• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Νοέμβριος 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Απέναντι στο σκοτάδι

 

DC Endeavour Morse: How do you do it? Leave it at the front door?
DI Fred Thursday: ‘Cause I have to. Case like this will tear a heart right out of a man. Find something worth defending.
DC Endeavour Morse: I thought I had! Found something.
DI Fred Thursday: Music? I suppose music is as good as anything. Go home. Put your best record on. Loud as it’ll play. And with every note, you remember: That’s something the darkness couldn’t take from you.

Απολαυστική σειρά. Μεστή και δουλεμένη ψιλο-βελονιά. Το επεισόδιο που είδα χθες (S01E02) με άφησε με την ανάγκη να την «διαφημίσω» και σε άλλους.

Advertisements

Το ποστ του Μπλακάντερ

blackadder-series-4-blackadder-goes-forth

Ξανάδα πρόσφατα το υπέροχο Blackadder Goes Forth (μάλιστα, το είδαμε μαζί με τον γιό μου, σαν τα μούτρα μου θα το καταντήσω το παλληκάρι!). Νομίζω ότι ένα μεγάλο (και υγιές) μέρος των σημερινών Ελλήνων θα έπρεπε να ταυτιστεί με τον Edmund: είναι αρκετά έξυπνος για να αντιλαμβάνεται όλη την παλαβομάρα που του επιβάλουν, ικανός να εντοπίζει τα πελώρια λάθη της ηγεσίας και να προβλέπει ορθά τις συμφορές που έρχοναι. Ταυτόχρονα είναι εντελώς ανίσχυρος να αξιοποιήσει αυτή την γνώση ώστε να αμυνθεί απέναντι στις δυνάμεις του πεπρωμένου και την επερχόμενη διαταγή για επίθεση αυτοκτονίας.

Ας εκλάβει ο καθένας τον παραπάνω συμβολισμό όπως εξυπηρετεί τις προκαταλήψεις του. Το μέγα θέμα είναι η αντικανότητά μας να αμυνθούμε απέναντι σε όλα όσα συμβαίνουν.

Το ποστ των μιουζικαλ

«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο», Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

mv5bnjqyoti5mdk0ml5bml5banbnxkftztgwmdk1mtc5ote-_v1_sy1000_sx1500_al_

Χρόνια τώρα το λέω: Σιχαίνομαι τα μιούζικαλ.

Με εξαίρεση φυσικά το αριστουργηματικό All that jazz του Μπομπ Φόσι. Και το Καμπαρέ, επίσης του Μπομπ Φόσι. Μ’ αρέσει πολύ και το Σικάγο, που είναι βασισμένο στον τρόπο που είχε ανεβάσει το αντίστοιχο θεατρικό ο (είναι προφανές το όνομα που έρχεται, έτσι; ) Μπομπ Φόσι. Κοινώς, σιχαίνομαι τα μιούζικαλ, με εξαίρεση τις δουλειές του Μπομπ Φόσι. Αυτό άλλαξε από το Σάββατο, όταν και είδα το La La Land.

ΟΚ, ας το ορίσω λοιπόν απ’ την αρχή και σωστά: σιχαίνομαι τα περισσότερα μιουζικαλ. Τα σιχαίνομαι γιατί είναι δουλειές πρόχειρες, με βαρετό, προβλέψιμο σενάριο και κακή σκηνοθεσία. Τα σιχαίνομαι γιατί θυμίζουν σε ταινίες τη μουσική για ανελκυστήρες και σούπερ μάρκετ, τα σιχαίνομαι γιατί θυμίζουν έτοιμα ντολμαδάκια κονσέρβας που σερβίρονται με θράσος σε μεζεδοπωλείο στου Ψυρρή. Βέβαια, αν τα μιούζικαλ είναι εκνευριστικά, τι να πω για τα έργα – φωτοτυπίες, ομοιόμορφα και βαρετά με θέμα ξανά και ξανά την δυσλειτουργική οικογένεια των προαστίων, την ενδο-οικογενειακή βία (συνήθως λεκτική) και τα εντελώς first world problems τους;

Όχι, είναι το τετριμμένο και το ανούσιο που με διαολίζει. Οι ταινίες και θα μπορούσαν και θα έπρεπε να έχουν περισσότερη ομορφιά, περισσότερο σουρεαλισμό και (γιατί όχι) περισσότερη μουσική και χορό. Μας αξίζουν περισσότερες ταινίες σαν το La La Land. Μια ταινία γεμάτη φινέτσα, πρωτοποριακή μέσα στο πεπαλαιωμένο μέσο της, κρυστάλλινη και λαμπερή. Μια ταινία που προχωρά σαν απελευθερωτικός στρατός. Ένα έργο αισθητικής που στέλνει τον κυνισμό στον αγύριστο χωρίς να παριστάνει ότι δεν υπάρχει, απλά αγκαλιάζοντας το χαριτωμένο και το συναίσθημα, ανερυθρίαστα και με διάθεση βιρτουόζου τζαζίστα. Δεν είναι βρισιά το «ρομαντικός» όπως λέει κι ο Σεμπ στην ταινία κι αυτό αξίζει να το γιορτάσουμε όσοι συμφωνούμε.

