• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στη 49
    mpampakis στη 49
    mpampakis στη 49
    Snowball στη 49
    kaltsovrako στη 49
    Stavrula στη 49
    mpampakis στη Όταν έλειψαν η βουή και η…
    mpampakis στη Όταν έλειψαν η βουή και η…
    mpampakis στη Όταν έλειψαν η βουή και η…
    Νίκος Βαράκης στη Όταν έλειψαν η βουή και η…
  • a

  • Μαΐου 2021
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

This will change everything

Δεν έχω ξαναδεί το μετρό έτσι όπως ήταν την προηγούμενη εβδομάδα. Ελάχιστοι επιβάτες, με μάσκες ή/και γάντια ανταλλάσουν βλέμματα καχυποψίας και στέκονται μακριά ο ένας από τον άλλον. Κανείς δεν κρατιέται από χειρολαβή κι όταν το τραίνο φρενάρει αρχίζουμε να χορεύουμε σαν γερο-ναυτικοί σε φουρτούνα. Στο Σύνταγμα έχει κλείσει ακόμα και ο κουλουρτζής. Ο COVID-19 ήρθε και στις επόμενες λίγες εβδομάδες θα ξέρουμε πόσο αγριεμένος έχει έρθει.

Προφανώς δεν είμαι ειδικός και δεν έχω άποψη για το πώς ή πότε θα περάσει ο συναγερμός. Έρχομαι απλά να καταγράψω κάποιες σκέψεις μου για το πιθανό μέλλον, αυτό που θα έρθει όταν βρεθεί ο τρόπος και νικηθεί η πανδημία. Υποθέτω ότι θα νικηθεί σε μερικούς μήνες και θα αφήσει πολύ πόνο στο διάβα του – κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο. Θα κάνω παρακάτω το fast forward που όλοι θα θέλαμε να κάνουμε και θα καταγράψω λίγες σκέψεις μου για το μεθαύριο, για τον κόσμο που θα ξημερώσει μετά το τιθάσευμα του Κτήνους.


Είμαι της άποψης ότι ο παγκόσμιος πολιτισμός δεν θα μείνει ο ίδιος. Αντίθετα, η επίδραση της επέλασης του ιού θα είναι θεμελιώδης και δραστική. Αντιμετωπίζουμε μια δύναμη που αλλάζει βίαια τις ζωές μας με τον τρόπο που τις αλλάζει ένας παγκόσμιος πόλεμος. Ας παραδεχτούμε με πικρό χαμόγελο ότι η ένταση του φαινομένου δεν μοιάζει με τίποτα που να έχουμε ζήσει (ναι, τα μνημόνια υπαινίσσομαι ή την βαβούρα που δημιουργεί ο κάθε Ερντογάν στα σύνορα) και ας δούμε τι μας έχει κάνει να αλλάξουμε στις ζωές μας ως τώρα και τι (θεωρώ ότι) θα αλλάξει για πάντα ακόμα και όταν βγούμε από το τούνελ.


Πρώτα απ’ όλα, η διάθεση του ιού είναι ξεκάθαρη: έχει έρθει για να μας διαλύσει τις αυταπάτες. Αυταπάτες κυρίως θρησκευτικού χαρακτήρα, αλλά αναμφισβήτητα εκπορευόμενες από την πίστη (και όχι από την λογική). Η γελοία συζήτηση γύρω από το αν κολλάει ή δεν κολλάει με τη μετάληψη δείχνει ήδη αρχαία και ξεπερασμένη. Με τον ίδιο τρόπο, όταν βγούμε από την καταστροφή, κανείς δεν θα αντιμετωπίσει ξανά τη μετάληψη σαν κάτι χαλαρό και φυσιολογικό. Η οργανωμένη θρησκεία δέχεται πλήγμα ισοδύναμο με αυτό του Μαύρου Θανάτου, το γεγονός που σε μεγάλο βαθμό οδήγησε στην Αναγέννηση.


Η άλλη μεγάλη πίστη του καιρού μας, ο Νεοφιλελευθερισμός, δέχεται εξίσου πελώρια διάψευση. Ο δημόσιος τομέας αποτελεί την ασπίδα μας έναντι της πανδημίας και ο ιδιωτικός, με όλη την «σοφία» της αρρύθμιστης αγοράς, παρακολουθεί παγωμένος. Σε έξι μήνες ποιος θα τολμά να μιλήσει για ιδιωτικοποίηση νοσοκομείων; Ειδικά όταν θα έχει ξετυλιχτεί η τραγωδία που περιμένει την Αμερική της ανύπαρκτης δημόσιας υγείας. Ή ποιος θα μιλήσει για ιδωτικοποίηση κρίσιμων υποδομών, όπως το νερό; Όταν ο Μακρόν φτάνει να λέει ότι «υπάρχουν αγαθά & υπηρεσίες που πρέπει να είναι δημόσια», ένας Πρόεδρος που μόνο κουμουνιστή δεν μπορείς να τον πεις, καταλαβαίνει κανείς ότι στην έξοδο τα πλεονεκτήματα που διαλαλούσε ο (νέο-)φιλελευθερισμός θα έχουν εξατμιστεί. Μέχρι να τελειώσει όλο αυτό, το δημόσιο έχει να βάλει τρελή πλάτη για να σταθούν όρθιες οι οικονομίες και η κρατική παρέμβαση θα είναι η νόρμα. Δεν αποκλείω ακόμα και μία κάποιου είδους σεισάχθεια, αφού προηγηθεί απίστευτος πόνος ωστόσο.


Εντωμεταξύ, προσδιορίζεται εκ νέου ποιες δουλειές είναι σημαντικές. Ήρωες, χωρίς επιπολαιότητα στην χρήση της λέξης, οι νοσοκομειακοί γιατροί και οι νοσηλευτές. Κοντά τους και το διοικητικό προσωπικό των νοσοκομείων και οι υπάλληλοι της πολιτικής προστασίας. Αλλά αυτοί που θα κρατήσουν όρθιους τους υγιείς είναι οι ντελιβεράδες, οι εργαζόμενοι σε σούπερ μάρκετ και φούρνους, οι αποθηκάριοι, οι οδηγοί λεωφορείων. Οι μάγειρες σε μαγαζιά που δίνουν πακέτο κι όχι σε εστιατόρια, οι τεχνικοί δικτύων και οι δάσκαλοι που ανακαλύπτουν βιαστικά πώς λειτουργεί το messenger. Αυτές είναι οι δουλειές που σαν κοινωνία χρειαστήκαμε στα δύσκολα και άρα αυτές πρέπει να ανταμείψουμε στο μέλλον, όχι τους τραπεζικούς, τους δικηγόρους ή τους, εντελώς άχρηστους στην παρούσα συγκυρία, middle-layer managers.


