Το ποστ του Μπλακάντερ

blackadder-series-4-blackadder-goes-forth

Ξανάδα πρόσφατα το υπέροχο Blackadder Goes Forth (μάλιστα, το είδαμε μαζί με τον γιό μου, σαν τα μούτρα μου θα το καταντήσω το παλληκάρι!). Νομίζω ότι ένα μεγάλο (και υγιές) μέρος των σημερινών Ελλήνων θα έπρεπε να ταυτιστεί με τον Edmund: είναι αρκετά έξυπνος για να αντιλαμβάνεται όλη την παλαβομάρα που του επιβάλουν, ικανός να εντοπίζει τα πελώρια λάθη της ηγεσίας και να προβλέπει ορθά τις συμφορές που έρχοναι. Ταυτόχρονα είναι εντελώς ανίσχυρος να αξιοποιήσει αυτή την γνώση ώστε να αμυνθεί απέναντι στις δυνάμεις του πεπρωμένου και την επερχόμενη διαταγή για επίθεση αυτοκτονίας.

Ας εκλάβει ο καθένας τον παραπάνω συμβολισμό όπως εξυπηρετεί τις προκαταλήψεις του. Το μέγα θέμα είναι η αντικανότητά μας να αμυνθούμε απέναντι σε όλα όσα συμβαίνουν.

Η επιλογή Χίλαρι

 imagegen-ashx

Με τον κίνδυνο να γίνω (άλλος ένας) μετά Χριστόν προφήτης, σκέφτομαι από το πρωί κάτι παλτά (το παλτό – τα παλτά, όπως λέμε το κακάο – τα κακάα) που πέρασαν κατά καιρούς από τις ελληνικές ποδοσφαιρικές ομάδες. Κάτι Μπικόβσκι και Κούσμπα, κάτι Νιρέν Ντεμπά και Γιώργο Μελίσση, κάτι Αμποάγκουε και Ραμπεσαντρατανά. Μεταγραφές που ήταν εκδουλεύσεις σε μάνατζερ και παρατρεχάμενους, παίχτες που έμπαιναν να παίξουν μόνο χατιρικά σε κάτι ματς Κυπέλλου. Εκεί όπου η μεγάλη ομάδα είναι φαβορί κι έχει σίγουρη την πρόκριση, οπότε ας βάλουμε μέσα τον καινούργιο να βολευτούμε όλοι με το μερτικό μας από το πριμ, να πάρει κι αξία για την επόμενη μεταγραφή του. Και μετά σκοράρουν τα Γιάννενα, οι Σέρρες ή ο Ποσειδών Μηχανιώνας ας πούμε και οι προπονητές τρέχουν και δεν φτάνουν. Στο πρωτάθλημα βέβαια τέτοια ματς έχουν ακυρωθεί και κερδηθεί ξανά στα χαρτιά – από κάποιους μόνο – γκουχ γκουχ Βάλνερ γκουχ έβηξε με νόημα.

Τέλος πάντων, κάπως έτσι την πάτησαν οι Δημοκρατικοί. Βρήκαν απέναντί τους τον πιο άχρηστο, απωθητικό και απροετοίμαστο υποψήφιο που μπορούσαν να βρουν. Έναν άνθρωπο εγωπαθή, ρατσιστή, σεξιστή, απλοϊκό στις σκέψεις και στις προτεραιότητές του, τσαμπουκαλεμένο. Κι αντί να κατεβάσουν ό,τι καλύτερο είχαν, είτε λεγόταν Σάντερς είτε όχι, διάλεξαν το παλτό με το οποίο όλοι τους θα βολευόντουσαν. Αν η Χίλαρι κέρδιζε, όλοι οι Δημοκρατικοί στην καρδιά του κόμματος, όλη η παροικία της Ουάσινγκτον, θα ήταν σα να έπαιρνε προαγωγή. Το αν θα κέρδιζε όμως η ομαδάρα τους απέναντι στον Τραμπ έγινε σύντομα δευτερεύον θέμα, θεωρήθηκε δεδομένο. Η έμφαση έπεσε στην προαγωγή και στα πριμ.

