Κρυφτό

Δεν κρύβομαι ακριβώς. Με έχει φάει η αγωνία για τις εξελίξεις στη Νέα Δημοκρατία!

ΥΓ: Δεν το πιστέψατε, έτσι;

Σήμερα γιορτάζουμε

Ξέρεις τι μου τη δίνει;

Ζω μια διαβολο-βδομάδα στο γραφείο. Ξεχάστε οτιδήποτε ξέρατε για το ευρύτερο δημόσιο και φανταστείτε κάποιον (κάποιους) που μένει 4 και 5 και 6 ώρες παραπάνω απ’ το ωράριο στο γραφείο, προκειμένου να ξεμπουκώσει το σύστημα από τα άπλυτα…άλλων. Μάλιστα, κάποιοι συνάδελφοι είχαν έρθει και χθες στο μαγαζί (28η Οκτωβρίου ήταν χθες, σας θυμίζω…) και νιώθω τυχερός που δεν ήμουν μαζί τους.

Υπάρχουν όμως σίγουρα ένα σωρό άνθρωποι που δουλεύουν σκληρότερα από μένα, οπότε να μη μακρηγορώ σαν ανεπαρκώς (χμ χμ) εξυπηρετούμενη bitch!. Η ουσία του θέματος: ξέρεις γιατί μου τη δίνει όλο αυτό;

Γιατί μου σπάει την αυτοσυγκέντρωση, μου τσαλακώνει τα κουράγια, με αναστατώνει – κι όλα αυτά στη μέση ακριβώς μιας εβδομάδας που είναι για το σπίτι μας γιορτινή όσο καμία άλλη!

Πίσω στην όασή μου λοιπόν.

Σήμερα γίνεσαι (κιόλας!) έξι χρονών. Ένα ολόκληρο αντράκι! Σε κοιτάω και χαζεύω. Σε καμαρώνω. Μέσα από τα μικρά κι από τα όχι και τόσο μικρά σε βλέπω να αλλάζεις και σε καμαρώνω. Νιώθω απίστευτα τυχερός που μεγαλώνεις στο σπίτι μας, που μας χαρίζεις τις ματιές και την αγάπη σου, που μας κάνεις να νιώθουμε όλα αυτά που νιώθουμε και μάλιστα με τόση φυσικότητα κι απλότητα.

Να σε χαιρόμαστε φως μου, να είσαι πάντα γερός και δυνατός, να ρουφάς την ζωή και τις εμπειρίες, να αγαπιέσαι και να αγαπάς, να είναι πάντα ανοιχτή μπροστά σου οι δρόμοι της ζωής. Υγιής, καλότυχος κι ευτυχισμένος – πάντα!

Κάπου είχα διαβάσει ότι η αγάπη είναι αυτό που σε κάνει να συνεχίζεις να χαμογελάς όταν είσαι κουρασμένος – δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά για μένα αυτός ο ορισμός είναι βάλσαμο! Να είσαι σίγουρος μάτια μου πως ό,τι ώρα και σε όποια κατάσταση κι αν φύγω από δω, στο σπίτι θα γυρίσω και θα είμαι ξεκούραστος.

Άλλωστε, έχουμε να σκίσουμε και χαρτί περιτυλίγματος απόψε!

ΥΓ: Επίσης σήμερα, εκτός από τον Μπαμπακοσπορίξ, έχει γενέθλια και ο φοβερός και τρομερός Γαλάτης Αστερίξ. Κλείνει τα 50 την ίδια μέρα που ο γιος μου κλείνει τα 6 – σύμπτωση; Φυσικά και είναι σύμπτωση, μην μασάτε. Αλλά αυτό δεν αναιρεί πως οι περιπέτειες του Αστερίξ είναι από τα πιο απολαυστικά αναγνώσματα ever – 5 στα 5 του δίνω! Εξ ου και η εικονογράφηση του ποστ. Κάποια στιγμή πρέπει να ανεβάσω κι ενα ποστ για τα πρώτα τεύχη κόμικς που αγόρασα στη ζωή μου – κάποια άλλη μέρα όμως.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, το να γυρνάς σπίτι χαρούμενος μέσα σε διαβολο-βδομάδα είναι σα να είσαι για λίγο κάτοικος στο μικρό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται και θα συνεχίσει να αντιστέκεται κλπ κλπ κλπ. Ωραίο αυτό. Μας βλέπω για αγριογούρουνο απόψε!

