• Σελίδες

  • Φρέσκα κείμενα

  • Το μακρύ και το κοντό μας…

    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    εύη στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    mpampakis στο Λείπεις
    masterpcm στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    mpampakis στο Λείπεις
    Stavrula στο Λείπεις
    Snowball στο Λείπεις
    mpampakis στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
    Stavrula στο Αντί ημερολογίου, βουβή τ…
  • a

  • Σεπτεμβρίου 2017
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μάι.    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
  • Στις ντουλάπες του αρχείου

  • Μεταστοιχεία

Το ποστ του αντάπτορα

Ήθελα έναν κάπως εκκεντρικό adapter (usb θηλυκό σε καρφί για ακουστικά στερεοφωνικού). To βρήκα μέσω skroutz σε 2 μαγαζιά στην Αττική, στα €4, το ένα κοντά μου. Τηλεφωνώ για διαθεσιμότητα:
– Ναι, υπάρχει, αλλά για να μπορέσετε να περάσετε από εδώ πρέπει να κάνετε μια παραγγελία τουλάχιστον €7.
– Μα, αν το παραγγείλω αλλιώς, θα το στείλετε με courrier κι η συνολική χρέωση θα περάσει τα € 7 έτσι κι αλλιώς.
– Ναι.
– …
– Αν σας το στείλουμε θα πληρώσετε και το courrier, αλλά για να σας δεχτούμε εδώ η παραγγελία πρέπει να ξεπερνάει τα €7, αυτή είναι η πολιτική.
– … (ενώ προσπαθώ να χωνέψω το αδιέξοδο). Καλά. Ευχαριστώ.

Το βρήκα 3′ αργότερα, μέσω ebay, στα $ 0.99, *με* έξοδα αποστολής.

Δεν είμαι σίγουρος πώς να το σχολιάσω. Τα ποσά είναι πολύ χαμηλά (εκτός αν κάνεις το λάθος να τα σκεφτείς σε ποσοστά). Θεωρώ παράλογη την εμμονή στην «πολιτική» τους, εμμονή η οποία τελικά με έσπρωξε σε άλλη λύση. Φοβάμαι ότι είναι ένα ακόμα μικροσκοπικό, μυωπικό παράδειγμα του προβλήματος νοοτροπίας που έχουμε, καθώς αρνήθηκαν τη (χαμηλή ομολογουμένως) παραγγελία μου, προσπάθησαν να ανεβάσουν το ποσό και με έχασαν τελείως.

Δεν είμαι καν σίγουρος ότι αξίζει να σχολιαστεί. Απλά, σε ένα περιβάλλον που τόσο γρήγορα και τόσο απλά μπόρεσα να εντοπίσω εναλλακτική από Κίνα ή τρέχα γύρευε πού, η έννοια του ανταγωνισμού θα πρέπει να οριστεί ξανά από την αρχή. Για πολλούς.

Κι είπα να μοιραστώ αυτή την γκατζετο-σαχλαμάρα μου μαζί σας.

Advertisements

Η Ώρα της Γης: μια λεπτομέρεια

Αν δεν το ξέρεις ήδη (μα πού ήσουν εσύ???), αύριο το βράδυ, 20:30 – 21:30 σβήνουμε τα φώτα για να συμμετάσχουμε στην Ώρα της Γης.

Συμφωνώ, επικροτώ και θα το κάνουμε. Θέλω να κάνω μια μικρή υπόμνηση προς όσους συμμετέχουν ωστόσο.

Κάθε δίκτυο κοινής ωφέλειας (ρεύμα, νερό, φυσ.αέριο) στηρίζεται στην ομαλότητα της ζήτησης. Ένα ξαφνικό, απότομο peak είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να καταρεύσει. Σκεφτείτε λογικά: τι θα συνέβαινε στους αγωγούς του λεκανοπεδίου αν κάθε, μα κάθε, νοικοκυριό που υπάρχει στην Αθήνα άνοιγε ταυτόχρονα την βρύση της κουζίνας;

Λοιπόν, σβήστε τα φώτα, αλλά μην τα ανάψετε ακριβώς στις 21:30. Λίγο πριν ή (καλύτερα) λίγο μετά είναι ο τέλειος χρόνος. Διαφορετικά, ας μην γκρινιάζουμε στη ΔΕΗ για το μπλακ-άουτ.

