• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Snowball στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    kaltsovrako στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Ιουλίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Λείπεις

Χθες βράδυ κοιμήθηκα καλά, για πρώτη φορά εδώ και αρκετές εβδομάδες. Ο Πανούλης, θείος μου αγαπημένος, αδελφός της μάνας μου, έχει φύγει εδώ και 20 μέρες, αλλά κι όσο ήταν διαγνωσμένος και τρέχαμε στο νοσοκομείο (η μάνα μου κυρίως, εγώ ελάχιστα), πάλι δεν κοιμόμουνα: ξυπνούσα κατά τις 4 και αργούσε να με κερδίσει πάλι ο ύπνος. Το αποκορύφωμα ήταν 3 μέρες μετά την κηδεία, όταν έμεινα ξάγρυπνος μέχρι να ξημερώσει με το μυαλό να τρέχει σε τόπους σκοτεινούς και κρύους.

Οι άνθρωποι δεν είμαστε νησιά. Οι άνθρωποι δεν είμαστε αυτοφυείς κι ανεξάρτητοι. Οι χαρακτήρες και οι ιστορίες μας είναι συνισταμένη πολλών επιλογών και, στις περισσότερες από αυτές, επηρεαστήκαμε από κοντινούς μας ανθρώπους. Ξέρω ποιος δάσκαλος με «έσπρωξε» να σπουδάσω χημικός μηχανικός, ξέρω ποιος άνθρωπος μου έμαθε να είμαι πρώτα απ’ όλα εντάξει με την ηθική μου. Ξέρω ποιος από την οικογένεια αγαπούσε το κρασί και πώς η δική μου αγάπη προς αυτό είναι αγάπη προς εκείνον. Είναι η ζωή μας μια σκάλα, που την χτίζουμε με κόπο, σκαλί – σκαλί, για να την χρησιμοποιήσουμε να ανεβούμε στους στόχους μας. Οι άνθρωποί σου γίνονται σκαλοπάτια στην σκάλα σου. Όταν ξαφνικά ένα σκαλοπάτι φύγει, όταν στη θέση του πρέπει να μάθεις στην απουσία, τι συμβαίνει στην σκάλα; Μπορεί να επισκευαστεί; Και θα είναι πια η ίδια σκάλα;

Πώς γίνεται αυτό; Πώς μπορεί να έχει τελειώσει το γέλιο κάποιου; Το ξέρω ότι είναι κάτι απόλυτα φυσικό και δεν είναι η πρώτη φορά που το αντιμετωπίζω, τα 46 κλείνω φέτος. Αλλά συνεχίζει να μην χωράει στο μυαλό μου. Πώς γίνεται η παρουσία απουσία; Πώς μπορεί να τελειώνει η ιστορία σου με κάποιον αγαπημένο την ώρα που έχεις ακόμα τόσα να πεις, τόσα να κάνεις. Γιατί σπαταλάμε τον χρόνο μας σε απειροελάχιστης σημασίας μαλακίες αναβάλλοντας αυτά που θέλουμε να μοιραστούμε;

Χθες βράδυ κοιμήθηκα καλά αλλά όρεξη για κάτι από το ανούσια καθημερινά ακόμα δεν έχω βρει. Κι ούτε ξέρω πότε θα συμβεί αυτό.

Το ποστ του Μπλακάντερ

blackadder-series-4-blackadder-goes-forth

Ξανάδα πρόσφατα το υπέροχο Blackadder Goes Forth (μάλιστα, το είδαμε μαζί με τον γιό μου, σαν τα μούτρα μου θα το καταντήσω το παλληκάρι!). Νομίζω ότι ένα μεγάλο (και υγιές) μέρος των σημερινών Ελλήνων θα έπρεπε να ταυτιστεί με τον Edmund: είναι αρκετά έξυπνος για να αντιλαμβάνεται όλη την παλαβομάρα που του επιβάλουν, ικανός να εντοπίζει τα πελώρια λάθη της ηγεσίας και να προβλέπει ορθά τις συμφορές που έρχοναι. Ταυτόχρονα είναι εντελώς ανίσχυρος να αξιοποιήσει αυτή την γνώση ώστε να αμυνθεί απέναντι στις δυνάμεις του πεπρωμένου και την επερχόμενη διαταγή για επίθεση αυτοκτονίας.