Τέλος εποχής

Ξέρεις ότι ο εικοστός αιώνας έχει τελειώσει όταν βλέπεις κάποιους (ξεχωριστούς) ανθρώπους να φεύγουν…

Μέσα από τα μάτια του

Αυτές τις μέρες φιλοξενούμε στο σπίτι τον αδελφό της καλής μου, καθώς και τη μαμά τους. Έχουμε σόγια δηλαδή – και δεν αναφέρομαι στην εναλλακτική πηγή πρωτεϊνών για βετζετέριανς. Δεν παραπονιέμαι, απλά, ώρες – ώρες, θα ήθελα λίγο παραπάνω ησυχία. Άλλωστε, είναι εντάξει άνθρωποι, κάνουν καλή παρέα και, ε, κι εγώ αν ταξιδέψω μισή υδρόγειο για να έρθω στην αδελφή μου, θεωρώ δεδομένο ότι θα βρει τρόπο και χώρο να με φιλοξενήσει – το καλό που της θέλω!

Τέλος πάντων, αλλού το πάω. Ο κουνιάδος μου λοιπόν, προφανώς για λόγους σκληρής και βασανιστικής εκδίκησης προς έμενα, έφερε δώρο στο γιο μου. Το δώρο είναι ένα συναρμολογούμενο αεροπλανάκι, τύπου Lego, με περίπου 5,5 εκατομμύρια κομμάτια, και οδηγίες φτιαγμένες έτσι ώστε να μην προδοθεί το μυστικό της συναρμολόγησής του αν ποτέ πέσουν στα χέρια του εχθρού.

Πέρασα δύο (2) ολόκληρα απογεύματα συναρμολογώντας το αεροπλανάκι. Έψαχνα τα μικρά κομματάκια με το ένα ιδιαίτερο, κρυφό χαρακτηριστικό, που συνήθως δεν φαινόταν καλά στο σχεδιάγραμμα των οδηγιών, επικαλούμενος μέσα από τα δόντια μου μεγάλες μορφές του χριστιανισμού (μετά τη φράση έναρξης «σου γαμώ τον/την/κλπ»). Κάποια στιγμή, λίγο μετά το μέσο του δεύτερου απογεύματος, κι ενώ προσπαθούσα να προσθέσω το ρύγχος του αεροπλάνου στην κυρία άτρακτο, έκανε ένα τσαφ και έπεσε στο πάτωμα. Σπρώχνοντάς το πίσω στη θέση του, το κυρίως αεροπλάνο έσπασε σε 5 ανόμοια κομμάτια. Ένιωσα το αίμα να αλλάζει κατεύθυνση σε ολόκληρο το σώμα μου, προκειμένου να μου ανέβει στο κεφάλι. Αν ήμουνα μόνος μου (και το παιχνίδι ήταν δικό μου(, σε εκείνη την φάση θα είχα ανοίξει ψύχραιμα το ντουλάπι με τα εργαλεία, θα είχα πάρει το σφυρί και θα εξηγούσα σε αυτό το κωλο-αεροπλάνο ότι με ταλαιπώρησε one time too many.

Δεν ήμουν όμως μόνος μου. Καθισμένος στη μοκέτα απέναντί μου ήταν ο γιος μου.

Ο οποίος επί δύο (2) ολόκληρα απογεύματα περίμενε υπομονετικά να του ετοιμάσει ο μπαμπάς το καινούργιο παιχνίδι του. Ο οποίος δεν είπε ούτε μία φορά «άντε, ακόμα;», ο οποίος έψαχνε μέσα στο σωρό με τα κομματάκια να βρει το επόμενο που χρειαζόμασταν. Ο οποίος μου είπε μάλιστα ότι δεν πειράζει και να μην στεναχωριέμαι.