Έλα όμως που η ψήφος πήγε κι εστίασε στις σχέσεις της Κλίντον με τραπεζικά λόμπι και πολεμοχαρείς ιέρακες. Πήγε κι εστίασε σε θέματα εμπορίου, πολύ σημαντικά για τον τρόπο που σκέφτεται ο Αμερικάνος ψηφοφόρος. Πήγε κι εστίασε στο πώς-θα-τους-χαλάσουμε-την-φάση, με έναν τρόπο απλοϊκό κι αμόρφωτο μεν, μαριναρισμένο σε χρόνια ολόκληρα οργής δε. Σε μια εποχή που ο κόσμος κραυγάζει για αντισυστημικές επιλογές, οι Δημοκρατικοί βρήκαν την πιο σφιχταγκαλιασμένη και λερωμένη από το σύστημα υποψήφια που μπορούσαν να βρουν. Την προσωποποίηση του ελιτισμού, σε εκλογικό παλτό.

Και τώρα, θα πληρώσουμε όλοι παρέα την επιλογή τους. Καλή μας τύχη. Ειδικά επειδή ο ίδιος ψωνισμένος πλουτοκρατικός ελιτισμός κυβερνά την ΕΕ, βλέπει να πνίγεται στα προβλήματα η μία χώρα μετά την άλλη κι αντί να αλλάξει τρόπο και σκοπούς κατηγορεί τον λαϊκισμό και νομίζει πως καθαρίζει έτσι.

Το ξήλωμα του πουλόβερ

Flags of the United Kingdom and the European Union Divided

Υπάρχει κόσμος που πανηγυρίζει μετά το BREXIT υπάρχει και κόσμος που θρηνεί. Θεωρώ ότι θα έπρεπε όλοι να παρακολουθούμε πολύ σκεπτικοί τις εξελίξεις, καθώς ένα ντόμινο κατάρρευσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης μπορεί να οδηγήσει σε κυριολεκτικά απρόβλεπτες καταστάσεις.

Κάποιοι (ναι, οι φιλελέ) χρεώνουν αυτόματα το αποτέλεσμα στον λαϊκισμό. Η ανάλυση αυτή είναι πρόχειρη και αφελής. Πρώτα απ’ όλα μεθοδολογικά: ένα αποτέλεσμα άνω του 50% δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ακραίο – θα έπρεπε να είναι προφανές πως οτιδήποτε εκφράζει πάνω από τους μισούς δεν είναι άκρο. Μετά, όσο κι αν ο Φάραντζ, η Λεπέν ή τα δικά μας χρυσαύγουλα ονειρεύονται νίκες σε εκλογές και μετράνε κουκιά, δεν είναι όλοι όσοι ψηφίσαν έξοδο έτοιμοι να ψηφίσουν UKIP. Σε ένα ερώτημα με μόνο 2 επιλογές, είναι γελοίο να ερμηνεύεις το σύνολο των απαντήσεων μονοδιάστατα (το ίδιο φυσικά ισχύει και για τις ψήφους του BREMAIN). Στην πραγματικότητα, εδώ και χρόνια έρχονται σημάδια που λένε ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν εγκρίνουν την πορεία που έχει πάρει η ΕΕ, μια πορεία που προσωπικά βρίσκω αντιδημοκρατική, αδιαφανή και χωρίς λογοδοσία, αλλά το διευθυντήριο – ιερατείο τους γράφει στα παπάρια του κι αναρωτιέται πώς τολμά και διαμαρτύρεται το πόπολο. Χαρακτηριστικό του πόσο πελώριο είναι το δημοκρατικό έλλειμμα της ΕΕ είναι η ανοιχτά διατυμπανισμένη άποψη ότι το πρόβλημα είναι τα δημοψηφίσματα (και οι εκλογές), η πατερναλιστική τοποθέτηση ότι ο λαουτζίκος παρασέρνεται.