Ας εκλάβει ο καθένας τον παραπάνω συμβολισμό όπως εξυπηρετεί τις προκαταλήψεις του. Το μέγα θέμα είναι η αντικανότητά μας να αμυνθούμε απέναντι σε όλα όσα συμβαίνουν.

Απολογισμοί

Υπάρχουν ελάχιστες μέρες που ο άνθρωπος είναι τόσο ανθεκτικός, ώστε να μπορεί να κοιταχτεί ψύχραιμα στον καθρέφτη κια ν’ αναρωτηθεί «Τι έχω κάνει στη ζωή μου;», αλλά φαίνεται ότι οι ημέρες που αναλαμβάνουμε να κάνουμε τέτοιες εκτιμήσεις, είναι συχνά οι μέρες που έχουμε τις λιγότερες πιθανότητες να μείνουμε ικανοποιημένοι από την απάντηση.

Μικ Τζάκσον «Κάτω από τη γη»

Τα κουτιά των αναμνήσεων

Μόλις έπιασε το καλοκαίρι, έγινε μια εκκαθάριση στο δωμάτιο του πιτσιρικά. Μεγάλωσε πια και παιχνίδια που τον συντροφεύανε χρόνια, ακόμα και χωρίς να ασχολείται μαζί τους, έγιναν περιττά. Τα περισσότερα πήραν το δρόμο για μικρότερα παιδιά φίλων – λίγα και εκλεκτά μπήκαν σε μια κούτα που έπρεπε να ανέβει στο πατάρι. Κι έτσι, χωρίς να το περιμένω, κάναμε εκκαθάριση στο πατάρι. Και μέσα σε όσα βγήκαν (χριστουγεννιάτικο δέντρο, ένα φωτιστικό κουζίνας, κάποιες παλιές φλοκάτες κλπ) ήταν και δυο σάκοι με τα πράγματά μου από τη θητεία στο Ναυτικό, από το μακρινό ‘96: στολάρες με ασπιρίνες, ρούχα αγγαρείας, ακόμα κι ένα σημειωματάριο που είχα στην προπαίδευση στον Πόρο.

Αυτό το τελευταίο ήταν το πιο παράδοξο απ’ όλα. Το χρησιμοποιούσα σαν ένα μικρό ημερολόγιο αλλά και για να σκίζω σελίδες γράφω γράμματα στην καλή μου αλλά και σε φίλους – όχι πολλά, πόσες εβδομάδες άλλωστε ήμουνα εκεί. Παγιδευμένο, 20 χρόνια μετά, ήταν ένα γράμμα που είχα ξεκινήσει για τον φίλο μου τον Β. και δεν τέλειωσα ποτέ, τρέχα γύρευε γιατί. Τον προσφωνώ μάλιστα «αδελφό» και ξεκινώ να του μιλάω για την καθημερινότητα του στρατοπέδου, πώς περνάω, τι μου λείπει, τι περιμένω να κάνω μετά την ορκωμοσία. Όσα γράφει στους φίλους του οποιοδήποτε νεοσύλλεκτος.

Με τον Β., «αδελφό» πίσω στο 1996, δεν μιλιόμαστε πια. Στα χρόνια του fb φανερώθηκε ο φασίστας μέσα του και κόψαμε τελείως. Ο ίδιος δηλώνει φιλελεύθερος βέβαια και θα αντιδρούσε αν τον έλεγα φασίστα, αλλά οι απόψεις που διατυπώνει είναι ευθέως μισανθρωπικές. Δεν ξεκόψαμε σωστά, απλά πάψαμε να μιλάμε κάποτε. Με τρώει αυτό, ακόμα πιστεύω ότι οι φίλοι μας είναι λίγοι και πολύτιμοι και πρέπει να τους δίνουμε μια ευκαιρία, να τους κράζουμε για το πώς έγιναν, να μας στέλνουν κι αυτοί στον αγύριστο, να καθαρίζουμε ανοικτά, Αλλά τα πράγματα δεν διορθώνονται πάντα. Κι αυτό το παγιδευμένο, ημιτελές γράμμα, ενός άλλου εγώ μου σε έναν άλλον Β. κλειδωμένο μέσα σε ένα κουτί αναμνήσεων για 20 (!!!) χρόνια έχει καρφωθεί στο μυαλό μου εδώ και μέρες.