Πήρα βαθειά ανάσα. Κοίταξα τον εαυτό μου, έτσι όπως φαινόμουνα στα μάτια του. Ένας μεγάλος, έτοιμος να τα παρατήσει στην πρώτη δυσκολία – αυτό ήθελα να είμαι; Όχι βέβαια!

Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν έχει σημασία τι του λες, αλλά τι κάνεις μπροστά του. Το παιδί μαθαίνει από το παράδειγμα και μόνο από αυτό. Αν με δει να τα παρατάω στις δυσκολίες, τι μάθημα του δίνω; Αν με δει να μην δείχνω ψυχραιμία, και μάλιστα για κάτι τόσο μηδαμινό, πώς θα δείξει ο ίδιος ψυχραιμία στιες δικές του δυσκολίες; Υπομονή, επιμονή, καλή διάθεση – αυτός ο πιτσιρικάς απέναντί μου, όλα τα βλέπει και τα αντιγράφει με έναν τρόπο κολακευτικότατο, που με γεμίζει ευθύνες.

Κι έτσι, συνέχισα την συναρμολόγηση με όρεξη κι ορμή – το αεροπλανάκι σε λιγότερο από μισή ώρα ήταν έτοιμο. Εξ όνυχος τον λέοντα λέγαν οι αρχαίοι ημών πρωτόγονοι. Ναι, καταλαβαίνω ότι το παράδειγμα είναι μικρό, αλλά είναι ενδεικτικό. Είναι ενδεικτικό του πώς, ενώ νομίζεις ότι διδάσκεις το παιδί σου για την ζωή, στην πραγματικότητα εκείνο σε διδάσκει.

Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω, αλλά αν έχεις παιδιά ξαναβλέπεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια τους. Κοιτάς το ποιος είσαι και πώς φέρεσαι ανάλογα με το πώς φαίνεσαι στα παιδιά σου. Συνειδητοποιείς ότι θέλεις να γίνεις καλύτερος για να έχουν εκείνα καλύτερο γονιό. Ο γιος μου είναι ένα υπέροχο, απολαυστικό ανθρωπάκι – ξέρω ότι δεν είμαι αντικειμενικός στο θέμα και, ειλικρινά, δε με νοιάζει να γίνω. Ο γιος μου αξίζει να λέει πως έχει τον καλύτερο μπαμπά στον κόσμο. Αντικειμενικά, ξέρω ότι δεν θα τον έχει – και δε με νοιάζει και να γίνω. Ξέρω όμως ότι μπορώ να γίνω καλύτερος για το χατίρι του, καλύτερος μπαμπάς, καλύτερος άνθρωπος, για το χατίρι όσων με αγαπάνε. Να κόψω μικρότητες και χαζομάρες, να σηκωθώ να, λίγο πιο πάνω, από κει που θα πήγαινα αν ήμουν μόνος μου.

Τα μάτια του είναι ο πιο αληθινός καθρέφτης στον οποίο έχω κοιταχτεί ποτέ μου. Και μου κάνουν καλό: έχω συνέχεια αφορμές να προσπαθώ.

ΥΓ: Απόψε θα το συναρμολογήσω ξανά φυσικά, αφού χθες το βράδυ κατέρρευσε στα χέρια του μικρού. Στόχος μου είναι να κάνω νέο προσωπικό ρεκόρ χρόνου. Επίσης, στόχος μου είναι να πάω δώρο στα ανίψια μας ολόκληρο συναρμολογούμενο ναύσταθμο. 67 εκατομμύρια κομμάτια. Κι όλα τους στρογγυλά.

Dora φορ πρέζιντεντ.

Στη φωτογραφία διακρίνεται η Ντόρα Μπακογιάννη να αντιδρά στη συντριβή της Νέας Δημοκρατίας και προσωπικά του Κώστα Καραμανλή. Η φωτογραφία είναι χαρακτηριστική του κλίματος που επικρατεί στο επιτελείο της πρώην Υπουργού, καθώς η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη πορεύεται προς το έκτακτο συνέδριό της.

Στο ρόλο του χάρτη, η πολιτική κληρονομιά του Επίτιμου (προσέξτε την κόκκινη κάπα α-λα-Δράκουλας).