Σας συνιστώ λοιπόν να πάτε να το δείτε και μάλιστα σε κακή διάθεση, όσο πιο κακή μπορείτε. Και να βουτήξετε μέσα του χωρίς προσδοκίες αλλά και χωρίς κριτική διάθεση. Βάλσαμο για τις ξινές μέρες του 2016 και για όσα μελλούμενα έρχονται. Καλή χρονιά να έχουμε!

Piaf of the day

Μήνες περάσανε χωρίς να γράψω κάτι εδώ μέσα – και τώρα, θα γράψω πάλι για τον γιο μου. Και τις χαζομάρες που αντιμετωπίζει στο περιβάλλον που μεγαλώνει, το καμάρι μου.

Από τις ελάχιστες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης που βλέπουμε είναι το «Μην Αρχίζεις τη Μουρμούρα» (εδώ που τα λέμε, είναι η *μόνη* εκπομπή που βλέπουμε). Στο χθεσινό επεισόδιο το ζευγάρι των συνταξιούχων αποφασίζει, με τα πολλά, να πάει Παρίσι. Ο γέρος ετοιμάζει πρωινό στην καλή του, φρέσκα κρουασάν απ΄το φούρνο, πορτοκαλάδα και τέτοια και, μερακλής ων, την ξυπνάει με το ακόλουθο τραγούδι:

Λέει ο πιτσιρικάς:

– Ωραία θα είναι να ξυπνάει κανείς με αυτό, ε μπαμπά;

Το αθώο πλάσμα δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι με τους γονείς που έχει ισχύει το anything you say can and will be used against you.Αμέσως ένας σατανικός γλόμπος άναψε με μια σατανικότερη ιδέα πάνω από το σατανικότατο κεφάλι μου – χεχεχεχε.

Έτσι, σήμερα το πρωί, 7:40, το τραγούδι ήταν φορτωμένο στο tablet κι έπαιζε πάνω από το κεφάλι ενός απορημένου, νυσταγμένου παλληκαριού. Η μάνα του μπήκε κι αυτή στο δωμάτιο γελώντας, κάναμε μια – δυο χορευτικές φιγούρες (επιπέδου μεθυσμένων μπαρμπάδων σε τραπέζι γάμου) και ο νεαρός, απελπισμένα, είπε:

– Είστε πολύ παράξενοι!!!

Απ΄το παιδί σου να τ΄ακούσεις βρε! 😀

Τι με χάλασε στο Avengers: Age of Ultron

 Avengers_Age_Of_Ultron-poster1

 Και, στα καλά καθούμενα, λες κι είμαστε ακόμα στο 2007 κι ανεβάζουμε 5-6 ποστ την εβδομάδα, αποφάσισα να σχολιάσω ταινία με σούπερ-ήρωες. Αγόρι μεγαλώνουμε, τέτοιες ταινίες βλέπουμε, τι θέτε; Και στην τελική, οποιανού δεν του αρέσει να διαβάζει για σούπερ-ήρωες, να πάει στη Βόρεια Κορέα, όπου έχουν μόνο έναν, τον Κιμ-Γιονγκ-Ουν-Μαν!

Αφιερωμένη στον φίλο Έντεκα, η λίστα που ακολουθεί έχει SPOILERS παντού, οπότε enter at your own risk: Συνέχεια

Τι είναι τελικά η Carcosa;

true-detective-season-1-finale

Όσοι είδαμε (και εκτιμήσαμε) την εξαιρετική σειρά True Detective αλλά δεν είμαστε στα όρια των εγκυκλοπαιδιστών, μείναμε με απορίες. Τι είναι τελικά η Carcosa; Γιατί ο κακός της ιστορίας αυτο-προσδιοριζόταν σαν Yellow King;

Για άλλη μια φορά το παρόν βλογ έρχεται να επιτελέσει κοινωνικό έργο και να σας γεμίσει λινκς!