Ο μέσος άνθρωπος θα προτιμήσει αυτά που τον έσωσαν, αυτά που τον κρατήσαν όρθιο στις πραγματικά κρίσιμες ώρες. Τους ειδικούς ας πούμε, που παίρνουν τη μεγάλη ρεβάνς από τα fake news των λαϊκιστών και της alt-right Δεξιάς. Τα σκληρά, ρεαλιστικά δεδομένα: όλοι λένε ότι για να αντιμετωπίσουμε αυτό που συμβαίνει χρειαζόμαστε αληθινά, αξιόπιστα data. Οι μεθοδολογίες και η αντικειμενικότητα κυριαρχούν, οι ερμηνείες των άσχετων και τα ευχολόγια των πολιτικών χάνουν με τα χέρια κάτω. Ο Τραμπ για παράδειγμα έχτισε μια καριέρα λέγοντας όλο και μεγαλύτερα ψέματα τώρα, βλέπει την πραγματικότητα να έρχεται προς το μέρος του με την φόρα αφηνιασμένης νταλίκας και όλους να δυσανασχετούν που τις αποφάσεις τις παίρνει αυτός και όχι ο Fauci. Οι ειδικοί, με τους οποίους κάποιοι μας έλεγαν μέχρι πρότινος ότι έχουμε μπουχτίσει, επανακάμπτουν θεαματικά στη συνείδησή μας. Ξαφνικά, αισιοδοξώ λίγο και για την κλιματική κρίση: όταν ξαναπιάσουμε τα ίδια επίπεδα παραγωγής αερίων θερμοκηπίου, οι ειδικοί θα μιλήσουν – όμως, αυτή την φορά, μάλλον θα τους ακούσουμε.
Το σημείο που θέλω να σταθώ είναι η σημασία που αποκτούν τα δεδομένα. Σε μια μετα-καπιταλιστική κοινωνία, το κεφάλαιο είχε αποκτήσει τέτοια κινητικότητα (και τοξικότητα επίσης, κυρίως με τις επενδύσεις στα παράγωγα) που είχε καιρό τώρα πάψει να είναι το σημείο αναφοράς. Τα δεδομένα θα έρθουν να καλύψουν αυτή την έλλειψη και μάλιστα με όλο και μεγαλύτερη την τάση του διαμοιρασμού. Οι πατέντες των κρυψίνοων θα αποδειχτούν φράχτες και εμπόδιο στην θεραπεία, οπότε θα γκρεμιστούν από το τσουνάμι του κατεπείγοντος, ενώ η κοινή χρήση και η εξ αδιαιρέτου προσπάθεια θα οδηγήσουν σε λύτρωση. Δείτε αυτή την ιστορία για παράδειγμα. The future is open source, κι αυτό θα αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζονται πνευματικά δικαιώματα, εταιρείες που τα χειρίζονται και τεχνικοί περιορισμοί που είχαν στηθεί. Όλα θα γκρεμιστούν, τουλάχιστον όλα όσα αφορούν το πεδίο της επιστήμης.


Η εργασία θα αλλάξει δραματικά. θα καθιερωθεί η απομακρυσμένη εργασία, αλλά και η ελαστική, ενώ οι αργίες θα τηρούνται «στο περίπου». Θα είναι αναμενόμενο να επικοινωνείς και να στέλνεις αρχεία, ενώ οι συναντήσεις που σπαταλάνε ώρες και υπάρχουν μόνο και μόνο για να υποκαθιστούν την έλλειψη κοινωνικής ζωής ορισμένων μανατζαρέων θα γίνουν σπάνιες και πολύτιμες: θα πρέπει να έχει αληθινή σημασία για να μπεις στην διαδικασία συνάντησης.


Ο τρόπος που ψωνίζουμε επίσης θα αλλάξει. Το προφανές είναι η άνοδος στο ηλεκτρονικό εμπόριο, αλλά περιμένω κι άλλη μια αλλαγή: θα κερδίσουν έδαφος τα μικρά μαγαζιά της γειτονίας, εις βάρος των Mall και εκπτωτικών χωριών. Θα αποδειχτούν το αποκούμπι μας στις εβδομάδες που έρχονται και θα μας κερδίσουν σαν πελάτες.


Κι αν τα παραπάνω σας ακούγονται κυρίως θετικά (εμένα έτσι μου ακούγονται), έχω και αρνητικές προφητείες. Άλλωστε, το μοντέλο που φαίνεται να έδωσε λύση σε πρώτη φάση είναι χωρών όπως η Σιγκαπούρη, όπου οι ελευθερίες είναι εξαιρετικά περιορισμένες και το Κράτος κάτι σχεδόν ιερό. Περιμένω ότι αυτό θα διαδοθεί. Αφού η συμμόρφωση στις οδηγίες μας σώζει, είναι τρελό να πηγαίνεις κόντρα και να διαμαρτύρεσαι. Η πολιτική διαφωνία θα θεωρείται περίπου αντικοινωνική συμπεριφορά και οι άρχοντές μας θα διεκδικούν το αλάθητο (αρκεί να βρουν μια επαρκή μερίδα επιστημόνων που υποστηρίζουν τις αποφάσεις τους). Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται – άλλωστε, ήδη έχει χρησιμοποιηθεί η καραντίνα σαν πρόσχημα για να προωθηθούν άσχετα μέτρα και ατζέντες πχ εφημερίδες στα σούπερ-μάρκετ. Οι διαδηλώσεις θα εκλείψουν ή και θα απαγορευτούν και ο δημόσιος λόγος ενάντια σε αποφάσεις του καθεστώτος θα θεωρείται επικίνδυνος για λόγους δημόσιας υγείας. Το μόνο καλό που βλέπω σε αυτό τον τομέα είναι ότι θα μείνει πίσω η χρήση της τεχνολογίας αναγνώρισης προσώπου – όταν όλοι φοράνε μάσκες πώς να στηριχτείς σε αυτήν;


Τα ταξίδια, οι βόλτες, οι μεγάλες παρέες είναι πρόβλημα με τον κορωναϊό και ως τέτοια θα μείνουν στην συλλογική μας συνείδηση και μετά. Ένα μακρινό ταξίδι αν γίνεται για αναψυχή και όχι για δουλειά, θα κρίνεται σαν επίδειξη νεοπλουτισμού, κάτι σαν παραγγελία αστακομακαρονάδας το καλοκαίρι του 2011. Οι μεγάλες παρέεες το ίδιο. Αυτό είναι πολύ κακό, καθώς θα περιοριστούν οι ορίζοντές μας. Η διαφωνία προς τους αρχηγούς θα αντιμετωπίζεται με εχθρότητα και η επιθυμία για νέες εμπειρίες ως κάτι εκκεντρικό και ανόητο. Όταν αρθούν οι απαγορεύσεις θα συνεχίσουμε να κλεινόμαστε σπίτι. Θα βλέπουμε όλοι μαζί τηλεόραση και θα έχουμε το νου μας στην δουλειά μας. Σπίτι – δουλειά, δουλειά – σπίτι. Οικειοθελώς και εναρμονισμένα.


Αυτά λοιπόν. Εν κατακλείδι, περιμένω ότι θα ανατείλει μια εποχή πουριτανισμού, στην οποία ωστόσο θα κυριαρχούν οι σοβαροί ειδικοί και τα αξιόπιστα δεδομένα. Θα αλλάξουν κάποια πράγματα προς το καλύτερο, και κάποια άλλα προς το χειρότερο. Το σίγουρο είναι ότι με ένα συμβάν τέτοιου μεγέθους θα αλλάξουν πολλά. Ας ελπίσουμε να είμαστε όσο το δυνατόν περισσότεροι εδώ, παρέα και υγιείς, για δούμε αυτές τις αλλαγές στις μέρες που θα έρθουν.

Stay safe.

Λείπεις

Χθες βράδυ κοιμήθηκα καλά, για πρώτη φορά εδώ και αρκετές εβδομάδες. Ο Πανούλης, θείος μου αγαπημένος, αδελφός της μάνας μου, έχει φύγει εδώ και 20 μέρες, αλλά κι όσο ήταν διαγνωσμένος και τρέχαμε στο νοσοκομείο (η μάνα μου κυρίως, εγώ ελάχιστα), πάλι δεν κοιμόμουνα: ξυπνούσα κατά τις 4 και αργούσε να με κερδίσει πάλι ο ύπνος. Το αποκορύφωμα ήταν 3 μέρες μετά την κηδεία, όταν έμεινα ξάγρυπνος μέχρι να ξημερώσει με το μυαλό να τρέχει σε τόπους σκοτεινούς και κρύους.