Στο ρόλο του Μπουτς, ο Κυριάκος.

Zoro for President!

Επιτέλους! Τώρα που ο Μπερλουσκόνι θα πάει μέσα (καθώς το συνταγματικό δικαστήριο της Ιταλίας έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο περί ασυλίας του), η ούνα φάτσα ούνα ράτσα γείτονες τρέχουν να δώσουν στην Ευρώπη τον αμέσως επόμενο κρυπτοφασίστα πολιτικό με χαρακτηριστικά γεννημένο κλόουν. Θα τον φάμε λάχανο τον Καβαλιέρε – και, σε αρμονία με την παράδοση, αναφωνάζω: Τρέμε Ντούτσε!

(και πιάνουν το τραγούδι)

Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του
και τη σκούφια την ψηλή του,
μ’ όλα τα φτερά,
και μια νύχτα με φεγγάρι
την Ελλάδα πάει να πάρει,
βρε, το φουκαρά!

Ωωωωωωωωωωωωωχ.

Το Νομάρχη τον λεβέντη
βρίσκει στα βουνά
και ταράζει τον αφέντη
τον μακαρονά.

Αχ, Σύλβιο, θα τρελαθώ Σύλβιο,
με το Νομάρχη ποιος μου είπε να τα βάνω.

Διαφορές

Αυτοί που δεν ανήκουν σε κάποιο κόμμα, περιμένουν σήμερα ένα νούμερο: αυτό που καθορίζει την αυτοδυναμία. Βάσει αυτού, αναρωτιούνται (με μισή καρδία είναι η αλήθεια) τι και πώς θα γίνει από δω και μπρος στη χώρα. Πώς θα κυβερνήσει όποιος (μπιπ) βγει.

Αυτοί που ανήκουν σε κάποιο κόμμα και που θεωρούν ότι η χώρα μπορεί να πάει καλά μόνο με το κόμμα τους να κυβερνά, περιμένουν σήμερα ένα νούμερο: αυτό της διαφοράς των ποσοστών. Βάσει αυτού,  αναρωτιούνται (με μισή καρδία είναι η αλήθεια) τι και πώς θα γίνει από δω και μπρος στο κόμμα. Πώς θα ξαναπάρουν το πρωτάθλημα με όποιον (νο μπιπ) βγει.

Καλό βόλι παίδες!

Σου λέω να πας να ψηφίσεις!

Την Κυριακή έχουμε να ψηφίσουμε, το θυμάστε; Το καταλαβαίνεις εύκολα, γιατί στην τηλεόραση έχει διαφημίσεις που το Υπουργείο Εσωτερικών σου λέει να πας να ψηφίσεις.

Την ξέρεις την διαδικασία, έτσι; Είναι εντελώς μα εντελώς απλή. Βρίσκεις την ταυτότητά σου (και μην αρχίσουμε τα υπαρξιακά εδώ, μιλάω για το ρημάδι το δελτίο ταυτότητας), βάζεις την φόρμα σου και πας περπατώντας μέχρι το σχολείο. Είναι αφορμή να περπατήσεις λίγο και να δεις και κανέναν γείτονα. Εκεί, βρίσκεις το τμήμα σου, μπαίνεις πίσω από το παραβάν και, εχμ, κάνεις ό,τι σε φωτίσει ο Μην-Χρησιμοποιήσεις-το-Όνομά-μου-επί-Ματαίω. Και – κατ’ αρχήν – δεν ενδιαφέρει τι θα ρίξεις. Αρκεί ότι το έκανες.

Με ενοχλεί η αποχή. Για μένα δεν έχει τόσο σημασία τι θα ψηφίσεις όσο το να συμμετέχεις στην διαδικασία. Μην μου πείτε ότι είναι θέση – δεν είναι θέση η αποχή, μεταμφιεσμένη βαρεμάρα και μουργέλα είναι, να τι είναι. Αν η θέση σου είναι ότι διαφωνείς με όλους, υπάρχει και το λευκό (εδώ μπορώ να ανοίξω μεγάλη κουβέντα για το πώς αντιμετωπίζεται από το σύστημα το λευκό, αλλά θα συγκρατηθώ για να μην βγω εκτός θέματος). Απλά πράγματα: το λευκό είναι θέση, το άκυρο είναι γκάφα και η αποχή είναι λούφα. Όποιος διαφωνεί, ας με πείσει με επιχειρήματα παρακαλώ. Θα είμαι ευγενικός μαζί του. Άλλωστε, κι εδώ ευγενικός ήμουνα, δεν θέλετε να διαβάσετε όλα όσα μου έρχονται να πω για την αποχή.