Είναι παράδοξα τα κουτιά των αναμνήσεών μας. Σαν να στέλνουμε στον εαυτό μας από το παρελθόν έναν χρυσό δίσκο του Βόγιατζερ – και μάλιστα είναι ακόμα πιο έντονο αυτό όταν βρίσκεις κομμάτια του εαυτού σου εκεί που δεν τα περιμένεις. Τι θα έλεγα στον εαυτό μου αν μπορούσα να τον συναντήσω 2 δεκαετίες πριν; Ή μία; Ή και παλιότερα (ας είμαστε ειλικρινείς, οι δεκαετίες προς τα πίσω αρχίζουν και πληθαίνουν!). Για τα λάθη που έρχονται; Για τις καταστροφές που μπορεί να αποτρέψει;

Παράξενο έτσι; Η πρώτη μου σκέψη δεν είναι τα καλά. Δεν θα ήταν να με διαβεβαιώσω για όσα θετικά θα έρθουν, για όσα θα πετύχω σε προσωπικό (και όχι μόνο) επίπεδο: για τα λάθη είναι. Και μάλιστα για τα χαζά, μικρά λάθη, για όσες πληγές μοίρασα σε ανθρώπους δικούς μου, για κινήσεις που χρόνια μετά με ακολουθούν με ντροπή. Τα μεγάλα λάθη είναι δικά μου και θα τα ξαναέκανα, οι ουλές που αφήνουν είναι ο χαρακτήρας που κερδίζουμε. Ελεύθερα τα επέλεξα, δεν θα τα πετάξω τώρα στα σκουπίδια. Τα μικρά θέλω να διορθώσω, αυτά που δηλητηριάζουν την καθημερινότητα.

Πολύ το βάρυνα – λογικό όμως δεν είναι όταν το παρελθόν, διαρκώς παρόν στην σκέψη μας, εισβάλει απροειδοποίητα; 20 χρόνια είναι πολλά και σαν ορόσημο σε κάνουν να αναπολείς, να αξιολογείς και να σιχτιρίζεις τον εαυτό σου. Αλλά και να χαίρεσαι για τις ομορφότερες στιγμές που σου χάρισε η διαδρομή. «Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. / Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, / ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.»

Το γράμμα δεν είχα κουράγιο να το διαβάσω λέξη προς λέξη, αλλά το φύλαξα. Είναι μαζί με τις μπελαμάνες και τα μαντήλια ενός 25χρονου ναυτάρα, στο πατάρι. Όταν χρειαστεί να κάνουμε ξανά εκκαθάριση θα είναι εκεί, παρέα με τα μωρουδιακά παιχνίδια του γιου μου και τις κουβέρτες που έπλεξε η γιαγιά της καλής μου, σαν διαστημόπλοια που ταξιδεύουν στο αιώνιο κενό, να μου ψιθυρίσουν ασήμαντες λεπτομέρειες από την προσωπική μου διαδρομή. Αυτές τελικά που αν τις βάλεις στην σειρά σχηματίζουν τις Ζωές μας.

Το ξήλωμα του πουλόβερ

Flags of the United Kingdom and the European Union Divided

Υπάρχει κόσμος που πανηγυρίζει μετά το BREXIT υπάρχει και κόσμος που θρηνεί. Θεωρώ ότι θα έπρεπε όλοι να παρακολουθούμε πολύ σκεπτικοί τις εξελίξεις, καθώς ένα ντόμινο κατάρρευσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης μπορεί να οδηγήσει σε κυριολεκτικά απρόβλεπτες καταστάσεις.