Οι άνθρωποι δεν είμαστε νησιά. Οι άνθρωποι δεν είμαστε αυτοφυείς κι ανεξάρτητοι. Οι χαρακτήρες και οι ιστορίες μας είναι συνισταμένη πολλών επιλογών και, στις περισσότερες από αυτές, επηρεαστήκαμε από κοντινούς μας ανθρώπους. Ξέρω ποιος δάσκαλος με «έσπρωξε» να σπουδάσω χημικός μηχανικός, ξέρω ποιος άνθρωπος μου έμαθε να είμαι πρώτα απ’ όλα εντάξει με την ηθική μου. Ξέρω ποιος από την οικογένεια αγαπούσε το κρασί και πώς η δική μου αγάπη προς αυτό είναι αγάπη προς εκείνον. Είναι η ζωή μας μια σκάλα, που την χτίζουμε με κόπο, σκαλί – σκαλί, για να την χρησιμοποιήσουμε να ανεβούμε στους στόχους μας. Οι άνθρωποί σου γίνονται σκαλοπάτια στην σκάλα σου. Όταν ξαφνικά ένα σκαλοπάτι φύγει, όταν στη θέση του πρέπει να μάθεις στην απουσία, τι συμβαίνει στην σκάλα; Μπορεί να επισκευαστεί; Και θα είναι πια η ίδια σκάλα;

Πώς γίνεται αυτό; Πώς μπορεί να έχει τελειώσει το γέλιο κάποιου; Το ξέρω ότι είναι κάτι απόλυτα φυσικό και δεν είναι η πρώτη φορά που το αντιμετωπίζω, τα 46 κλείνω φέτος. Αλλά συνεχίζει να μην χωράει στο μυαλό μου. Πώς γίνεται η παρουσία απουσία; Πώς μπορεί να τελειώνει η ιστορία σου με κάποιον αγαπημένο την ώρα που έχεις ακόμα τόσα να πεις, τόσα να κάνεις. Γιατί σπαταλάμε τον χρόνο μας σε απειροελάχιστης σημασίας μαλακίες αναβάλλοντας αυτά που θέλουμε να μοιραστούμε;

Χθες βράδυ κοιμήθηκα καλά αλλά όρεξη για κάτι από το ανούσια καθημερινά ακόμα δεν έχω βρει. Κι ούτε ξέρω πότε θα συμβεί αυτό.

Το ποστ του Μπλακάντερ

blackadder-series-4-blackadder-goes-forth

Ξανάδα πρόσφατα το υπέροχο Blackadder Goes Forth (μάλιστα, το είδαμε μαζί με τον γιό μου, σαν τα μούτρα μου θα το καταντήσω το παλληκάρι!). Νομίζω ότι ένα μεγάλο (και υγιές) μέρος των σημερινών Ελλήνων θα έπρεπε να ταυτιστεί με τον Edmund: είναι αρκετά έξυπνος για να αντιλαμβάνεται όλη την παλαβομάρα που του επιβάλουν, ικανός να εντοπίζει τα πελώρια λάθη της ηγεσίας και να προβλέπει ορθά τις συμφορές που έρχοναι. Ταυτόχρονα είναι εντελώς ανίσχυρος να αξιοποιήσει αυτή την γνώση ώστε να αμυνθεί απέναντι στις δυνάμεις του πεπρωμένου και την επερχόμενη διαταγή για επίθεση αυτοκτονίας.

Ας εκλάβει ο καθένας τον παραπάνω συμβολισμό όπως εξυπηρετεί τις προκαταλήψεις του. Το μέγα θέμα είναι η αντικανότητά μας να αμυνθούμε απέναντι σε όλα όσα συμβαίνουν.

Απολογισμοί

Υπάρχουν ελάχιστες μέρες που ο άνθρωπος είναι τόσο ανθεκτικός, ώστε να μπορεί να κοιταχτεί ψύχραιμα στον καθρέφτη κια ν’ αναρωτηθεί «Τι έχω κάνει στη ζωή μου;», αλλά φαίνεται ότι οι ημέρες που αναλαμβάνουμε να κάνουμε τέτοιες εκτιμήσεις, είναι συχνά οι μέρες που έχουμε τις λιγότερες πιθανότητες να μείνουμε ικανοποιημένοι από την απάντηση.

Μικ Τζάκσον «Κάτω από τη γη»

Τα κουτιά των αναμνήσεων

Μόλις έπιασε το καλοκαίρι, έγινε μια εκκαθάριση στο δωμάτιο του πιτσιρικά. Μεγάλωσε πια και παιχνίδια που τον συντροφεύανε χρόνια, ακόμα και χωρίς να ασχολείται μαζί τους, έγιναν περιττά. Τα περισσότερα πήραν το δρόμο για μικρότερα παιδιά φίλων – λίγα και εκλεκτά μπήκαν σε μια κούτα που έπρεπε να ανέβει στο πατάρι. Κι έτσι, χωρίς να το περιμένω, κάναμε εκκαθάριση στο πατάρι. Και μέσα σε όσα βγήκαν (χριστουγεννιάτικο δέντρο, ένα φωτιστικό κουζίνας, κάποιες παλιές φλοκάτες κλπ) ήταν και δυο σάκοι με τα πράγματά μου από τη θητεία στο Ναυτικό, από το μακρινό ‘96: στολάρες με ασπιρίνες, ρούχα αγγαρείας, ακόμα κι ένα σημειωματάριο που είχα στην προπαίδευση στον Πόρο.

Αυτό το τελευταίο ήταν το πιο παράδοξο απ’ όλα. Το χρησιμοποιούσα σαν ένα μικρό ημερολόγιο αλλά και για να σκίζω σελίδες γράφω γράμματα στην καλή μου αλλά και σε φίλους – όχι πολλά, πόσες εβδομάδες άλλωστε ήμουνα εκεί. Παγιδευμένο, 20 χρόνια μετά, ήταν ένα γράμμα που είχα ξεκινήσει για τον φίλο μου τον Β. και δεν τέλειωσα ποτέ, τρέχα γύρευε γιατί. Τον προσφωνώ μάλιστα «αδελφό» και ξεκινώ να του μιλάω για την καθημερινότητα του στρατοπέδου, πώς περνάω, τι μου λείπει, τι περιμένω να κάνω μετά την ορκωμοσία. Όσα γράφει στους φίλους του οποιοδήποτε νεοσύλλεκτος.

Με τον Β., «αδελφό» πίσω στο 1996, δεν μιλιόμαστε πια. Στα χρόνια του fb φανερώθηκε ο φασίστας μέσα του και κόψαμε τελείως. Ο ίδιος δηλώνει φιλελεύθερος βέβαια και θα αντιδρούσε αν τον έλεγα φασίστα, αλλά οι απόψεις που διατυπώνει είναι ευθέως μισανθρωπικές. Δεν ξεκόψαμε σωστά, απλά πάψαμε να μιλάμε κάποτε. Με τρώει αυτό, ακόμα πιστεύω ότι οι φίλοι μας είναι λίγοι και πολύτιμοι και πρέπει να τους δίνουμε μια ευκαιρία, να τους κράζουμε για το πώς έγιναν, να μας στέλνουν κι αυτοί στον αγύριστο, να καθαρίζουμε ανοικτά, Αλλά τα πράγματα δεν διορθώνονται πάντα. Κι αυτό το παγιδευμένο, ημιτελές γράμμα, ενός άλλου εγώ μου σε έναν άλλον Β. κλειδωμένο μέσα σε ένα κουτί αναμνήσεων για 20 (!!!) χρόνια έχει καρφωθεί στο μυαλό μου εδώ και μέρες.