Δεν θέλω να βουτήξω στα σενάρια της επόμενης μέρας, τα οποία και άπειρα είναι και η τελική τους έκβαση θα καθοριστεί από ένα χαοτικό συνδυασμό παραγόντων. Θέλω να σταθώ λίγο στην επαρχιώτικη νοοτροπία των «φιλο-ευρωπαϊστών» μας, που λατρεύουν σενάρια που καταλήγουν σε ΤΙΝΑ (TINA = There Is No Alternative). Αυτοί οι τύπου είναι πάντα ενθουσιασμένοι με όσα αντιπροσωπεύει η Ευρώπη. Ποια είναι αυτά όμως;

Τι αντιπροσωπεύει η Ευρώπη; Τι στα αλήθεια έχει κάνει για τον πλανήτη;

Οι Ευρωπαίοι κάναμε υπέροχη ποίηση – όπως όμως έκαναν και οι Πέρσες. Κάναμε θέατρο – όπως και οι Κινέζοι. Κάναμε μουσική – όπως περίπου όλοι. Βρήκαμε τα μαθηματικά, αλλά χωρίς τους Άραβες θα τα είχαμε αφήσει στο επίπεδο του δημοτικού. Τυπώσαμε βιβλία, αλλά τη μέθοδο την βρήκαμε από τους Κινέζους και τα κείμενα από βιβλιοθήκες που είχαν σώσει οι Άραβες. Καλλιεργήσαμε το εμπόριο κι εξερευνήσαμε τον πλανήτη, αλλά το κάναμε για να φέρνουμε μπαχαρικά από τις Ινδίες. Πετύχαμε επιστημονικές ανακαλύψεις, αλλά το ίδιο μπορούν να ισχυριστούν και τόσοι άλλοι. Δημιουργήσαμε μεσαία τάξη με όλα όσα συνεπάγεται – ΟΚ, αυτό είναι κάτι μοναδικό, και πράγματι αποτελούσε σημαντική πρόοδο σε σχέση με τις κοινωνίες του μεσαίωνα, αλλά η ευκαιρία σε μεγάλο βαθμό δόθηκε από τους πόρους που εξασφάλισε ο αποικισμός.

Η Ευρώπη λοιπόν έχει ένα σωρό καλά, πραγματικά πολλά, αλλά σε κανένα σχεδόν δεν έχει αποκλειστικά. Και το χειρότερο – η Ευρώπη δεν είναι μόνο αυτά.

Να μιλήσουμε ωμά; Η Ευρώπη είναι η ήπειρος του αποικισμού. Οι Ευρωπαίοι είμαστε πιο πλούσιοι γιατί για αιώνες ολόκληρους αρπάξαμε τον πλούτο άλλων ηπείρων, άλλων λαών. Η Ευρώπη είναι η ήπειρος της γενοκτονίας, του ρατσισμού και της σκλαβιάς. Της Ιεράς Εξέτασης και της μαζικής βάφτισης των Ινδιάνων πριν τη μαζική εκτέλεσή τους. Της καταπίεσης όσων γεννήθηκαν σε κάθε άλλο τόπο. Του πλιάτσικου και της realpolitik. Η Ευρώπη είναι ο τόπος που έκανε εξαγωγή τα χειρότερα καθάρματά του και έδωσε αποτελέσματα σαν τις Σταυροφορίες ή το Άπαρτχαϊντ. Η Ευρώπη, μετά από αιώνες ασυγκράτητων πολέμων, κατάφερε και γέννησε τους δύο παγκόσμιους.

Με μέτρο λοιπόν ο ενθουσιασμός για τον «ευρωπαϊκό πολιτισμό». Έχει πολλά καλά, έχει πελώριες συμβολές στην πορεία της ανθρωπότητας, αλλά αν διαβάσεις λίγο σωστά την Ιστορία, έχει κάνει και τα χειρότερα από όλους. Ο λόγος που το ξήλωμα του πουλόβερ της ΕΕ είναι ανατριχιαστικό γιατί μπορεί από πίσω να κρύβεται πάλι ένα από τα τέρατα. Η Ένωση έγινε για να αποκλειστεί ένας νέος πόλεμος. Δεν είναι τυχαίο ότι τα προβλήματα παρουσιάστηκαν όταν έφυγε από την σκηνή η γενιά των πολιτικών που είχαν ζήσει την απανθρωπιά του τελευταίου πολέμου. Ας το πούμε με το όνομά του πλέον: ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ενωμένη Ευρώπη είναι ο κυνικός, μισαλλόδοξος, άγριος τρόπος που την κυβερνά η ελίτ της κι όχι ο τρόπος που η τελευταία αμφισβητείται. Αυτός, μακάρι να γινόταν πιο οργανωμένα και συνειδητά κι όχι έτσι που επιτρέπει σε ακροδεξιούς και τυχοδιώκτες να καπελώνουν τις αντιδράσεις.

