι 2 μέρες πριν την παράσταση κι ο δικός μας τον βοηθούσε: «Έλα ρε, κάτσε να κάνω εγώ τους άλλους ρόλους, να μάθεις εσύ τα λόγια σου» και παρατούσαν το ps4 (!).

Τον χαρήκαμε το Σάββατο που μας πέρασε. Στην αρχή σφιγμένος, αλλά μετά, καθώς έβλεπε όλη την προσπάθεια να πηγαίνει καλά, ανάσανε, χαλάρωσε και ευχαριστήθηκε την εμπειρία. Οι ηλικίες των ηθοποιών ξεκινούσαν από την Α΄ Γυμνασίου και ανεβαίνανε μέχρι την Β’ Λυκείου – όλα τους είχαν λαμπερές φάτσες κι αστραφτερά μάτια κι όλα πανέμορφα, ανακουφισμένα χαμόγελα στο χειροκρότημα του φινάλε. Τον καμάρωσα και περισσότερο χάρηκα που προσδοκά να συμμετέχει και του χρόνου.

Χθες βράδυ βέβαια, η υπέροχη ψωνάρα μας, βλέποντας Αστέρα Ραχούλας στην τηλεόραση μου είπε το αμίμητο «Τώρα που έχω παίξει θέατρο βλέπω διαφορετικά τους ηθοποιούς» κι ήταν τόσο εξωφρενικά όμορφο και αφελές που δεν βρήκα καν κουράγιο να τον επαναφέρω στην πραγματικότητα. 😀

Το ποστ του Μπλακάντερ

blackadder-series-4-blackadder-goes-forth

Ξανάδα πρόσφατα το υπέροχο Blackadder Goes Forth (μάλιστα, το είδαμε μαζί με τον γιό μου, σαν τα μούτρα μου θα το καταντήσω το παλληκάρι!). Νομίζω ότι ένα μεγάλο (και υγιές) μέρος των σημερινών Ελλήνων θα έπρεπε να ταυτιστεί με τον Edmund: είναι αρκετά έξυπνος για να αντιλαμβάνεται όλη την παλαβομάρα που του επιβάλουν, ικανός να εντοπίζει τα πελώρια λάθη της ηγεσίας και να προβλέπει ορθά τις συμφορές που έρχοναι. Ταυτόχρονα είναι εντελώς ανίσχυρος να αξιοποιήσει αυτή την γνώση ώστε να αμυνθεί απέναντι στις δυνάμεις του πεπρωμένου και την επερχόμενη διαταγή για επίθεση αυτοκτονίας.

Ας εκλάβει ο καθένας τον παραπάνω συμβολισμό όπως εξυπηρετεί τις προκαταλήψεις του. Το μέγα θέμα είναι η αντικανότητά μας να αμυνθούμε απέναντι σε όλα όσα συμβαίνουν.

Το ποστ της αλλαγής στην φωνή

Το παλληκάρι μας κοντεύει τα 13. Τέλειωσε την Α’ Γυμνασίου (αμ πώς!) στο ίδιο σχολείο που πήγα κι εγώ Γυμνάσιο (σουρρεάλ, αλλά χωρίς ακριβώς να μπορείς να εξηγήσεις γιατί) κι έχει αρχίσει να αλλάζει δραματικά το σώμα του. Πάντα ήταν ψηλός, τώρα είναι βουνό, έχει ήδη περάσει τη μάνα του και πάει ολοταχώς να με φάει κι εμένα. Επίσης, απέκτησε μπάσο στην φωνή.

Προχθές λοιπόν, σε βραδυνό τσιπουράκι με φίλους – γονείς συμμαθητών, ακούγεται το σχόλιο της σαιζόν από μια πιτσιρίκα, μικρότερη αδελφή συμμαθήτριας του δικού μας:

– Ο Α. είναι, τον βλέπω – αλλά μιλάει κάποιος άλλος!

😆

Piaf of the day

Μήνες περάσανε χωρίς να γράψω κάτι εδώ μέσα – και τώρα, θα γράψω πάλι για τον γιο μου. Και τις χαζομάρες που αντιμετωπίζει στο περιβάλλον που μεγαλώνει, το καμάρι μου.