Επίσης, δεν αντιλαμβάνομαι ως επιχείρημα το «δεν ενδιαφέρομαι για την πολιτική». Σοβαρά; Είσαι σίγουρος; Γιατί, ακόμα κι αν δεν ενδιαφέρεσαι εσύ, είναι απολύτως βέβαιο ότι ενδιαφέρεται εκείνη για σένα.

Να σε ρωτήσω κάποιες ερωτήσεις: Δουλεύεις; Σου γίνονται παρακρατήσεις στην αμοιβή σου; Πληρώνεις φόρους; Πληρώνεις ασφαλιστικό ταμείο; Ζεις σε σπίτι; Πληρώνεις νοίκι; Πληρώνεις στεγαστικό – με σύμβαση κι επιτόκιο; Έχεις κάποιο όχημα; Πληρώνεις τέλη κυκλοφορίας για αυτό; Ασφάλιστρα; Πηγαίνεις σε γιατρούς; Κάνεις εξετάσεις; Έχεις ποτέ μπει σε νοσοκομείο; Στέλνεις τα παιδιά σου σε σχολεία – είτε δημόσια είτε ιδιωτικά; Σπουδάζεις ο ίδιος; Χρησιμοποιείς ρεύμα, τηλέφωνο, τρεχούμενο νερό, ίντερνετ, ταχυδρομεία, συγκοινωνίες; Πηγαίνεις σε δημόσιους χώρους; Εννοώ σινεμά, ταβέρνες, θέατρα – όλα αυτά στήνονται και λειτουργούν με βάση κάποιες συγκεκριμένες διατάξεις, όπως ξέρεις. Ταξιδεύεις; Ψωνίζεις; Πας γυμναστήριο; Κυκλοφορείς στους δρόμους; Θα κάνεις (ή έκανες) θητεία στο στρατό;

Αν απάντησες έστω και σε μία από τις παραπάνω ερωτήσεις ΝΑΙ, τότε, μεγάλε, την πάτησες: η πολιτική σε ενδιαφέρει και δεν το ήξερες. Αν απάντησες έστω και σε μία ερώτηση ΝΑΙ, τότε υπάρχουν άνθρωποι που αποφασζουν για αυτά, για το πώς, πόσο και πότε της κάθε ερώτησης, και τις αντιμετωπίζουν με διαφορετικούς τρόπους. Κκι είναι δικαίωμα και καθήκον σου να τους εντοπίσεις και να τους δώσεις την ευκαιρία να το κάνουν όπως θεωρείς εσύ σωστό. Ναι, καθήκον ρε συ, καθήκον. Είναι μαγκιά σου να έχεις καθήκοντα ως πολίτης, είναι κάτι που πάρα πολλοί άνθρωποι στον κόσμο δεν τολμούν ούτε να ονειρευτούν για τον εαυτό τους.

Μην ακούω λοιπόν άλλα παράπονα  για το σύστημα – το σύστημα μένει εκεί γιατί δεν το διώχνουμε. Γιατί σηκώνουμε την κωλάρα μας από τον καναπέ μόνο για να πάμε μέχρι την πόρτα να υποδεχτούμε τον πιτσαδόρο. Δεν έχεις το παραμικρό δικαίωμα γκρίνιας αν εσύ ο ίδιος αγνοείς το δικαίωμα επέμβασης που έχεις, το καταλαβαίνεις;