Καλή βόλτα υπό το σεληνόφως εύχομαι. 🙂

CERN – το πείραμα του αιώνα

Από την εποχή που διάβαζα Φυσική μοιάζει να έχουν περάσει αιώνες – και, μεταξύ μας, από την εποχή που γράφτηκαν τα βιβλία με τα οποία μας διδάσκαν Φυσική, ακόμα και στο Πολυτεχνείο, έχουν πράγματι περάσει αιώνες. Έτσι, παρότι έχω μια κάποια αντίληψη ότι τα σωματίδια που ψάχνουν να εντοπίσουν δεν είναι πραγματικά σωματιδια, αλλά μπορούν να ονομαστούν έτσι εντελώς καταχρηστικά (κανονικά είναι στιγμιαίες υψηλές συγκεντρώσεις ενέργειας), αδυνατώ να παρακολουθήσω τις λεπτές αποχρώσεις των θεωριών που «παίζουν» την μοίρα τους σε αυτό το πείραμα. Και δυσκολεύομαι να κάνω το λογικό άλμα προς τις εφαρμογές που μπορούν να προκύψουν στην πράξη. Το πείραμα ωστόσο αναμένεται συναρπαστικό, η προσπάθεια αποκωδικοποίησης της ύλης/ενέργειας σε στοιχειώδη σωματίδια θυμίζει τον τρόπο που το DNA αποκωδικοποιήθηκε, και το μέλλον δείχνει γεμάτο υποσχέσεις για τους φίλους μας τους φυσικούς.

Το σίγουρο είναι ότι προσωπικά θα το παρακολουθήσω με μεγάλο ενδιαφέρον. Το site που μπορούμε να δούμε live τις εξελίξεις είναι εδώ, αλλά τα πρώτα ουσιαστικά συμπεράσματα θα βγουν προς τα Χριστούγεννα.

ΥΓ: Αν πάντως βγουν αληθινοί όσοι τρομοκρατικοί διαδίδουν ότι θα καταστραφεί ο κόσμος με την δημιουργία μαύρης τρύπας που θα μας ρουφήξει όλους, τότε σίγουρα έκανα μαλακία που πλήρωσα κανονικά την δόση του στεγαστικού μου αυτό το μήνα. 😀

Βρήκα καινούργια γκόμενα!

Επιτέλους δηλαδή, διότι και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή!

Ήθελα να το μάθετε πρώτοι – πρώτοι, όσο κι αν ρισκάρω να αλλάξει την γνώμη σας για μένα. Ο νέος μου έρωτας είναι μοντέλο από τα λίγα, με όλα όσα ποθεί κάποιος από το ταίρι του πάνω της, και σκέτη κούκλα.

Το ξέρω ότι θα σας σκανδαλίσω, αλλά έχω ανεβάσει και φωτογραφίες.  Συνέχεια

Βόλτα στα blog

Χθες έκανα μια μικρή βόλτα στα blogs (κοινώς λούφαρα από την δουλειά – τι κατόρθωμα κι αυτό!) και ανακάλυψα (από το nylon) ένα αληθινό διαμαντάκι δημιουργικότητας και ευρηματικότητας. Μπορείτε να το δείτε εδώ.

Με ενθουσίασε, αλλά και ξανάφερε στην επιφάνεια το παλιό ερώτημα, που είχε θέσει ο Χαρτοπόντικας στο μαγαζί του: όλη αυτό το δύσκολα οριοθετούμενο συνοθύλευμα που λέγεται blogs, internet και youtube είναι μόνο μέσο με το οποίο επαναλαμβάνονται γνωστές τέχνες ‘η/και τεχνικές ή τελικά αποτελεί από μόνο του μια νέα μορφή τέχνης; Μία τέχνη fusion κατά κάποιο τρόπο. Ομολογώ ότι δεν έχω την απάντηση. Πάντως, video σαν αυτό του Lasse Gjertsen «κόβουν» τις γραμμές από διαφορετικές μορφές τέχνης και δείχνουν ότι δεν έχουν αξιοποιηθεί όλες οι δυνατότητες και τα εργαλεία που μας προσφέρει η σημερινή τεχνολογία.