Κάποιοι (ναι, οι φιλελέ) χρεώνουν αυτόματα το αποτέλεσμα στον λαϊκισμό. Η ανάλυση αυτή είναι πρόχειρη και αφελής. Πρώτα απ’ όλα μεθοδολογικά: ένα αποτέλεσμα άνω του 50% δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ακραίο – θα έπρεπε να είναι προφανές πως οτιδήποτε εκφράζει πάνω από τους μισούς δεν είναι άκρο. Μετά, όσο κι αν ο Φάραντζ, η Λεπέν ή τα δικά μας χρυσαύγουλα ονειρεύονται νίκες σε εκλογές και μετράνε κουκιά, δεν είναι όλοι όσοι ψηφίσαν έξοδο έτοιμοι να ψηφίσουν UKIP. Σε ένα ερώτημα με μόνο 2 επιλογές, είναι γελοίο να ερμηνεύεις το σύνολο των απαντήσεων μονοδιάστατα (το ίδιο φυσικά ισχύει και για τις ψήφους του BREMAIN). Στην πραγματικότητα, εδώ και χρόνια έρχονται σημάδια που λένε ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν εγκρίνουν την πορεία που έχει πάρει η ΕΕ, μια πορεία που προσωπικά βρίσκω αντιδημοκρατική, αδιαφανή και χωρίς λογοδοσία, αλλά το διευθυντήριο – ιερατείο τους γράφει στα παπάρια του κι αναρωτιέται πώς τολμά και διαμαρτύρεται το πόπολο. Χαρακτηριστικό του πόσο πελώριο είναι το δημοκρατικό έλλειμμα της ΕΕ είναι η ανοιχτά διατυμπανισμένη άποψη ότι το πρόβλημα είναι τα δημοψηφίσματα (και οι εκλογές), η πατερναλιστική τοποθέτηση ότι ο λαουτζίκος παρασέρνεται.

Δεν θέλω να βουτήξω στα σενάρια της επόμενης μέρας, τα οποία και άπειρα είναι και η τελική τους έκβαση θα καθοριστεί από ένα χαοτικό συνδυασμό παραγόντων. Θέλω να σταθώ λίγο στην επαρχιώτικη νοοτροπία των «φιλο-ευρωπαϊστών» μας, που λατρεύουν σενάρια που καταλήγουν σε ΤΙΝΑ (TINA = There Is No Alternative). Αυτοί οι τύπου είναι πάντα ενθουσιασμένοι με όσα αντιπροσωπεύει η Ευρώπη. Ποια είναι αυτά όμως;

Τι αντιπροσωπεύει η Ευρώπη; Τι στα αλήθεια έχει κάνει για τον πλανήτη;

Οι Ευρωπαίοι κάναμε υπέροχη ποίηση – όπως όμως έκαναν και οι Πέρσες. Κάναμε θέατρο – όπως και οι Κινέζοι. Κάναμε μουσική – όπως περίπου όλοι. Βρήκαμε τα μαθηματικά, αλλά χωρίς τους Άραβες θα τα είχαμε αφήσει στο επίπεδο του δημοτικού. Τυπώσαμε βιβλία, αλλά τη μέθοδο την βρήκαμε από τους Κινέζους και τα κείμενα από βιβλιοθήκες που είχαν σώσει οι Άραβες. Καλλιεργήσαμε το εμπόριο κι εξερευνήσαμε τον πλανήτη, αλλά το κάναμε για να φέρνουμε μπαχαρικά από τις Ινδίες. Πετύχαμε επιστημονικές ανακαλύψεις, αλλά το ίδιο μπορούν να ισχυριστούν και τόσοι άλλοι. Δημιουργήσαμε μεσαία τάξη με όλα όσα συνεπάγεται – ΟΚ, αυτό είναι κάτι μοναδικό, και πράγματι αποτελούσε σημαντική πρόοδο σε σχέση με τις κοινωνίες του μεσαίωνα, αλλά η ευκαιρία σε μεγάλο βαθμό δόθηκε από τους πόρους που εξασφάλισε ο αποικισμός.