Και κάτι τελευταίο: οι εκλογές είναι σημαντικό γεγονός, ακόμα κι αν κάθε ικμάδα των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης (ΜΜΕ) έχει πέσει στον αγώνα να σε πείσουν ότι πρόκειται για ένα ακόμα life-style event και μάλιστα ανιαρό και αδιάφορο. Δεν είναι σώου μπιζ η πολιτική, είναι ο τρόπος που έχουμε για να λύνουμε μαζικά τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας. Επειδή όμως το μόνο για το οποίο φαίνεται να είναι ικανή η τηλεόρασή μας είναι η φτηνή σώου-μπιζ, έτσι αντιμετωπίζει και τις εκλογές. Ερωτήσεις για το πώς φάνηκε η λυμένη γραβάτα, διαφημίσεις κινηματογραφικής λογικής («πάμε…» και ξαναμπαίνει η μουσική) και χαζο-κουτσομπολιά για το ποια σύζυγος είναι άρρωστη με αφήνουν εντελώς αδιάφορο. Γκάλοπ της κατηγορίας «Με ποιον υποψήφιο θα προτιμούσατε να μοιραστείτε ένα δείπνο;» είναι (στην καλύτερη) γελοία – να μια εύκολη απάντηση για τις σαχλαμάρες σας: με κανέναν! Είναι υποψήφιοι βουλευτές, δεν είναι υποψήφιοι γκόμενοι! Δεν ενδιαφέρομαι να γίνουν φίλοι μου, δεν ενδιαφέρομαι για το πόσο συναρπαστική παρέα γίνονται στον ελεύθερο χρόνο τους. Το μόνο για το οποίο ενδιαφέρομαι είναι το τι και πώς κάνουν όταν βρίσκονται σε δημόσιο αξίωμα. (Επίσης, δεν ενδιαφέρομαι για το πώς θα επιλέξει η Μενεγάκη το νέο μάγειρα της εκπομπής της, ειδικά όσο υπάρχει απαγόρευση δημοσιοποίησης των γκάλοπ…)

Εντάξει; Το ξεκαθαρίσαμε; Αν νομίζεις ότι χτυπάς το σύστημα, σου λέω να το ξανασκεφτείς: το σύστημα θέλει απολύτως να σε πείσει πως η ψήφος είναι πασσέ. Εσύ να τους γράψεις και να πας να ψηφίσεις! Άντε, άντε. Ψάξε που έχεις την ταυτότητά σου και ξεκουνήσου!

Σου λέω να πάς να ψηφίσεις! – ουφ πια!!!

One Web Day

Η 22η του Σεπτέμβρη είναι η OneWebDay, μια προσπάθεια εορτασμού του Internet και των αλλαγών που φέρνει στη ζωή μας.. Πέρυσι τέτοια μέρα, πήρα μια πάσα από τον adamo, να γράψω την ιστορία μου σε σχέση με το δίκτυο. Με διαφορά φάσης (κυριολεκτικά!), έρχομαι να απαντήσω στο ερώτημα του πως άλλαξε τη ζωή μου και τι σημαίνει το Internet για μένα.

Πότε άρχισα πραγματικά να μπαίνω στο Internet; Έπεσα λίγο παράξενα χρονικά – ενώ παρακολουθούσα το μπαμ του Internet, δεν ήμουνα διαθέσιμος (έπεσε πάνω στη θητεία) ενώ και η ειδικότητά μου – χημικός μηχανικός– δεν είναι ακριβώς στο κέντρο των εξελίξεων σε υπολογιστικά συστήματα. Ναι μεν είχαμε δίκτυο στο Ίδρυμα, αλλά η χρήση που κάναμε ήταν περιορισμένη και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να μας δείξει κάτι παραπάνω για τα μηχανάκια έτρεχαν σε UNIX (αυτό το τελευταίο το μετράω σαν απώλεια). Επί της ουσίας, το δίκτυο για μας ήταν σαν τοπικό.

Η πρώτη τακτική χρήση μου λοιπόν ήταν στο μεταπτυχιακό, όταν έμπαινα στις ιστοσελίδες των ελληνικών εφημερίδων για να μαθαίνω τι γίνεται sto patrida (θυμάμαι μάλιστα πως έπρεπε να εγκαταστήσω γραμματοσειρά στον εκάστοτε υπολογιστή για να φαίνονται τα ελληνικά ως τέτοια και όχι ως…αραβο-λιθουανικά). Μετά, το χρησιμοποίησα όχι μόνο για πληροφορίες (επαγγελματικές αλλά και Αθηνόραμα) και επικοινωνία με φίλους (αν σας πω από πότε είχα gmail…) αλλά και για επιτραπέζια μέσω internet.