Η Carcosa είναι μια φανταστική πόλη σε ένα διήγημα τρόμου του Ambrose Bierce. Είναι μια πόλη αρχαία, ερειπωμένη και κυριαρχείται από μια ατμόσφαιρα θανάτου, ατμόσφαιρα που δικαιολογείται απόλυτα όταν συνειδητοποιήσουμε ότι ο πρωταγωνιστής του διηγήματος είναι, εχμ, πώς να το θέσω, νεκρός. Το διήγημα, και συγκεκριμένα η πόλη, χρησιμοποιήθηκε από τον Robert W. Chambers στο βιβλίο του (ναι, το μαντέψατε) «The King in Yellow» κι όλο αυτό είναι ο σκελετός για τις αναφορές που γίνονται ξανά και ξανά στην πρώτη (?) σαιζόν του True Detective.

Περισσότερες απορίες και συζήτηση στα σχόλια. Όσοι το έχετε δει, παρακαλώ προειδοποιείτε πριν από spoilers για χατήρι ανυποψίαστων φίλων μας. Κι όσοι δεν το έχετε δει ακόμα, βάλτε το πρώτο – πρώτο στη λίστα σας. Είχα καιρό να στεναχωρηθώ επειδή τελείωσα μια σειρά και δεν έχω να δω άλλο επεισόδιο.

ΥΓ: Δείτε και δυο σχολιασμούς με ενδιαφέρον (ΠΡΟΣΟΧΗ, SPOILERS) εδώ και εδώ.

Σε άλλες εποχές

Οι ειδήσεις περνάνε σαν βιαστικά φορτηγά. Αν ήταν άλλοι χρόνοι, θα έγραφα ολόκληρο σεντόνι για την Ελευθεροτυπία. Ναι, γιατί κι άλλες εταιρείες κλείσανε, κι άλλοι εργαζόμενοι έχουν μείνει απλήρωτοι, γύρω μας σωρός οι εξίσου τραγικές ιστορίες, Ελευθεροτυπία όμως δεν είναι καμιά τους. Θυμάμαι με τόση νοσταλγία το ΄96 – ΄97 να κατεβάζω fonts στην Αγγλία για να μπορώ να την διαβάζω on line. Άλλες εποχές πραγματικά. Και για τον Σόκρατες θα έγραφα ένα ποστ, καθώς σπανίζουν οι ιδεολόγοι και όσοι από αυτούς πεθαίνουν μας λείπουν. Και για την απεργία στην Χαλυβουργική – πόσες εβδομάδες πάει πια; πόσο περισσότερο χρόνο ειδήσεων έχει φάει ο γέροντας (sic) Εφραίμ;

Οπωσδήποτε θα είχα γράψει για το Εθνικό Θέατρο. Που, εν μέσω κρίσης, έριξε τις τιμές των εισιτηρίων του και είδε τα έσοδα από εισιτήρια να αυξάνονται κατά 6%. Ναι, φωστήρες του Οικονομικών, ίσως τα έσοδα από φόρους να ήταν μεγαλύτερα αν οι φόροι ήταν μικρότεροι. Ίσως, ω μαθητευόμενοι μάγοι, η τιμή να επηρεάζει την ζήτηση (Οικονομικά Ι, α’ εξάμηνο). Δείτε τι γίνεται με τις καταθέσεις πινακίδων στις εφορίες και συγκρίνετε με την τιμολογιακή πολιτική που επέλεξε ο Χουβαρδάς κι η παρέα του (και μπράβο στους τελευταίους).

Αν ήταν άλλες εποχές, θα συνέχιζα να ενημερώνω το blog με τα μικρά, προσωπικά, καθημερινά γεγονότα μου. Θα είχα σίγουρα γράψει ας πούμε ότι εδώ και ένα μήνα (από τις 26 Νοεμβρίου συγκεκριμένα) η οικογένειά μας περιλαμβάνει μια παιχνιδιάρα σκυλίτσα, ένα γλυκύτατο σίφουνα με απωθημένο το μάσημα παπουτσιών, που ο πιτσιρικάς μας την βάφτισε Κούκι μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Θα είχα γράψει για το πώς πάει ο γιος μου στο σχολείο και το τι γίνεται στο γραφείο. Κι εσείς θα είχατε γράψει κάτι αντίστοιχο στα δικά σας blog. Σε φυσιολογικές συνθήκες θα κράζαμε τους πολιτικούς και τα τηλε-σελέμπριτι που ζουν στην κοσμάρα τους, και θα κουνάγαμε με αγανάκτηση το κεφάλι για την ανοησία που δέρνει το μέσο ψηφοφόρο (κάποιον όχι ριζικά διαφορετικό από εμάς). Ειδικά τέτοιες εποχές του έτους θα μιλάγαμε για ανασκοπήσεις της χρονιάς που φεύγει, σχέδια για τη νέα που έρχεται, για αναμνήσεις γιορτών και συγκινητικές επισκέψεις των σκιών των κεκοιμημένων. Αλλά και για συνταγές, για κρασιά που δοκιμάσαμε, για θεάματα που είδαμε και εστιατόρια που επισκεφτήκαμε. Μπορεί να περιγράφαμε προσωπικά προβλήματα, μπορεί να βγάζαμε κραυγές και αγωνίες και όλοι μαζί θα γράφαμε μια καλή κουβέντα στα σχόλια. Όλοι όμως, ακόμα και στα χειρότερα, θα ελπίζαμε στον ερχομό μιας καλύτερης μέρας.