Η Ευρώπη λοιπόν έχει ένα σωρό καλά, πραγματικά πολλά, αλλά σε κανένα σχεδόν δεν έχει αποκλειστικά. Και το χειρότερο – η Ευρώπη δεν είναι μόνο αυτά.

Να μιλήσουμε ωμά; Η Ευρώπη είναι η ήπειρος του αποικισμού. Οι Ευρωπαίοι είμαστε πιο πλούσιοι γιατί για αιώνες ολόκληρους αρπάξαμε τον πλούτο άλλων ηπείρων, άλλων λαών. Η Ευρώπη είναι η ήπειρος της γενοκτονίας, του ρατσισμού και της σκλαβιάς. Της Ιεράς Εξέτασης και της μαζικής βάφτισης των Ινδιάνων πριν τη μαζική εκτέλεσή τους. Της καταπίεσης όσων γεννήθηκαν σε κάθε άλλο τόπο. Του πλιάτσικου και της realpolitik. Η Ευρώπη είναι ο τόπος που έκανε εξαγωγή τα χειρότερα καθάρματά του και έδωσε αποτελέσματα σαν τις Σταυροφορίες ή το Άπαρτχαϊντ. Η Ευρώπη, μετά από αιώνες ασυγκράτητων πολέμων, κατάφερε και γέννησε τους δύο παγκόσμιους.

Με μέτρο λοιπόν ο ενθουσιασμός για τον «ευρωπαϊκό πολιτισμό». Έχει πολλά καλά, έχει πελώριες συμβολές στην πορεία της ανθρωπότητας, αλλά αν διαβάσεις λίγο σωστά την Ιστορία, έχει κάνει και τα χειρότερα από όλους. Ο λόγος που το ξήλωμα του πουλόβερ της ΕΕ είναι ανατριχιαστικό γιατί μπορεί από πίσω να κρύβεται πάλι ένα από τα τέρατα. Η Ένωση έγινε για να αποκλειστεί ένας νέος πόλεμος. Δεν είναι τυχαίο ότι τα προβλήματα παρουσιάστηκαν όταν έφυγε από την σκηνή η γενιά των πολιτικών που είχαν ζήσει την απανθρωπιά του τελευταίου πολέμου. Ας το πούμε με το όνομά του πλέον: ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ενωμένη Ευρώπη είναι ο κυνικός, μισαλλόδοξος, άγριος τρόπος που την κυβερνά η ελίτ της κι όχι ο τρόπος που η τελευταία αμφισβητείται. Αυτός, μακάρι να γινόταν πιο οργανωμένα και συνειδητά κι όχι έτσι που επιτρέπει σε ακροδεξιούς και τυχοδιώκτες να καπελώνουν τις αντιδράσεις.

Μικρές σκέψεις με αφορμή ένα μεγάλο ταξίδι

Είναι 5 ώρες μέχρι τη Ντόχα κι άλλες 14 από κει μέχρι τη Μανίλα. 5 + 14 = 19 και, να είμαστε ειλικρινείς, ακόμα και κάτι που μου αρέσει πολύ δεν θέλω να το κάνω επί 19 ώρες. Ευκαιρία όμως, τώρα που γυρίσαμε, να γράψω λίγες μικρές σκέψεις.