Αυτό το τελευταίο βέβαια είναι ένα θέμα για ένα εντελώς άλλο ποστ, αλλά απέκτησα φίλους όχι μέσω των τσατ (ή μάλλον newsgroups), αλλά από γκρουπς ανθρώπων με κοινά χόμπυ. Ήταν η εποχή που το yahoogroups μάζευε κόσμο και ντουνιά. Σημειώνω ότι η εξερεύνηση που έκανα στο Internet ήταν εντελώς μοναχική – είχα ήδη αποφοιτήσει, δεν είχα κάποιον να μου δείξει τα κόλπα και τα κατατόπια και προχωρούσα ψάχνοντας στα σκοτεινά. Με μόνη πυξίδα την σιγουριά μου ότι εδώ μπορεί να υπάρχει τρομερό ενδιαφέρον.

Έτσι έφτασα, εκτός από τους φίλους σε άλλες πόλεις, σε Κύπρο, Βρετανία, Ινδία με τους οποίους διατηρούσα επαφή, απέκτησα νέους φίλους που…δεν είχα δει από κοντά. Σε Καναδά, ΗΠΑ, Αυστραλία, Γερμανία, Δανία και αλλού έχω κόσμο που με ξέρει και μάλιστα καλά. Απόδειξη; Από τα πρώτα παιχνίδια του γιου μου ήταν ένας λούτρινος τάρανδος με την σημαία του Καναδά στη φανέλα. Μου τον έστειλε ένας άνθρωπος που δεν έχω συναντήσει ποτέ από κοντά. Άλλο παράδειγμα: έχω κάνει ταξίδι στο Παρίσι με τα έξοδα διαμονές (στο St Germain παρακαλώ) πληρωμένα. Έχω πιει κρασιά και ούζα με ανθρώπους (από άλλες χώρες ή από την δική μου) που τους γνώρισα στην οθόνη μου. Έχω γυρίσει με δώρα και ενθύμια. Με αναμνήσεις. Που ξεκινήσαν από ένα πληκτρολόγιο και ένα modem.

Κάποια στιγμή μεταξύ 2000 και 2001 συνειδητοποίησα ότι περνούσα πολύ χρόνο μιλώντας, επικοινωνώντας και εκφραζόμενος μέσω του Internet. Έβρισκα και πληροφορίες, αλλά όχι τόσες και όχι όπως θα ήθελα. Τα site της κάθε εταιρείας σου έδιναν αυτά που ήθελαν να σου δώσουν – οι γνώμες πελατών και (πιο σημαντικό) οι on-line εφαρμογές εξυπηρέτησης έλλειπαν για πολύ καιρό.

Κάπου εκεί, προς το 2002, αποφάσισα ότι θα είναι καθημερινότητά μου. Στην ανακαίνιση του πατρικού σπιτιού περνάμε καλώδια δικτύου για όλα τα δωμάτια και διαλέγω πού θα τερματίζουν ώστε (μελλοντικά) να μπει εκεί ένας router. Έξι χρόνια μετά δεν έχω υλοποιήσει τίποτα, όμως έχω την υποδομή: το σπίτι είναι έτοιμο να δικτυωθεί όποτε το χρειαστούμε. Άλλωστε, πάντα προχωρούσα με βάση την ανάγκη μου κι όχι με βάση τις (σέξυ, ομολογώ) ιδέες για νέα γκάτζετ.