Να όμως που ζούμε αυτές τις εποχές και όχι τις άλλες. Και φοβάμαι μήπως λίγες μέρες πριν την Πρωτοχρονιά του ’13 λέμε ότι το ’12 ήταν χειρότερο από το ’11.

Νιώθω μια σκιά πάνω από όλους μας. Γκρίζες γιορτές οι φετινές και μαγκωμένες. Μιλάς με ανθρώπους, εύχεσαι, ρωτάς τι κάνεις κι οι απαντήσεις είναι τσαλακωμένες. Είναι κουμπωμένες σαν προπέρσινο παλτό σε βοριαδάκι. Κανείς μας δεν περιμένει κάτι καλό – κι αυτό είναι το πιο άσχημο. Αυτή η έλλειψη ελπίδας είναι που μου ανακατεύει το στομάχι. Έχω μια εικόνα στο μυαλό μου κι είναι πολύ δυσάρεστη: είναι νύχτα, είναι στην εθνική κι ένας λαγός στέκεται στη μέση του δρόμου κοιτάζοντας τα φώτα από το φορτηγό που έρχεται κατά πάνω του. Προλαβαίνει να κινηθεί και να γλυτώσει, αλλά έχει τρομάξει τόσο με αυτά που του επιφυλάσσει η μοίρα που κερώνει. Και στέκεται.

Έτσι μοιάζουμε. Παραδομένοι στην έλλειψη προοπτικής. Δεν το παραδεχόμαστε, γιατί έχουμε στο μυαλό μας ότι είμαστε αγωνιστές κι έχουμε θεληματικά πηγούνια (και γκρίζους κροτάφους) κι όλα αυτά τα ωραία. Αλλά έχουμε παγώσει και δεν αντιδρούμε – όπως θα έπρεπε. Κι αυτό είναι χειρότερο από όλα όσα έχουν συμβεί. Η παραίτηση μας από το δικό μας αύριο είναι το χειρότερο από όλα όσα έχουν συμβεί.

Δεν θέλω όμως να μας μαυρίσω κι άλλο την ψυχή. Σε άλλες εποχές θα άφηνα την πικρίλα που έχω στο στόμα να βγει στο πληκτρολόγιο, θα ανακουφιζόμουνα και θα τελείωνε εκεί. Τώρα όμως χρειαζόμαστε το δια ταύτα. Δεν έχει σημασία πώς φτάσαμε εδώ, δεν έχει σημασία πού κάναμε λάθος (?) επιλογές, ποια στροφή έπρεπε να πάρουμε αλλιώς. Κουβαλάμε τις ιστορίες μας φυσικά και με βάση αυτές θα πορευτούμε. Θα μπορούσαμε να ήμασταν αλλού, να κάνουμε άλλα πράγματα, αλλά κάποτε διαλέξαμε αυτό που μας συνθέτει τώρα και με αυτό σαν υλικό πρέπει να δουλέψουμε για το μέλλον μας. Είναι επιτακτική ανάγκη να σταματήσουμε την βοή των τηλεοράσεων και την φασαρία του δρόμου. Χρειαζόμαστε ησυχία για να ακούσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, να ανοίξουμε κάθε κρύπτη του μυαλού και να καταλήξουμε πού θέλουμε να πάμε. Να σκάψουμε σε βάθος, να κρατήσουμε μόνο τις δικές μας επιθυμίες. Να στήσουμε στόχους με θεμέλια αυτές. Γιατί, στην τελική, έχουμε μία και μοναδική ευκαιρία να ζήσουμε την δική μας ζωή. We are a work in progress κι αυτό δεν ήταν τόσο επώδυνα αληθινό σε άλλες εποχές.

Ανασκοπήσεις τέλος λοιπόν. Στο μυαλό μας μόνο το μέλλον πρέπει να είναι, όλα τα άλλα είναι χάσιμο χρόνου. Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω απόσπασμα, όσο σχετικό και άσχετο κι αν είναι. Έχει κολλήσει στο μυαλό μου από τότε που το είδα. When a man walks into a room…

 

Εύχομαι σε όλους μας να βρούμε τον βηματισμό που χρειαζόμαστε άμεσα. Και του χρόνου τέτοιες μέρες να γράφουμε ποστ γεμάτα ελπίδα. Όπως θα έπρεπε, σε κάθε εποχή.

Χρόνια καλά!