Επίσης δεν έχω απάντηση σε έναν εντελώς διαφορετικό προβληματισμό, πάλι σχετικό με τα blogs. Έστω ότι διαβάζεις τα σχόλια σε ένα ποστ. Και έστω ότι υπάρχουν κανά δυο τρολς ανακατεμένα στη συζήτηση που βρίζουν άνευ λόγου και αιτίας τον οικοδεσπότη, καλυμένα πίσω από μια ανέξοδη ανωνυμία. Πώς δείχνω στον οικοδεσπότη ότι δεν είναι μόνος του χωρίς να ανακατευτώ στα χωράφια του; Πρέπει να μπουκάρω στην συζήτηση και να τους την πω κι εγώ ή όχι; Είναι σκόπιμο ίσως να μπω κι εγώ σαν ανώνυμος και να τους κράξω ή τελικά θα οδηγήσω σε τρελή βαβούρα άνευ λόγου και αιτίας;

Αυτοί οι ανέφελοι προβληματισμοί για σήμερα. Οι οποίοι είναι μικροί και (τελικά) λιγάκι άνευ σημασίας…

Παρασκευή είναι, όμορφος καιρός έξω. Γιορτές έρχονται.

Άκουγα σήμερα το πρωί στο ράδιο για την «Φλόγα» και πρέπει να ανεβάσω και γιαυτό κάποιο ποστ. Για την ώρα όμως, επιμένω στο ανέφελοι..

Για λαλημένους βινυλολάτρεις

…κάτι σαν εμένα δλδ! :^)

 

Ήρθε ένας φίλος και μου λέει ότι έχει εντοπίσει μια εξέλιξη στα πικ-απ (μπα; εξελίσσονται ακόμα τα πικ-απ; σκέφτηκα σαρκαστικώς). Τι εξέλιξη μωρέ, τα είδαμε όλα: και όρθια, και με λέϊζερ αντί για βελόνα. Έτσι κι αλλιώς, το δύσκολο είναι να βρω χρόνο να ακούσω μουσική όπως πρέπει (δλδ, με το εξώφυλλο του δίσκου αγκαλιά και χωρίς να κάνω τίποτα άλλο), όχι το πού θα την ακούσω.

Μου έστειλε όμως αυτό το λινκ και έμεινα (γκουχ, γκουχ)….αυνανιζόμενος.

Πολύ μούρη! Δεν θα το ρίσκαρα σε αγαπημένους δίσκους, και άλλωστε ο ήχος που θα βγάζει δεν θεωρώ ότι μπορεί να αναμετρηθεί με κάτι δίσκους κατηγορίας Ziggy Stardust ή Blue Train αλλά πολύ μούρη το γκατζετάκι! Μπήκα σε πειρασμό! (όχι για το Ζβαρόφσκι φυσικά, αλλά για το πιο απλό μοντέλο, συγκρατηθείτε!)

Τέχνη vs Τεχνολογία

Στην καθημερινότητά μας βιώνουμε συνέχεια αλλαγές στον τρόπο που ζούμε, στον τρόπο που δουλεύουμε ή διασκεδάζουμε, στον τρόπο που επικοινωνούμε, εξ αιτίας της τεχνολογίας. Συχνά – πυκνά όμως φαίνεται να λύνεται ένα πρόβλημα για να δημιουργηθεί ένα άλλο. Δεν πεινάμε, αλλά ανησυχούμε για το περιεχόμενο των τροφών που βάζουμε στο στόμα μας. Δουλεύουμε με υπολογιστές και ανησυχούμε ότι ξεχνάμε πώς να περνάμε τον χρόνο μας παρέα με ανθρώπους. Χρησιμοποιούμε μοντέρνα αυτοκίνητα και ταξιδεύουμε όλο και πιο συχνά με αεροπλάνα, ενώ ο αέρας που αναπνέουμε γεμίζει από τα καυσαέρια που προκαλούμε. Και τόσα τόσα άλλα. Τόσα που είναι περίπου της μόδας να μιλάμε εναντίον της τεχνολογίας, με περιφρόνηση για αυτήν και να ορίζουμε τον εαυτό μας ως άνθρωπο των γραμμάτων και των τεχνών αλλά όχι της τεχνολογίας.

Είναι όμως άδικο να φορτώνουμε την τεχνολογία με τις αμαρτίες της χρήσης της και να νοσταλγούμε μια ρομαντική εποχή έλλειψης τεχνολογίας η οποία ποτέ δεν υπήρξε.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Τεχνολογία είναι και πράγματα που προ-υπήρχαν της γέννησής μας. Τα μυωπικά γυαλιά που μας επιτρέπουν μια φυσιολογική, δημιουργική ζωή είναι τεχνολογία. Το ιστιοφόρο πλοίο είναι τεχνολογικό επίτευγμα, ξεπερασμένο σήμερα, αλλά είναι. Το χαρτί είναι τεχνολογία. Το φίλτρο καφέ, το δίκτυο ύδρευσης, η παστερίωση του γάλακτος. Ακόμα και το υνί είναι τεχνολογία. Άρα, όποτε κι αν τοποθετηθούμε στην γραμμή εξέλιξης του ανθρώπου, από το πρώτο «ουγκ» μέχρι την επίλυση της εικασίας του Πουανκαρέ, βλέπουμε πως η τεχνολογία μας συντροφεύει. Δεν υπήρξε ποτέ μια ρομαντική μη-τεχνολογική εποχή. Εκτός αν μιλάμε για την εποχή των Αυστραλοπιθήκων.