  • Η Μανίλα είναι μια ασιατική μεγαλούπολη, με όλα τα στραβά που αυτό συνεπάγεται. Η χώρα όμως, μόλις απομακρυνθείς λίγο από την πρωτεύουσα, είναι πανέμορφη.
  • Είναι απατηλά, ύπουλα εύκολο να συνηθίσεις να είσαι ο αποικιοκράτης. Σε χώρες της Ασίας οι διαφορές εισοδήματος είναι ιλλιγγιώδεις και η ζωή που απολαμβάνεις αν είσαι ο από πάνω εντυπωσιακή. Το χειρότερο είναι η ψευδαίσθηση ότι κάνεις χάρη στους εργαζόμενούς σου γιατί τους πληρώνεις όσα τους έταξες και δεν τους φέρεσαι χειρότερα ξερωγώ…
  • Οι άνθρωποι γουστάρουμε την χλιδή αλλά πραγματικά ξεπουλιόμαστε για το δικαίωμα της αποκλειστικότητας.
  • Τα παιδιά προσαρμόζονται εύκολα και είναι καλοπροαίρετα. Είναι κρίμα που χάνουμε αυτές τις ποιότητες καθώς περνάνε τα χρόνια.
  • Τα μικρά καθημερινά που διαφέρουν από τόπο σε τόπο είναι τα πιο εντυπωσιακά. Πχ οι Φιλιππινέζοι φιλάνε τους συγγενείς μία (1) φορά, στο δεξί μάγουλο συγκεκριμένα. Δεν πίνουν ποτό με το φαγητό τους, αλλά μετά. Κι άλλα τέτοια.
  • Όπως στην Ηλεία θα δεις καρπούζια ή κολοκύθες σε υπαίθρια μανάβικα, έτσι στη Μανίλα θα δεις ανανάδες. Οι οποίοι είναι ο κορμός του δέντρου, όχι ο καρπός του.
  • Οι Γιαπωνέζοι έχουν συμπεριφορά στα όρια του εξωγήινου.
  • Κάθε Δευτέρα συντονιζόμαστε στο καινούργιο επεισόδιο του Game of Thrones κι αυτό συμβαίνει είτε βρίσκεσαι στην Αθήνα είτε στη Μανίλα ή και οπουδήποτε αλλού. Αν επιχειρήσεις να χωνέψεις το μέγεθος, αντιλαμβάνεσαι την σημασία της λέξης Φαινόμενο.
  • Είναι παράξενο να ακούς από Φιλιππινέζο πως «ο Μαγγελάνος ανακάλυψε τις Φιλιππίνες». Εντάξει, να το λέμε μεταξύ μας οι Ευρωπαίοι, αλλά ρε φίλε είσαι σίγουρος ότι δεν τις είχατε ήδη ανακαλύψει εσείς που ζούσατε στον τόπο σας;;;
  • Σε κάθε χώρα όταν οι άνθρωποι μιλάνε για πολιτική καταλήγουν ότι «αυτά συμβαίνουν μόνο σε αυτή την χώρα».
  • Η κουζίνα κάθε τόπου είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων: κλίματος, πρώτων υλών, ιστορικών επιρροών. Μου φαίνεται επίσης πως το πόσο την προβάλεις εξαρτάται από το πόσο εκτιμάς την ιστορία σου. Οι Φιλιππίνες για παράδειγμα συνδυάζουν Άπω Ανατολή με Ισπανία και αμερικάνικες μερίδες.
  • Η σινιγκάν ίσως να είναι η πιο νόστιμη σούπα που έχω δοκιμάσει.
  • Όταν λείπεις καιρό, από τις πιο παράξενες αισθήσεις είναι να ακούς ξανά γύρω σου ελληνικά στο αεροπλάνο της επιστροφής.
  • Επίσης όταν λείπεις καιρό απορείς που όλη η επικαιρότητα έμεινε στάσιμη. Μόνο τα αθλητικά πραγματικά προχωράνε σύμφωνα με το πρόγραμμα που έχουν.

Και λίγες φωτογραφίες χωρίς την οικογένεια σε αυτές. Οι περισσότερες μας έχουν γύρω από τραπέζια, καθώς φάγαμε σα να μην υπήρχε αύριο.

DSC_0452

Cebu, θέα από το Tops. Πανέμορφο νησί, ζωντανό και λαμπερό.

DSC_0462

Από τις καλύτερες νισουάζ που έχω φάει έβερ, με φρέσκο τόνο ελάχιστα μαγειρεμένο. (Και στο βάθος chorizo)

DSC00138

Ο Μπαμπάκης Πειρατής (πώς λέμε «ο Καραγκιόζης Μάγειρας»;)

IMG_0110

Tagaytay. Απίθανο τοπίο. Ηφαίστειο με καλδέρα και λίμνη. Μαγεία σκέτη.