Μαθήματα δημοκρατίας

3542Να πούμε λίγα και καλά, για να μην τα κοιτάμε μια βδομάδα αργότερα και ντρεπόμαστε για δαύτα, σωστά;

Κατ’ αρχήν, το δημοψήφισμα είναι κίνηση off side. Έχεις πρόσφατα κερδίσει εκλογές, με την κατάσταση πολύ πιο ξεκάθαρη απ΄ όσο ήταν το 2009, άρα η πολιτική νομιμοποίηση των κινήσεών σου υπάρχει. Το ερώτημα του δημοψηφίσματος σχεδόν δεν υφίσταται (Απόσυραν την πρόταση; Την άλλαξαν; Αν ξέρει κανείς, ας μου πει κι εμένα!). Δεν γνωρίζουμε τι αντικατοπτρίζει είτε το Ναι είτε το Όχι (κι αποφεύγουν να μας διευκρινήσουν). Το πιο κρίσιμο: η χρηματοδότηση λήγει αύριο, μαζί με το τρέχον πρόγραμμα, οπότε 5 ημέρες αργότερα επί τίνος θα αποφασίσουμε;

Αυτά από τη μία πλευρά. Σοβαρά προβλήματα που αποδεικνύουν ότι το δημοψήφισμα είναι απλά μια κίνηση τακτικής στις πλάτες μας.

Από την άλλη όμως βλέπεις τέτοια φαινόμενα πανικού και αγανάκτησης από όλες τις «φιλο-ευρωπαϊκές» δυνάμεις που δείχνουν όλο το έλλειμμα δημοκρατίας που τις χαρακτηρίζει. Όλη αυτή η βιωματική φρίκη μπροστά στην πιθανότητα να αποφασίσει ο λαός για κάτι, όλες οι κραυγές υστερίας για εκβιασμούς και τέτοια. Υπαγορεύουν το ερώτημα, γιατί τούτο δω δεν τους βολεύει. Αποφεύγουν να πάρουν θέση (προσέξτε πώς η ΝΔ_ δεν λέει Ναι στο δημοψήφισμα αλλά Ναι στην Ευρώπη – τρεις λαλούν και δυο χορεύουν). Το εκενυριστικό γεγονός ότι στελέχη τραπεζών έχουν άποψη για το αν και πότε μια χώρα μπορεί να κάνει δημοψήφισμα, ακόμα και για το περιεχόμενό του. Όλα αυτά συνθέτουν μια εικόνα «Καλή, χρυσή η αστική δημοκρατία, όσο ελέγχουμε το αποτέλεσμα των επιλογών της», εικόνα καθόλου κολακευτική για την ΕΕ και τις χώρες που την αποτελούν.

Μαγικές επιλογές. Από τη μια ένα εκβιαστικό δίλημμα, χωρίς καμία πληροφόρηση για το τι σημαίνει η κάθε απάντηση, από την άλλη η σιχαμένη συμπεριφορά του κάθε συστημικού παπαγάλου. Και δεν αγγίζω καν το χαμό γύρω από ΑΤΜ (και βενζινάδικα, και σούπερ μάρκετ και δεν συμμαζεύεται).

Δεν ξέρω τι θα ψηφίσω την Κυριακή. Δεν ξέρω καν αν θα ψηφίσω την Κυριακή. Από τη μια η κυβέρνηση θέλει να κατευθύνει την ψήφο μου, υιοθετώντας ερώτημα και πρακτικές που με υποτιμούν. Από την άλλη, αν βγει Ναι τώρα, με αυτά τα μέτρα που υπήρχαν στο τραπέζι μέχρι την Παρασκευή, την επόμενη φορά οι θεσμοί (sic) θα ζητούν θυσίες παρθένων και νεφρά για μεταμόσχευση προκειμένου να συμφωνήσουν μαζί μας.

Όλες αυτές τις μαλακίες όμως θα πρέπει να τις εξηγήσω στο παιδί μου. Αν όχι τώρα, σίγουρα πολλές φορές στις ερχόμενες δεκαετίες.

Democracy in action. Γάμησέ τα.

Πειρατική ΕΡΤ

Θα βρείτε το live streaming της ΕΡΤ (από EBU) εδώ:

 http://www.ert-live.gr/?gclid=CNe9t4vQ47cCFavHtAodM1kAmQ

ΥΓ: Είμαι σίγουρος ότι με όλα αυτά, τελικά θα ανέβει η τηλεθέασή της!