Και αν νιώθουμε άβολα με στοιχεία της τεχνολογίας που δεν τα καταλαβαίνουμε και αναρωτιόμαστε τι επιπτώσεις θα έχουν, δεν είμαστε ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι. Οι άνθρωποι στις αρχές του 19ου αιώνα στεναχωριόντουσαν για τις αλλαγές στο τοπίο που επιφέρουν οι σιδηροδρομικές γραμμές (σήμερα, τις θεωρούμε όμορφη παρέμβαση). Τα χειρόγραφα βιβλία είναι πιο όμορφα από τα τυπωμένα, αλλά η τυπογραφία επέτρεψε το άνοιγμα της γνώσης στους πολλούς, κάτι αδιανόητο πριν. Τα κινητά μας καταδυναστεύουν, αλλά μας λύνουν και τα χέρια σε ένα σωρό περιπτώσεις.

Θέλω να το πάω ένα βήμα παραπέρα και να ισχυριστώ ότι αναγνωρίζω στην τεχνολογία ανάλογο κύρος με την τέχνη. Είναι και οι δύο εκφάνσεις του ανθρώπινου νου. Και οι δύο απελευθερώνουν σκέψεις και προβληματισμούς ενός ανθρώπου προς τα έξω, και γίνονται κτήμα των υπολοίπων ανθρώπων. Και οι δύο μας υπηρετούνε, η μία λειτουργικά η άλλη συναισθηματικά. Και τελικά, όπως υπάρχει κακή λογοτεχνία ή φρικτή μουσική, έτσι υπάρχει και τεχνολογία που ρυπαίνει ασύστολα το περιβάλλον ή αδιαφορεί για θέματα εργονομίας και υγείας του χρήστη,

Η ομορφιά της τεχνολογίας έγκειται στον θαυμασμό του τι είναι ικανός να φτιάξει ο άνθρωπος. Πώς συνδυάζει αρχές και διαπιστώσεις από διαφορετικές επιστήμες, πώς αναλύει παρατηρήσεις από αλλότρια πεδία για να καταλήξει σε μία λύση στο πρόβλημά του. Η (καλή) τεχνολογία είναι ένα αξιοθαύμαστο προϊόν του ανθρώπινου μυαλού. Μιλάμε για μυαλά που καταφέραν να αναλύσουν το πρόβλημα και να βρουν μια καινούργια λύση (τεχνολογία). Κατά τον ίδιο τρόπο, μιλάμε για μυαλά που κατάφεραν να εντοπίσουν το πρόβλημα και να βρουν μια καινούργια έκφρασή του (τέχνη).

Η τεχνολογία είναι υπηρέτης και συμπλήρωμά μας στον τρόπο που ζούμε την κάθε ημέρα, ακριβώς όπως η τέχνη είναι υπηρέτης και συμπλήρωμα των αναγκών μας σε επίπεδο συναισθήματος και νόησης. Είναι και οι δύο απαραίτητες. Άλλωστε, είτε συμφωνείτε είτε όχι, όλα τα παραπάνω είχατε την ευκαιρία (ή την υπομονή!) να τα διαβάσετε σε μια οθόνη, μέσω κάποιου λογισμικού browser και χάρη στην σταθερή παροχή ηλεκτρικού ρεύματος. :^)

ΥΓ: Άφησα επίτηδες έξω θέματα της σχέσης υποστήριξης της τέχνης από την τεχνολογία (π.χ. κινηματογράφος, φωτογραφία, συντήρηση έργων τέχνης, κοκ) και αντίστροφα (π.χ. design) ή ακόμα δεν μίλησα καθόλου για την αρχιτεκτονική, που κάθεται ακριβώς ανάμεσα στα δύο πεδία. Θεωρώ το ότι δυο τόσο σημαντικοί τομείς της ανθρώπινης ζωής είναι αλληλοεξαρτώμενοι δεν ενισχύει την (ελαφρώς εικονοκλαστική) θέση μου, καθώς τελικά είναι άσχετο με αυτήν. :^)