Από τις ελάχιστες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης που βλέπουμε είναι το «Μην Αρχίζεις τη Μουρμούρα» (εδώ που τα λέμε, είναι η *μόνη* εκπομπή που βλέπουμε). Στο χθεσινό επεισόδιο το ζευγάρι των συνταξιούχων αποφασίζει, με τα πολλά, να πάει Παρίσι. Ο γέρος ετοιμάζει πρωινό στην καλή του, φρέσκα κρουασάν απ΄το φούρνο, πορτοκαλάδα και τέτοια και, μερακλής ων, την ξυπνάει με το ακόλουθο τραγούδι:

Λέει ο πιτσιρικάς:

– Ωραία θα είναι να ξυπνάει κανείς με αυτό, ε μπαμπά;

Το αθώο πλάσμα δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι με τους γονείς που έχει ισχύει το anything you say can and will be used against you.Αμέσως ένας σατανικός γλόμπος άναψε με μια σατανικότερη ιδέα πάνω από το σατανικότατο κεφάλι μου – χεχεχεχε.

Έτσι, σήμερα το πρωί, 7:40, το τραγούδι ήταν φορτωμένο στο tablet κι έπαιζε πάνω από το κεφάλι ενός απορημένου, νυσταγμένου παλληκαριού. Η μάνα του μπήκε κι αυτή στο δωμάτιο γελώντας, κάναμε μια – δυο χορευτικές φιγούρες (επιπέδου μεθυσμένων μπαρμπάδων σε τραπέζι γάμου) και ο νεαρός, απελπισμένα, είπε:

– Είστε πολύ παράξενοι!!!

Απ΄το παιδί σου να τ΄ακούσεις βρε! 😀

Το ποστ του πάρκου

Χθες το εκτάκι μας ξέμπλεξε νωρίς με τα διαβάσματα και κανόνισε να πάει στο πάρκο με κανά δυο φίλους. Το πάρκο απέχει 3 τετράγωνα από το σπιτι, είναι φωτισμένο και ασφαλέστατο, αλλά περνάς δυο δρόμους διπλής κυκλοφορίας. Έσφιξα την λαχτάρα στο στομάχι μου, ανακάλεσα πού κυκλοφορούσα μόνος στην ηλικία του (πώς με αφήνανε, τρελοί ήταν?) , του είπα να προσέχει κι ότι θα περάσω να τον πάρω μετά, όταν βγάλω βόλτα τον σκύλο.

Εκείνος παίρνει κλειδιά, κινητό. Ανοίγει την πόρτα και κοντοστέκεται.

– Μεγαλώνω, ε;

Κι ευτυχώς έκλεισε την πόρτα γιατί στο τσακ ήταν να γινόμουνα ρεζίλι, ο γερο-αισθηματίας.

BoyhoodΣε μερικές εβδομάδες τελειώνει το Δημοτικό. Ούτε ξέρω πόσα χαρτομάντηλα θα χρειαστώ για να το αντέξω, ο μαντράχαλος.

Το ποστ της αρχιτεκτονικής αποτίμησης

Βραδυνή βόλτα με τη νεαρή τετράποδη με το υπέροχο καστανό βλέμμα (ναι, εδώ και καιρό έχουμε και σκύλο) κι ο πιτσιρικάς μου (ο Θεός να τον κάνει, αφού το βλογ κοντεύει 9 χρόνια ύπαρξης, κάτσε μέτρα!) αποφασίζει να έρθει μαζί. Καθώς περπατάμε, περνάμε μπροστά από ένα, ομολογουμένως, ωραίο κτίριο. Μοντέρνες γραμμές, λιτό, όμορφα χρώματα. Μιλά πρώτος ο πιτσιρικάς:

– Ωραίο σπίτι αυτό.

– Ναι, κι εμένα μ’ άρεσει.

– Και δίνει και καλά λεφτά.

– ??? Εχμ, τι εννοείς; Είναι στο κουπόνι του Στοιχήματος;

– Όχι, τα Χριστούγεννα που ερχόμαστε για τα κάλαντα μας δίνουν πάντα καλά λεφτά.

Ακόμα περιμένω πότε θα σταματήσω να εκπλήσσομαι με τις ατάκες του.

Και μ’ αρέσει πολύ που ακόμα περιμένω. 🙂