Αυτό που αξίζει να θυμάσαι για την κρίση

 

Γενικά, όταν κάτι χαλάσει πρέπει να βρεις τι έφταιξε για να το επισκευάσεις. Αν λοιπόν υποθέσουμε ότι η κρίση είναι η χαλασμένη οικονομία, πρέπει να βρεις τι προκάλεσε την κρίση για να αρχίσεις να βλέπεις και πώς θα ξαναφέρεις τα πράγματα στον ίσιο δρόμο.

Να παραδεχτούμε λοιπόν ότι δεν είναι τυχαίο πως η κρίση χτύπησε την Ελλάδα πριν από, π.χ., την Φινλανδία (διότι το στραβό μας το κεφάλι <=> έλλειμμα και καλά θα κάνουμε να το αντιληφθούμε).  Να συνειδητοποιήσουμε επίσης ότι η κρίση δεν είναι μόνο ελληνική. Δεν μπορεί «μαζί να τα φάγαμε» και να ρίξαμε έξω τον Πορτογάλο, τον Ιρλανδό, τον Ισπανό, το Σλοβένο και πάει λέγοντας. Το ταυτόχρονο ξέσπασμα της κρίσης σε τόσες χώρες δείχνει ότι απλά όλες αυτές οι χώρες ήταν λίγο έως πολύ απροετοίμαστες για κάτι που άλλαξε στην οικονομία.

Τι άλλαξε;

Λοιπόν, θα σοκαριστείτε, αλλά δεν άλλαξε τίποτα. Στην πραγματική οικονομία τουλάχιστον.

Δεν εμφανίστηκε κάποια φρικτή επιδημία που κάνει τα βοοειδή ακατάλληλα προς βρώση. Δεν χτύπησε κάποιο ανίκητο ζιζάνιο τις φυτείες ρυζιού στην Ινδία. Δεν ανακαλύψαμε απότομα ότι τα αποθέματα πετρελαίου αρκούν μόλις για 2 χρόνια ακόμα ούτε ότι το αλουμίνιο είναι πιο καρκινογόνο από το ράδιο και θα πρέπει να απαγορευτεί παντού. Δεν εμφανίστηκε κάποιος υπερ-υπολογιστής που θα αντικαταστήσει τους γιατρούς. Δεν έπαψε να υπάρχει ανάγκη για ικανούς δασκάλους, άξιους πυροσβέστες, εργατικά στελέχη πωλήσεων ή ταλαντούχους ηθοποιούς. Επίσης, δεν έγινε κάποια παγκόσμια καταστροφή: δεν ξέσπασε καμία πανδημία, ο τυφώνας Σάντυ δεν έφερε για παρέα άλλους  5-6 και δεν υφιστάμεθα εισβολή από εξωγήινους.

Και στους τρεις μεγάλους τομείς της οικονομίας δεν έχει αλλάξει τίποτα. It’s business as usual. Αυτό αξίζει να το θυμάσαι για την κρίση.

Τότε, από πού προκύπτει η κρίση;

Αυτό που άλλαξε είναι ότι κάποια στοιχήματα ρευστότητας που είχαν μπει (και συνεχίζουν να μπαίνουν) αποκαλύφθηκαν και οι στοιχηματίζοντες συνειδητοποίησαν απότομα πώς λειτουργεί το Πάμε Στοίχημα: υπέρ της μπάνκας. Η κρίση δεν υπάρχει στην πραγματική οικονομία, υπάρχει μόνο σε ένα παράλληλο τζογάρισμα που γίνεται γύρω από αυτήν. Και μάλιστα, ειδικά με τα παράγωγα, έχεις για πρώτη φορά τζογάρισμα που δεν συμβάλει καθόλου στην ίδια την πραγματική οικονομία (σε αντίθεση για παράδειγμα με τις μετοχές, η αγορά των οποίων παρέχει ρευστότητα σε όσους έχουν ανάγκη να υλοποιήσουν το επιχειρηματικό τους σχέδιο). Η ρευστότητα για την οποία μιλάμε δεν είναι καν πραγματικά λεφτά: είναι ποσά σε πεδία ενός excel που κυκλοφορεί από γραφείο σε γραφείο. Σχεδόν σε βάζει σε πειρασμό να πεις «έλα τώρα, βάλε δυο μηδενικά παραπάνω εκεί» και να λύσεις έτσι το πρόβλημα.