Είναι παράδοξα τα κουτιά των αναμνήσεών μας. Σαν να στέλνουμε στον εαυτό μας από το παρελθόν έναν χρυσό δίσκο του Βόγιατζερ – και μάλιστα είναι ακόμα πιο έντονο αυτό όταν βρίσκεις κομμάτια του εαυτού σου εκεί που δεν τα περιμένεις. Τι θα έλεγα στον εαυτό μου αν μπορούσα να τον συναντήσω 2 δεκαετίες πριν; Ή μία; Ή και παλιότερα (ας είμαστε ειλικρινείς, οι δεκαετίες προς τα πίσω αρχίζουν και πληθαίνουν!). Για τα λάθη που έρχονται; Για τις καταστροφές που μπορεί να αποτρέψει;

Παράξενο έτσι; Η πρώτη μου σκέψη δεν είναι τα καλά. Δεν θα ήταν να με διαβεβαιώσω για όσα θετικά θα έρθουν, για όσα θα πετύχω σε προσωπικό (και όχι μόνο) επίπεδο: για τα λάθη είναι. Και μάλιστα για τα χαζά, μικρά λάθη, για όσες πληγές μοίρασα σε ανθρώπους δικούς μου, για κινήσεις που χρόνια μετά με ακολουθούν με ντροπή. Τα μεγάλα λάθη είναι δικά μου και θα τα ξαναέκανα, οι ουλές που αφήνουν είναι ο χαρακτήρας που κερδίζουμε. Ελεύθερα τα επέλεξα, δεν θα τα πετάξω τώρα στα σκουπίδια. Τα μικρά θέλω να διορθώσω, αυτά που δηλητηριάζουν την καθημερινότητα.

Πολύ το βάρυνα – λογικό όμως δεν είναι όταν το παρελθόν, διαρκώς παρόν στην σκέψη μας, εισβάλει απροειδοποίητα; 20 χρόνια είναι πολλά και σαν ορόσημο σε κάνουν να αναπολείς, να αξιολογείς και να σιχτιρίζεις τον εαυτό σου. Αλλά και να χαίρεσαι για τις ομορφότερες στιγμές που σου χάρισε η διαδρομή. «Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. / Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, / ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.»

Το γράμμα δεν είχα κουράγιο να το διαβάσω λέξη προς λέξη, αλλά το φύλαξα. Είναι μαζί με τις μπελαμάνες και τα μαντήλια ενός 25χρονου ναυτάρα, στο πατάρι. Όταν χρειαστεί να κάνουμε ξανά εκκαθάριση θα είναι εκεί, παρέα με τα μωρουδιακά παιχνίδια του γιου μου και τις κουβέρτες που έπλεξε η γιαγιά της καλής μου, σαν διαστημόπλοια που ταξιδεύουν στο αιώνιο κενό, να μου ψιθυρίσουν ασήμαντες λεπτομέρειες από την προσωπική μου διαδρομή. Αυτές τελικά που αν τις βάλεις στην σειρά σχηματίζουν τις Ζωές μας.

Το ξήλωμα του πουλόβερ

Flags of the United Kingdom and the European Union Divided

Υπάρχει κόσμος που πανηγυρίζει μετά το BREXIT υπάρχει και κόσμος που θρηνεί. Θεωρώ ότι θα έπρεπε όλοι να παρακολουθούμε πολύ σκεπτικοί τις εξελίξεις, καθώς ένα ντόμινο κατάρρευσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης μπορεί να οδηγήσει σε κυριολεκτικά απρόβλεπτες καταστάσεις.

Κάποιοι (ναι, οι φιλελέ) χρεώνουν αυτόματα το αποτέλεσμα στον λαϊκισμό. Η ανάλυση αυτή είναι πρόχειρη και αφελής. Πρώτα απ’ όλα μεθοδολογικά: ένα αποτέλεσμα άνω του 50% δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ακραίο – θα έπρεπε να είναι προφανές πως οτιδήποτε εκφράζει πάνω από τους μισούς δεν είναι άκρο. Μετά, όσο κι αν ο Φάραντζ, η Λεπέν ή τα δικά μας χρυσαύγουλα ονειρεύονται νίκες σε εκλογές και μετράνε κουκιά, δεν είναι όλοι όσοι ψηφίσαν έξοδο έτοιμοι να ψηφίσουν UKIP. Σε ένα ερώτημα με μόνο 2 επιλογές, είναι γελοίο να ερμηνεύεις το σύνολο των απαντήσεων μονοδιάστατα (το ίδιο φυσικά ισχύει και για τις ψήφους του BREMAIN). Στην πραγματικότητα, εδώ και χρόνια έρχονται σημάδια που λένε ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν εγκρίνουν την πορεία που έχει πάρει η ΕΕ, μια πορεία που προσωπικά βρίσκω αντιδημοκρατική, αδιαφανή και χωρίς λογοδοσία, αλλά το διευθυντήριο – ιερατείο τους γράφει στα παπάρια του κι αναρωτιέται πώς τολμά και διαμαρτύρεται το πόπολο. Χαρακτηριστικό του πόσο πελώριο είναι το δημοκρατικό έλλειμμα της ΕΕ είναι η ανοιχτά διατυμπανισμένη άποψη ότι το πρόβλημα είναι τα δημοψηφίσματα (και οι εκλογές), η πατερναλιστική τοποθέτηση ότι ο λαουτζίκος παρασέρνεται.

Δεν θέλω να βουτήξω στα σενάρια της επόμενης μέρας, τα οποία και άπειρα είναι και η τελική τους έκβαση θα καθοριστεί από ένα χαοτικό συνδυασμό παραγόντων. Θέλω να σταθώ λίγο στην επαρχιώτικη νοοτροπία των «φιλο-ευρωπαϊστών» μας, που λατρεύουν σενάρια που καταλήγουν σε ΤΙΝΑ (TINA = There Is No Alternative). Αυτοί οι τύπου είναι πάντα ενθουσιασμένοι με όσα αντιπροσωπεύει η Ευρώπη. Ποια είναι αυτά όμως;

Τι αντιπροσωπεύει η Ευρώπη; Τι στα αλήθεια έχει κάνει για τον πλανήτη;

Οι Ευρωπαίοι κάναμε υπέροχη ποίηση – όπως όμως έκαναν και οι Πέρσες. Κάναμε θέατρο – όπως και οι Κινέζοι. Κάναμε μουσική – όπως περίπου όλοι. Βρήκαμε τα μαθηματικά, αλλά χωρίς τους Άραβες θα τα είχαμε αφήσει στο επίπεδο του δημοτικού. Τυπώσαμε βιβλία, αλλά τη μέθοδο την βρήκαμε από τους Κινέζους και τα κείμενα από βιβλιοθήκες που είχαν σώσει οι Άραβες. Καλλιεργήσαμε το εμπόριο κι εξερευνήσαμε τον πλανήτη, αλλά το κάναμε για να φέρνουμε μπαχαρικά από τις Ινδίες. Πετύχαμε επιστημονικές ανακαλύψεις, αλλά το ίδιο μπορούν να ισχυριστούν και τόσοι άλλοι. Δημιουργήσαμε μεσαία τάξη με όλα όσα συνεπάγεται – ΟΚ, αυτό είναι κάτι μοναδικό, και πράγματι αποτελούσε σημαντική πρόοδο σε σχέση με τις κοινωνίες του μεσαίωνα, αλλά η ευκαιρία σε μεγάλο βαθμό δόθηκε από τους πόρους που εξασφάλισε ο αποικισμός.