DSC_0421

Τζίμπνι. Είναι τα λεωφορεία τους. Παλιά τζιπ που τους προσθέτουν καρότσα κ τα έχουν για τις συγκοινωνίες, στο κέντρο των εντελώς άναρχων δρόμων τους. Κατεβάζει ας πούμε στην αριστερή λωρίδα λεωφόρου χωρίς να υπάρχει στάση σε εκείνο το σημείο. Ροκ φιλιππίνο.

Και στα δικά σας εύχομαι!!! 🙂

Update (15/05/2016): Κοίταζα ξανά τα παραπάνω και νομίζω ότι αδικώ ένα ταξίδι που μπορέσαμε να κάνουμε μετά από γενναιοδωρία δικών μας ανθρώπων και στο οποίο περάσαμε υπέροχα. Πάντα οι σκέψεις μου είναι πρωτίστως πολιτικές, αλλά από τα παραπάνω λείπουν πολλές ζεστές στιγμές με πολύ αγαπημένους ανθρώπους. Άτιμη ψευδωνυμία, που άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους κατεβάζεις! 😉

Έλλειψη…;

 69bf7b68b5dfdfa522b5d8921c548178

Κάποια εποχή, για λίγα χρόνια, τα κείμενα έβγαιναν αβίαστα από το πληκτρολόγιο. Κάθε μέρα έσκαγαν ιδέες και σταχυολογούσα τις καλύτερες, χωρίς οικονομία για το μέλλον, χωρίς αυτοσυγκράτηση. Δεν είναι όμως απλό το πράγμα: ακόμα και στα πιο αλλοπρόσαλλα, σουρεαλιστικά κείμενά μου, με κάποιον αφαιρετικό τρόπο παρουσίαζα τον εαυτό μου. Έτσι κάνουν όλοι, δεν μπορείς να ξεφύγεις από το ποιος είσαι, το περιγράψανε πειστικά άνθρωποι πολύ πιο έξυπνοι από εμένα. Εδώ είναι το θέμα: έτσι όπως νιώθω τώρα για μένα, δεν θέλω να με παρουσιάζω. Έχω ακόμα τόνους ολόκληρους δημιουργικότητας, τους νιώθω που κινούνται κάτω από την επίφαση μιας καθημερινότητας. Προτιμώ όμως να τους αφιερώνω σε κανάκεμα των ανθρώπων μου. Αν η ανάγκη για δημιουργία πηγάζει σε κάποιον βαθμό και από την όρεξη να εντυπωσιάσεις, εγώ πια θέλω να εντυπωσιάζω πολύ εστιασμένα, πολύ λίγους, πολύ αγαπημένους.

Έτσι, αυτό που μοιάζει να μου λείπει είναι η Έμπνευση, όμως έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι: ισχύει αυτό; Έμπνευση για Γραφή – έρχεται μόνη της; Αν είναι δηλαδή για κάτι άλλο δημιουργικό, έρχονται ανεξάρτητα ή «τρώνε» η μία από την δημιουργία της άλλης; Αν θέλω να ζωγραφίσω δεν θα μπορώ να γράψω κι αν αποφασίσω να παίξω μουσική δεν θα μου έρχεται να μαγειρέψω; Και το παιχνίδι; Πού ταιριάζει το μοιρασμένο παιχνίδι; Πώς δουλεύει όλο αυτό το ρημάδι; Ναι, θέλω να γράψω ένα βιβλίο, αλλά στην τελική φαίνομαι σα να θέλω να το βρω έτοιμο και να το διορθώσω. Χμ. Δεν μ’ αρέσει αυτό το τελευταίο.

Ίσως βέβαια τα παραπάνω να είναι δικαιολογίες μέχρι να φύγει η τάπα που μου βουλώνει το μυαλό. Ίσως κι όχι. Ίσως στην τελική τούτο δω είναι ένα σημείωμα ναυαγού, πεταμένο σε μπουκάλι στο πέλαγος, που θα το διαβάσω κάποια στιγμή στο μέλλον και θα χαμογελάσω με κατανόηση. Ολόκληρο το blog βέβαια κάτι τέτοιο είναι στην τελική.