Μη μασάς. Μην τους πιστεύεις. Άλλο η φρικτή κακοδιαχείριση που έκανε την Ελλάδα να ζει μέσα σε μια ψεύτικη χλιδή και να γίνει το πρώτο θύμα της Ευρωζώνης και άλλο η κρίση. Κράτα το αυτό στο μυαλό σου γιατί σημαίνει επίσης ότι ακόμα κι αν με κάποιο μαγικό τρόπο αύριο ξυπνούσαμε σε μια οικονομία που λειτουργεί σωστά, την κρίση δεν θα την είχαμε περάσει. Θα πρέπει να ληφθούν μέτρα που επηρεάζουν συνολικά τις οικονομίες των δυτικών κρατών και αυτή την στιγμή μόνο ο επανεκλεγείς Αμερικανός Πρόεδρος έχει κάνει κάποια δειλά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση και μόνο για τις Πολιτείες του. Τα άλλα, τα περί ανταγωνιστικότητας, καλά είναι αλλά να τα σκέφτεσαι σε άρρηκτο συνδυασμό με όλα όσα «απολαμβάνουν» οι πολίτες των πιο ανταγωνιστικών οικονομιών στον κόσμο, όπως ας πούμε της Κίνας. Και να κρατάς μικρό καλάθι.

Υφεσιακές προβλέψεις

Έρχομαι σήμερα να παλέψω ενάντια στη μνήμη του χρυσόψαρου, δουλεύοντας με το μόνο όπλο που το κακόμοιρο χρυσόψαρο έχει: το internet.

O προϋπολογισμός του 2013 στηρίζεται σε δύο υποθέσεις εργασίας. Αν βγουν αυτές, βγαίνουν και τα νούμερα. Αλλιώς δεν βγαίνουν και πέφτουμε πάλι στην γνωστή δικαιολογία «η ύφεση ήταν μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη».

Οι δύο αυτές προβλέψεις, πάνω στις οποίες στηρίζεται όλη η ανάλυση, είναι η ύφεση και το έλλειμμα. Μας ενδιαφέρει τόσο για το πού θα κλείσουν αυτά τα μεγέθη εντός του 2012 όσο και το ύψος στο οποίο θα διαμορφωθούν το 2013.

Ο νέος προϋπολογισμό προβλέπει συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας κατά 6.5%για το 2012 και 3.8% για το 2013.

Όταν ψηφιζόταν ο προϋπολογισμός του 2012 όμως, με τον Βενιζέλο να δίνει στον Πετσάλνικο ένα φλασάκι (ενδεχομένως το ίδιο που είχε αποθηκευμένη τη λίστα Λαγκάρντ – λέω εγώ τώρα) οι προβλέψεις έλεγαν άλλα.

Η ύφεση της ελληνικής οικονομίας θα συνεχισθεί το 2012 και θα διαμορφωθεί στο 2.5% από 5.5% εφέτος, ενώ το έλλειμμα θα υποχωρήσει στο 6.8% του ΑΕΠ, από 8.5% το 2011, σύμφωνα με το προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2012 που δόθηκε τη Δευτέρα στη δημοσιότητα και κατατέθηκε στη Βουλή.

Με άλλα λόγια, περιμέναν ότι το 2011 θα κλείσει στο -5.5% και έτσι το 2012 θα φτάσει στο -2.5%.

Υπήρχαν ήδη φωνές ότι αυτό είναι εξαιρετικά αισιόδοξο (ευγενικός τρόπος για να πεις ότι είναι ευχολόγιο ή ξεκάθαρο ψέμα).

Και πράγματι:

Στο 7.1% ανήλθε τελικά η ύφεση στην ελληνική οικονομία το 2011, αντί της αρχικής εκτίμησης για μείωση του ΑΕΠ κατά 6.9%.

(Όταν λένε αρχικής εννοούν μετά από δεν-ξέρω-γω-πόσες αναθεωρήσεις. Αρχική θα έπρεπε να λέγεται η αρχική και μόνο.)