Η Ευρώπη λοιπόν έχει ένα σωρό καλά, πραγματικά πολλά, αλλά σε κανένα σχεδόν δεν έχει αποκλειστικά. Και το χειρότερο – η Ευρώπη δεν είναι μόνο αυτά.

Να μιλήσουμε ωμά; Η Ευρώπη είναι η ήπειρος του αποικισμού. Οι Ευρωπαίοι είμαστε πιο πλούσιοι γιατί για αιώνες ολόκληρους αρπάξαμε τον πλούτο άλλων ηπείρων, άλλων λαών. Η Ευρώπη είναι η ήπειρος της γενοκτονίας, του ρατσισμού και της σκλαβιάς. Της Ιεράς Εξέτασης και της μαζικής βάφτισης των Ινδιάνων πριν τη μαζική εκτέλεσή τους. Της καταπίεσης όσων γεννήθηκαν σε κάθε άλλο τόπο. Του πλιάτσικου και της realpolitik. Η Ευρώπη είναι ο τόπος που έκανε εξαγωγή τα χειρότερα καθάρματά του και έδωσε αποτελέσματα σαν τις Σταυροφορίες ή το Άπαρτχαϊντ. Η Ευρώπη, μετά από αιώνες ασυγκράτητων πολέμων, κατάφερε και γέννησε τους δύο παγκόσμιους.

Με μέτρο λοιπόν ο ενθουσιασμός για τον «ευρωπαϊκό πολιτισμό». Έχει πολλά καλά, έχει πελώριες συμβολές στην πορεία της ανθρωπότητας, αλλά αν διαβάσεις λίγο σωστά την Ιστορία, έχει κάνει και τα χειρότερα από όλους. Ο λόγος που το ξήλωμα του πουλόβερ της ΕΕ είναι ανατριχιαστικό γιατί μπορεί από πίσω να κρύβεται πάλι ένα από τα τέρατα. Η Ένωση έγινε για να αποκλειστεί ένας νέος πόλεμος. Δεν είναι τυχαίο ότι τα προβλήματα παρουσιάστηκαν όταν έφυγε από την σκηνή η γενιά των πολιτικών που είχαν ζήσει την απανθρωπιά του τελευταίου πολέμου. Ας το πούμε με το όνομά του πλέον: ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ενωμένη Ευρώπη είναι ο κυνικός, μισαλλόδοξος, άγριος τρόπος που την κυβερνά η ελίτ της κι όχι ο τρόπος που η τελευταία αμφισβητείται. Αυτός, μακάρι να γινόταν πιο οργανωμένα και συνειδητά κι όχι έτσι που επιτρέπει σε ακροδεξιούς και τυχοδιώκτες να καπελώνουν τις αντιδράσεις.

Μικρές σκέψεις με αφορμή ένα μεγάλο ταξίδι

Είναι 5 ώρες μέχρι τη Ντόχα κι άλλες 14 από κει μέχρι τη Μανίλα. 5 + 14 = 19 και, να είμαστε ειλικρινείς, ακόμα και κάτι που μου αρέσει πολύ δεν θέλω να το κάνω επί 19 ώρες. Ευκαιρία όμως, τώρα που γυρίσαμε, να γράψω λίγες μικρές σκέψεις.

  • Η Μανίλα είναι μια ασιατική μεγαλούπολη, με όλα τα στραβά που αυτό συνεπάγεται. Η χώρα όμως, μόλις απομακρυνθείς λίγο από την πρωτεύουσα, είναι πανέμορφη.
  • Είναι απατηλά, ύπουλα εύκολο να συνηθίσεις να είσαι ο αποικιοκράτης. Σε χώρες της Ασίας οι διαφορές εισοδήματος είναι ιλλιγγιώδεις και η ζωή που απολαμβάνεις αν είσαι ο από πάνω εντυπωσιακή. Το χειρότερο είναι η ψευδαίσθηση ότι κάνεις χάρη στους εργαζόμενούς σου γιατί τους πληρώνεις όσα τους έταξες και δεν τους φέρεσαι χειρότερα ξερωγώ…
  • Οι άνθρωποι γουστάρουμε την χλιδή αλλά πραγματικά ξεπουλιόμαστε για το δικαίωμα της αποκλειστικότητας.
  • Τα παιδιά προσαρμόζονται εύκολα και είναι καλοπροαίρετα. Είναι κρίμα που χάνουμε αυτές τις ποιότητες καθώς περνάνε τα χρόνια.
  • Τα μικρά καθημερινά που διαφέρουν από τόπο σε τόπο είναι τα πιο εντυπωσιακά. Πχ οι Φιλιππινέζοι φιλάνε τους συγγενείς μία (1) φορά, στο δεξί μάγουλο συγκεκριμένα. Δεν πίνουν ποτό με το φαγητό τους, αλλά μετά. Κι άλλα τέτοια.
  • Όπως στην Ηλεία θα δεις καρπούζια ή κολοκύθες σε υπαίθρια μανάβικα, έτσι στη Μανίλα θα δεις ανανάδες. Οι οποίοι είναι ο κορμός του δέντρου, όχι ο καρπός του.
  • Οι Γιαπωνέζοι έχουν συμπεριφορά στα όρια του εξωγήινου.
  • Κάθε Δευτέρα συντονιζόμαστε στο καινούργιο επεισόδιο του Game of Thrones κι αυτό συμβαίνει είτε βρίσκεσαι στην Αθήνα είτε στη Μανίλα ή και οπουδήποτε αλλού. Αν επιχειρήσεις να χωνέψεις το μέγεθος, αντιλαμβάνεσαι την σημασία της λέξης Φαινόμενο.
  • Είναι παράξενο να ακούς από Φιλιππινέζο πως «ο Μαγγελάνος ανακάλυψε τις Φιλιππίνες». Εντάξει, να το λέμε μεταξύ μας οι Ευρωπαίοι, αλλά ρε φίλε είσαι σίγουρος ότι δεν τις είχατε ήδη ανακαλύψει εσείς που ζούσατε στον τόπο σας;;;
  • Σε κάθε χώρα όταν οι άνθρωποι μιλάνε για πολιτική καταλήγουν ότι «αυτά συμβαίνουν μόνο σε αυτή την χώρα».
  • Η κουζίνα κάθε τόπου είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων: κλίματος, πρώτων υλών, ιστορικών επιρροών. Μου φαίνεται επίσης πως το πόσο την προβάλεις εξαρτάται από το πόσο εκτιμάς την ιστορία σου. Οι Φιλιππίνες για παράδειγμα συνδυάζουν Άπω Ανατολή με Ισπανία και αμερικάνικες μερίδες.
  • Η σινιγκάν ίσως να είναι η πιο νόστιμη σούπα που έχω δοκιμάσει.
  • Όταν λείπεις καιρό, από τις πιο παράξενες αισθήσεις είναι να ακούς ξανά γύρω σου ελληνικά στο αεροπλάνο της επιστροφής.
  • Επίσης όταν λείπεις καιρό απορείς που όλη η επικαιρότητα έμεινε στάσιμη. Μόνο τα αθλητικά πραγματικά προχωράνε σύμφωνα με το πρόγραμμα που έχουν.

Και λίγες φωτογραφίες χωρίς την οικογένεια σε αυτές. Οι περισσότερες μας έχουν γύρω από τραπέζια, καθώς φάγαμε σα να μην υπήρχε αύριο.

DSC_0452

Cebu, θέα από το Tops. Πανέμορφο νησί, ζωντανό και λαμπερό.

DSC_0462

Από τις καλύτερες νισουάζ που έχω φάει έβερ, με φρέσκο τόνο ελάχιστα μαγειρεμένο. (Και στο βάθος chorizo)

DSC00138

Ο Μπαμπάκης Πειρατής (πώς λέμε «ο Καραγκιόζης Μάγειρας»;)

IMG_0110

Tagaytay. Απίθανο τοπίο. Ηφαίστειο με καλδέρα και λίμνη. Μαγεία σκέτη.

DSC_0421

Τζίμπνι. Είναι τα λεωφορεία τους. Παλιά τζιπ που τους προσθέτουν καρότσα κ τα έχουν για τις συγκοινωνίες, στο κέντρο των εντελώς άναρχων δρόμων τους. Κατεβάζει ας πούμε στην αριστερή λωρίδα λεωφόρου χωρίς να υπάρχει στάση σε εκείνο το σημείο. Ροκ φιλιππίνο.

Και στα δικά σας εύχομαι!!! 🙂

Update (15/05/2016): Κοίταζα ξανά τα παραπάνω και νομίζω ότι αδικώ ένα ταξίδι που μπορέσαμε να κάνουμε μετά από γενναιοδωρία δικών μας ανθρώπων και στο οποίο περάσαμε υπέροχα. Πάντα οι σκέψεις μου είναι πρωτίστως πολιτικές, αλλά από τα παραπάνω λείπουν πολλές ζεστές στιγμές με πολύ αγαπημένους ανθρώπους. Άτιμη ψευδωνυμία, που άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους κατεβάζεις! 😉

Έλλειψη…;

 69bf7b68b5dfdfa522b5d8921c548178

Κάποια εποχή, για λίγα χρόνια, τα κείμενα έβγαιναν αβίαστα από το πληκτρολόγιο. Κάθε μέρα έσκαγαν ιδέες και σταχυολογούσα τις καλύτερες, χωρίς οικονομία για το μέλλον, χωρίς αυτοσυγκράτηση. Δεν είναι όμως απλό το πράγμα: ακόμα και στα πιο αλλοπρόσαλλα, σουρεαλιστικά κείμενά μου, με κάποιον αφαιρετικό τρόπο παρουσίαζα τον εαυτό μου. Έτσι κάνουν όλοι, δεν μπορείς να ξεφύγεις από το ποιος είσαι, το περιγράψανε πειστικά άνθρωποι πολύ πιο έξυπνοι από εμένα. Εδώ είναι το θέμα: έτσι όπως νιώθω τώρα για μένα, δεν θέλω να με παρουσιάζω. Έχω ακόμα τόνους ολόκληρους δημιουργικότητας, τους νιώθω που κινούνται κάτω από την επίφαση μιας καθημερινότητας. Προτιμώ όμως να τους αφιερώνω σε κανάκεμα των ανθρώπων μου. Αν η ανάγκη για δημιουργία πηγάζει σε κάποιον βαθμό και από την όρεξη να εντυπωσιάσεις, εγώ πια θέλω να εντυπωσιάζω πολύ εστιασμένα, πολύ λίγους, πολύ αγαπημένους.

Έτσι, αυτό που μοιάζει να μου λείπει είναι η Έμπνευση, όμως έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι: ισχύει αυτό; Έμπνευση για Γραφή – έρχεται μόνη της; Αν είναι δηλαδή για κάτι άλλο δημιουργικό, έρχονται ανεξάρτητα ή «τρώνε» η μία από την δημιουργία της άλλης; Αν θέλω να ζωγραφίσω δεν θα μπορώ να γράψω κι αν αποφασίσω να παίξω μουσική δεν θα μου έρχεται να μαγειρέψω; Και το παιχνίδι; Πού ταιριάζει το μοιρασμένο παιχνίδι; Πώς δουλεύει όλο αυτό το ρημάδι; Ναι, θέλω να γράψω ένα βιβλίο, αλλά στην τελική φαίνομαι σα να θέλω να το βρω έτοιμο και να το διορθώσω. Χμ. Δεν μ’ αρέσει αυτό το τελευταίο.

Ίσως βέβαια τα παραπάνω να είναι δικαιολογίες μέχρι να φύγει η τάπα που μου βουλώνει το μυαλό. Ίσως κι όχι. Ίσως στην τελική τούτο δω είναι ένα σημείωμα ναυαγού, πεταμένο σε μπουκάλι στο πέλαγος, που θα το διαβάσω κάποια στιγμή στο μέλλον και θα χαμογελάσω με κατανόηση. Ολόκληρο το blog βέβαια κάτι τέτοιο είναι στην τελική.

Κίνητρα για πολιτικούς

 

Αυτές τις μέρες το twitter είναι γεμάτο με μηνύματα που έληγαν στο #m25gr. Ήταν ανταποκρίσεις από τις πλατείες (στα ευχάριστα διαλείμματα που λειτουργούσαν τα δίκτυα των κινητών…) αλλά και μια ατελείωτη σειρά από ειρωνικά σχόλια όσων κυνικών θεωρούν ότι ακόμα και σήμερα είναι καλύτερα να συνεχίσουν να κάθονται στον καναπέ τους. Το πιο χαρακτηριστικό (αυτό για το οποίο σκυλιάζουν και μερικοί – μερικοί προς Περισσό μεριά) είναι η ταμπέλα «απολιτίκ». Δεν λέω ότι όσοι βγήκαν έξω είναι συνειδητοποιημένοι, ούτε καν ότι ξέρουν τι θέλουν. Το να αρνείσαι όμως να ακολουθήσεις πλαστικές σημαίες κομμάτων για να εκφραστείς, όσο άναρθρα και βραχνά κι αν το κάνεις, δεν σε κάνει απολιτίκ, σε κάνει ακοματίκ.

Λείπουν λέει οι προτάσεις. Ναι, είναι δύσκολο ένα πλήθος ανθρώπων, με εντελώς διαφορετικά κίνητρα και κοσμοθεωρίες να καταλήξει σε συγκεκριμένες προτάσεις. Μακάρι να το καταφέρουμε, αλλά και πάλι η καθημερινή συνέλευση θα έχει

Το εντυπωσιακό είναι ο αντικατοπτρισμός από πλευράς ηγεσίας της χώρας. Άνθρωποι που κάθονται σε σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας χωρίς συγκεκριμένη ατζέντα (τι ερασιτέχνες του κερατά μας κυβερνάνε!) απορρίπτουν απαξιωτικά τις δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων που ξεκουνήθηκαν χωρίς να τους το ζητήσει κανείς, με ένα «δεν έχεις κάτι συγκεκριμένο να προτείνεις». Γιατί ρε μεγάλε, έχεις εσύ;

Σοβαρά τώρα, έχουν; Γιατί εγώ βλέπω τους πολιτικούς μας σαν κάτι τρομαγμένα παιδαρέλια που, την παραμονή του διαγωνίσματος στα αρχαία προσπαθούν να μάθουν απ’ έξω το λυσσάρι του Πατάκη (γνωστό και ως «Μνημόνιο»). Τα πράγματα είναι απλά: όταν η ηγεσία βλέπει ότι η χώρα είναι στα σκατά και θέλει ειλικρινά να την σώσει, ξεκινάει χωρίς να διαχωρίζει την θέση της.

Ξεκινάει δηλαδή κόβωντας από τα δικά της έξοδα πριν κόψει κοινωνικά επιδόματα, συντάξεις, κοκ. Για παράδειγμα, μειώνεις τον αριθμό των βουλευτών. Το Σύνταγμα ήδη προβλέπει ελάχιστο αριθμό βουλευτών: 200  – μην ακούτε τους λαϊκιστές που μιλάνε για 150, αυτό απαιτεί συνταγματική αναθεώρηση (και δείχνει την ασχετοσύνη τους).  Αμοιβόμενες επιτροπές; Καμία αμοιβή! Η συμμετοχή στις επιτροπές κύριοι είναι δουλειά σας.