Όσο για το νούμερο που μετράει στην καθημερινότητά μας περισσότερο από όλα, στην τρομερή ανεργία, να θυμίσω ότι:

Ο προϋπολογισμός προβλέπει έκρηξη ανεργίας από το 11,9% το 2010 στο 15,4% το 2011 και στο 17,1% το 2012. Η ύφεση εντείνεται με την εκτίμηση για το 2012 να την τοποθετεί στο 2,8%, έναντι πρόβλεψης για 2,5% στο προσχέδιο του προϋπολογισμού.

Εντωμεταξύ, η ανεργία έχει πιάσει ήδη το 25,1% και η ύφεση, αντί για 2.5, είναι στο 6.1%

Για να γίνει κατανοητό: οι ίδιοι άνθρωποι, με τις ίδιες μεθοδολογίες, υπολόγιζαν το 2011 ύφεση 5.,5% (αντί του 7,1% που τελικά δέχονται), για το 2012 υπολόγιζαν ύφεση 2,8% (αντί για 6.1 που επισήμως είναι τώρα ή 7% που προβλέπει ότι θα κλείσει ο Moody’s) και τώρα για το 2012 υπολογίζουν 6.5%

Ένα απλό projection να κάνεις:

Το 2011 μιλούσαν για 5.5 και φτάσαμε στο 7.1

Το 2012 μιλούσαν για2.5 και θα φτάσουμε στο 7

Άρα, το 2013 μιλάνε για 3.8 και άρα, με βάση τις παλιότερες αστοχίες τους, υπολογίζω ότι θα πιάσουμε 7.04 (τα-ντά!). Αυτό βγαίνει με απλή γραμμική εξίσωση, δώστε μου ένα χρόνο μνημονίου ακόμα και θα το βγάλω και σε μορφή αx^2+βx+γ=0.

Να θυμίσω τέλος ότι όλες αυτές οι προβλέψεις εκτιμήσεις κλπ έχουν γίνει ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ, τα οποία δεν τα έχουν καν λάβει υπ’ όψη τους. Γιατί φυσικά, στα μυαλά τους, ο εργαζόμενος, ο συνταξιούχος, ο δημόσιος υπάλληλος είναι μόνο έξοδα. Δεν είναι ταυτόχρονα πελάτες στο διπλανό μαγαζί, με το διαθέσιμο εισόδημά τους διαρκώς περιοριζόμενο.

Τα παραπάνω τα έψαξα και τα ετοίμασα προχθές. Σήμερα σκάει η είδηση «ουπς, τα μοντέλα μας ήταν λάθος!», από την οποία όμως εξακολουθεί να λείπει το τι θα κάνουν για να τα διορθώσουν:

Το βασικό στοιχείο που χρησιμοποιεί το Ταμείο και συνεπώς οι κυβερνήσεις ονομάζεται δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής. Πρόκειται για έναν αριθμό με βάση τον οποίο υπολογίζεται κατά πόσο θα μειωθεί το ΑΕΠ μιας χώρας αν ληφθούν δημοσιονομικά μέτρα συγκεκριμένου ύψους. Σύμφωνα με το ΔΝΤ ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής που χρησιμοποιείται στις περισσότερες προβλέψεις είναι το 0,5.

Δηλαδή, αν ληφθούν μέτρα λιτότητας 1 δισ. ευρώ, προβλέπεται ότι το ΑΕΠ θα μειωθεί κατά 500 εκ. ευρώ. Ομως σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα στοιχεία, ο πραγματικός δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής είναι στην τελικά από 0,9-1,7. Δηλαδή ανάλογα με την περίπτωση η λήψη μέτρων λιτότητας ύψους 1 δισ. ευρώ μείωσε το ΑΕΠ από 900 εκ. ευρώ μέχρι 1,7 δισ. ευρώ. Η μεγάλη διαφορά μεταξύ του τι πίστευε το ΔΝΤ ότι συμβαίνει με τα μέτρα λιτότητας και του τι πραγματικά γίνεται, εξηγεί και το γιατί έπεσε «έξω» στις προβλέψεις του για την Ελλάδα.

Και έρχεται το ερώτημα: όταν η ύφεση πιάσει διψήφιο νούμερο, πιστεύετε ότι θα πάθουν κάτι όσοι κάνουν τόσο πρόχειρες προβλέψεις ή αντίθετα θα απαιτήσουν νέες περικοπές μισθών και συντάξεων;