Όλα αυτά τα λέω γιατί το θέμα δεν είναι τόσο το αν χρειαζόμαστε μέτρα και ποια θα είναι αυτά, όσο ότι δεν εμπιστευόμαστε τους σημερινούς πολιτικούς για να τα λάβουν. Έχουν αποδειχτεί πρωταθλητές του ψέμματος, ανίκανοι να καταλάβουν πόσο δύσκολα περνάνε πολλοί δίπλα μας και εντελώς στην καρα-κοσμάρα τους. Ας ξεκίναγες να κόβεις από την πάρτη σου και την βολή σου και θα δεις αν θα προσπαθήσω να σε εμπιστευτώ, ό,τι χρώμα σημαία και αν κουβαλάς.

Νομίζω ότι το πρόβλημα της παραγωγικότητας στην Ελλάδα είναι τελικά πρόβλημα νοοτροπίας. Λίγοι κάνουν σωστά την δουλειά τους και αυτοί όχι πάντα. Ειδικά οι πολιτικοί μας, όπως αποδεικνύεται άμεσα από την τρέχουσα επικαιρότητα, κάνουν χάλια δουλειά. Σε αξιολόγηση (είτε μέσω ΑΣΕΠ – μη χέσω! – είτε όχι) θα πάτωναν.  Αν ωστόσο δώσεις το κατάλληλο κίνητρο, αν δηλαδή φροντίσεις ο πολιτικός να εξαρτάται από το αποτέλεσμα της δουλειάς του τότε όλο και κάτι μπορείς να πετύχεις.

Για παράδειγμα, ο υπουργός Παιδείας να είναι υποχρεωτικό να έχει παιδιά που είναι ακόμα εξαρτώμενα.  Υποχρεωτικό επίσης τα παιδιά αυτά να λαμβάνουν τη μόρφωσή τους από δημόσια σχολεία / πανεπιστήμια – και μόνο. Απαγορεύονται και τα φροντιστήρια. Θα σου πω μετά πώς βρίσκει τρόπους να στρώσει και όχι να απαξιώσει την Παιδεία.

Αντίστοιχα, ο Υπουργός Υγείας να μπορεί να λάβει πρωτοβάθμιες υπηρεσίες μόνο από ιατρεία του ΙΚΑ και να εισαχθεί μόνο σε εφημερεύον δημόσιο νοσοκομείο. Ο περιορισμός να ισχύει για την άμεση οικογένειά του και να προηγείται έλεγχος ότι έχει θεωρημένο βιβλιάριο. Να σε δω να τρέχεις για ραντεβού με οδοντίατρο του ΙΚΑ με το δόντι να σε πονά τόσο που είσαι έτοιμος για οτιδήποτε και τι στον κόσμο.

Αντίστοιχα:

  • Οικονομικών: Η αμοιβή του να αποτελείται μόνο από bonus επιτυχούς εκτέλεσης προϋπολογισμού. Αν π.χ. του ξεφύγει το έλλειμμα , δεν παίρνει ούτε σεντ γα αμοιβή. Μιλάω για το έλλειμμα σε σχέση με τον προϋπολογισμό που ο ίδιος κατέθεσε, όχι αυτό που κληρονομεί. Ειδήσεις της κατηγορίας «ΥΣΤΕΡΗΣΗ ΕΣΟΔΩΝ 1.9δις απο το στοχο το πρωτο τετράμηνο» να έχουν άμεση επίπτωση στην προσωπική αμοιβή του.
  • Υποδομών: Να μην δικαιούται κρατικό αυτοκίνητο, σωφέρ, ατέλειες εισιτηρίων, διοδίων, κλπ. Επίσης, να μην δικαιούται δωρεάν τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες.
  • Περιβάλλοντος: Να ζει σε σπίτι δίπλα σε υπό κατασκευή ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ,  ή οτιδήποτε ανάλογο.
  • Ανάπτυξης: Να του μειώνεται η προσωπική αμοιβή με ποσοστό ίσο (ή μήπως ανάλογο?) με το ποσοστό ανεργίας στη χώρα.
  • Εργασίας: Να υπογράφει ότι θα συνταξιοδοτηθεί με μία και μόνο σύνταξη, η οποία θα είναι η ελάχιστη προβλεπόμενη του ΙΚΑ. Η σύνταξη θα του δοθεί όταν φτάσει στην προβλεπόμενη για τον τυχαίο πολίτη ηλικία.
  • Εθν. Αμύνης: Να ζει και να τρέφεται σε στρατώνα. Όχι σε μέρος με νεοσύλλεκτους όμως, που τους τρέχουν και το κρατάνε καθαρό και εμφανίσιμο. Καμιά παλιά φρεγάτα, πήχτρα στο ποντίκι, θα ήταν καλή ιδέα.
  • Δικαιοσύνης: Να δέχεται άρση της ασυλίας του. Αυτό δεν φαίνεται πολύ απαιτητικό, φαντάσου όμως να ξεροσταλιάζει σε αίθουσες δικαστηρίων περιμένοντας την δικάσιμο…
  • Προστασίας του Πολίτη: Να κυκλοφορεί χωρίς σωματοφύλακες. Προφανές δεν είναι ότι είναι δουλειά του να είναι ασφαλείς οι δρόμοι;

…έχω δυσκολία για τους: Εσωτερικών, Εξωτερικών, Πολιτισμού / Τουρισμού, Αγρ.Ανάπτυξης και Θαλασσίων Υποθέσεων (αλήθεια, τι κάνει αυτός?). Καμιά ιδέα;

Άντε, να τους βρούμε κίνητρα μπας και αρχίσουν να κάνουν την δουλειά τους. Κι αμα καταλήξουμε σε συγκεκριμένο κατάλογο προτάσεων, θα τον προτείνω και από την συνέλευση στο Σύνταγμα. 😉

Menhir express

Όλοι μας, άλλος λίγο άλλος πολύ, άλλος με απόγνωση, όλοι μας αγωνιούμε για την επόμενη μέρα. Αν είσαι ενήλικας στην Ελλάδα του 2011 και δεν ανησυχείς πρέπει να είσαι είτε ηλίθιος είτε βουλευτής (χωρίς το ένα να αποκλείει το άλλο). Ούτε καν η Eurovision δεν φτάνει για δικαιολογία.

Κι ενώ εμείς ασχολούμαστε με τα δικά μας, ο πλανήτης συνεχίζει απτόητος την περιστροφή του. Η Ισπανία έκανε παρέα στην Ιαπωνία στον τρελό χορό των Ρίχτερ, με κομψό, διακριτικό, μεσογειακό τρόπο. Άλλα μεγέθη- ευτυχώς. Εδώ δεν υπάρχουν εικόνες τσουνάμι, σαν αυτές που χώθηκαν κάτω από το δέρμα μας και σήκωσαν τις τρίχες ψηλά (η πιο ψαρωτική φυσική καταστροφή, συντριπτικά πιο τρομακτική ακόμα και από σεισμούς και ηφαίστεια). Πυρηνικοί αντιδραστήρες λειώνουν (ή μήπως λειώσαν ήδη?) και αντί να καταλάβουν όλοι ότι η μεγάλη ζημιά δεν έρχεται από την φυσική καταστροφή καβγαδίζουν για το ποιος έχει την τεχνολογία που αποτρέπει (sic) τον κίνδυνο.

Οι οθόνες γεμίζουν φάτσες άσχημες και αποκρουστικές. Φρικτές ειδήσεις για αδιανόητες δολοφονίες. Γκλομπ γυρισμένα ανάποδα, για να κάνουν γερή ζημιά. Πολιτικοί να χαρακτηρίζουν τρομοκράτες όποιους τους κράζουνε, χωρίς να καταλαβαίνουν πως οι κράζοντες αποτελούν πια κανόνα και όχι εξαίρεση. Παπαγαλάκια να αναμασούν κορπορατικές ιδεοληψίες μέχρι να τις περάσουν σαν αληθή αξιώματα. «Για κάθε θέση εργασίας που συντηρείται στο δημόσιο χάνεται μια θέση στον ιδιωτικό τομέα» (sic) – τι μας λέτε; πώς το μετρήσατε αυτό παρακαλώ;;; Μου φαίνεται πως κάποιοι «ανεξάρτητοι» αναλυτές θα ικανοποιηθούν μόνο όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι υποχρεωθούν να φοράνε κίτρινο αστέρι πάνω από τα ρούχα τους.

Το Μνημόνιο σερβιρίστηκε σαν η μόνη εναλλακτική στην χρεοκοπία και τώρα βλέπουμε ότι και αυτό, πάλι, χρεοκοπία είναι. Άρα απέτυχε παταγωδώς και αντί να διορθώσουμε τα πράγματα όλη η αγωνία είναι να δείξουμε ότι δεν έφταιγε ο σχεδιασμός αλλά η πλημμελής εφαρμογή. Ναι, καλά.

Κι εντωμεταξύ, πέφτει ξύλο. Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει. Ένας νεκρός την ημέρα κι αντί να τους αθροίζουμε, πανηγυρίζουμε για το γκολ της ισοφάρισης (α ρε φίλε, να φας τα νειάτα σου ταξιδεύοντας από το Μπαγκλαντές για να αποτελέσεις «αντιστάθμιση» για αχρείους δολοφόνους-ληστές μιας κωλο-κάμερας…). Τα παιδιά δίνουν πανελλήνιες – για να μπούνε πού; Η Αρχιτεκτονική άρχισε πάλι να λειτουργεί ή όχι;

Η χώρα μαδάει, γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια σου. Κι όσο γίνονται αυτά, μετράς και ξαναμετράς τα λεφτά του μήνα και δεν βγαίνουν. Υπάρχουν νοικοκυριά που αν χαλάσει ο φούρνος, θα ξαναμπεί ψητό φαγητό στο σπίτι μετά την πρώτη του μηνός. Υπάρχουν νοικοκυριά που δεν πληρώνουν το ρεύμα όχι από άποψη ή ιδεολογία ή συμμετοχή στο «Δεν πληρώνω», αλλά επειδή απλά δεν έχουν – και κάθονται να περιμένουν πότε θα κοπεί. Νιώθεις σα να τρέχεις σε μια κούρσα που από πίσω σου τρέχουν λεοπαρδάλεις που γραπώνουν τους πιο αργούς – και ξέρεις ότι οι λεοπαρδάλεις μπορούν να επιταχύνουν όποτε θελήσουν και ξέρεις ότι είναι αχόρταγες και δεν θα σταματήσουν.

Η Άνοιξη επελαύνει απτόητη. Αστράφτει σαν γυναίκα και λάμπει σαν ολυμπιονίκης δρομέας. Ακόμα κι αυτόν τον παλαβό Μάη, τη μυρίζεις τα βράδια, την βλέπεις στα ζευγαράκια που κυκλοφορούν κι αστράφτουν Έρωτα, την αισθάνεσαι να έρχεται να μας κρίνει μετά δόξης.

Και εντωμεταξύ, γύρω μας πέφτουν οβίδες. Άλλος χάνει εισόδημα, άλλος δουλειά, άλλος επιχείρηση. Άλλος ανησυχεί για το ίδιο του το σπίτι. Κι αυτά δεν είναι παρά ανέκδοτα, καθώς η Αννούλα τελείωσε τον δεύτερο κύκλο χημειοθεραπείας και ήταν μέσα στο νοσοκομείο στα γενέθλια των τριών της ετών (Ξέρεις πώς ακούγεται η φωνή του καλύτερου φίλου σου στο τηλέφωνο να σου λέει ανάψτε κανά κεράκι και για μας ενώ ξέρει πως εδώ και χρόνια είσαι συνειδητά άθεος? Ξέρεις?). Ευτυχώς οι γιατροί μιλάνε για καλή ανταπόκριση του οργανισμού και η οικογένεια ετοιμάζεται να φύγει για Αμερική. Περιμένεις και δεν τολμάς να φανταστείς με τι σκεπάζονται για να κοιμηθούν τις νύχτες αυτοί οι γονείς – οι φίλοι σου οι αγαπημένοι. Γαμώτο. Γαμώτο, γαμώτο, γαμώτο. (Η καλή ανταπόκριση όμως δεν ισχύει για όλους. Δεν ισχύει για τον πατέρα της Κατερίνας, για τη μάνα της Ντίνας, για τον πατέρα του Αντώνη. Είπαμε, πέφτουν οβίδες.)

Αλλάζουμε κλίμα. Κρατήστε όμως τα παραπάνω.

Αν ταξιδέψετε με παιδιά στο Παρίσι το μέρος που αξίζει να τα πάτε δεν είναι η Disneyland αλλά το Πάρκο του Αστερίξ. Πιστέψτε με, η Eurodisney έχει όλο τον επαγγελματισμό των ανθρώπων που την έστησαν και την λειτουργούν αλλά δεν συγκρίνεται σε τίποτα με το γούστο και την πλάκα που έχουν όλα όσα έχουν στηθεί στο Πάρκο Αστερίξ.

Ένα από τις ατραξιόν του πάρκου είναι και το Μενίρ Εξπρές. Είναι σαν rollercoaster σε νερό. Μπαίνεις σε μια βάρκα σε σχήμα μενίρ, ανεβαίνεις κάτι κανάλια, στρίβεις παράξενα, κάνεις, ράνεις. Στο τέλος έχει μια εκπληκτική κατακόρυφη ελεύθερη πτώση που τελειώνει μέσα σε πιτσιλίσματα, αφρούς και γέλια.

Ακριβώς πριν από την πτώση όμως έχει μια κούρμπα στη διαδρομή που σου δίνει θέα και βλέπεις ακριβώς πόσο γαμημένα ψηλά βρίσκεσαι και πόσο απότομη είναι η πτώση που θα κάνεις. Το στομάχι σφίγγεται λίγο και σκέφτεσαι ότι όση ώρα περίμενες στην ουρά όλα τα μενίρ που έπεσαν, έπεσαν καλά. Επίσης, συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει τρόπος να κάνεις πίσω. Από την άλλη, σκέφτεσαι την κακή φήμη που έχουν οι Γάλλοι μηχανικοί. Και έρχεται η ελεύθερη πτώση (η οποία, αντικειμενικά, έχει τρελή φάση).

Έχω την αίσθηση ότι έτσι είμαστε σαν χώρα αυτή την στιγμή, μόνο χωρίς να περιμένουμε γέλια. Μόλις φτάσαμε στην κούρμπα και  βλέπουμε πια πόσο μεγάλη είναι η πτώση που έρχεται. Το κακό είναι ότι δεν έχει ξαναπέσει άλλο μενίρ πριν από το δικό μας, δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω και οι «μηχανικοί» που μας έφεραν εδώ πέρα είναι μαθητευόμενοι μάγοι του χειρίστου είδους. Άσε που φροντίζουν να μένουν έξω από την βάρκα οι ίδιοι.

Κρατηθείτε γερά. Έρχεται.