Τα χρόνια τρέχουν. Το blog ήταν επίσης μια καλή ευκαιρία να γνωριστώ με ένα σωρό ανθρώπους, με πολύ διαφορετικό background και προτεραιότητες από μένα. Παρόλα αυτά, ποτέ δεν αντιμετώπισα το blog ως πρωτίστως ένα εργαλείο επικοινωνίας, αλλά μάλλον σαν εργαλείο έκφρασης – ίσως για αυτό δεν με ξετρελαίνουν πλατφόρμες όπως το facebook ή ακόμα και το twitter: το ζήτημά μου είναι η έκφραση, όχι ποιος την διαβάζει. Το πέρασμα σε DSL (καλοκαίρι 2006) ήταν σχεδόν δραματικό. Αναρωτιέμαι πόσο προφανή θα φαίνονται στον γιο μου πράγματα που για μένα ήταν καινούργιες κατακτήσεις. Κι όταν το αναρωτιέμαι, θυμάμαι πώς ο πατέρας μου διηγείται τις πρώτες του επαφές με το τηλέφωνο. Θέματα όπως freeware, ftp (πάντα για την δουλειά: το έχω σχεδόν παράπονο, αλλά μόνο για επαγγελματικούς λόγους έχω χρησιμοποιήσει ftp) αλλά και mp3, torrent και δεν συμμαζεύεται έχουν μπει στην καθημερινότητά μου.

Σήμερα το ομολογώ: είναι ένα τόσο πελώριο και ευέλικτο παράθυρο που αναρωτιέμαι πώς θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτό. Είναι παράξενο όταν κάνεις κάτι για πρώτη φορά μέσα από το Internet. Η πρώτη αγορά (εισιτήρια ή βιβλία ήταν?). Το πρώτο κατέβασμα (ταινίας ή μουσική?). H πρώτη εγγραφή σε κάποιο forum. Το πρώτο spam που διαβάζεις – ξεχάστηκα να σας ενημερώσω, αλλά από Δευτέρα παρατάω την δουλειά μου: ο πρόεδρος της Τράπεζας της Νιγηρίας θα μου μεταβιβάζει 65 εκατομμύρια δολάρια!

Είναι πολυ-εργαλείο, είναι μια επέκταση του «εδώ» και του «τώρα» σε πολλαπλές διαστάσεις. Μπορώ να κάνω πράγματα που ο μέσος ανεκπαίδευτος ηλεκτρονικά συμπολίτης μου δεν μπορεί καν να φανταστεί – κι ακόμα κι έτσι, μένω πίσω! Μένα πίσω γιατί δεν έχω ιδέα για εξελίξεις αν δεν «αναγκαστώ» να τις χρησιμοποιήσω, αν δεν με οδηγήσει μια πρακτική ανάγκη να τις μάθω στην πράξη. Χωρίς manual, χωρίς καθοδηγητή, χωρίς προορισμό: απλώς καθοδηγούμενος από μια ρημάδα ανάγκη, από μια έμφυτη (χμφ…) ικανότητα να δουλεύω καλύτερα με ένα πληκτρολόγιο στα άκρα των δαχτύλων μου και ένα καλώδιο σφηνωμένο στην υποδοχή του μόντεμ.

Σήμερα, εύχομαι μακροημέρευση στο net, εύχομαι φτηνές χρεώσεις (δλδ τζάμπα) και παντού κι εύχομαι να γίνει κατανοητό το πόσες ευκαιρίες χαρίζει ως εργαλείο – επίσης όμως, ως εργαλείο, και το πόσους κουλούς κινδύνους κρύβει για αυτούς που το παίρνουν πιο σοβαρά από όσο πρέπει.

Α, ναι! Και πάσες! Αν έχουν όρεξη, παρακαλώ να γράψουν την ιστορία τους για την έκθεση στο Internet οι Δημήτρης Ρουσουνέλος, Προκόπης Δούκας και το δίδυμο του Πω-Πω Κουλτούρα.

Πρωτάκια

Προσπαθώ να θυμηθώ τον πρώτο δικό μου χρόνο στο δημοτικό. Θυμάμαι ελάχιστα: ότι η δασκάλα μας ήταν πολύ νέα, την αίσθηση του χώρου της αίθουσας με θρανία ως κάτι καινούργιο, το πού βρισκόταν η τάξη στο κτίριο (η πρώτη δεξιά στο ισόγειο, η πιο κοντινή στις τουαλέτες). Από συμμαθητές θυμάμαι κάμποσους, ζορίζομαι βέβαια, αλλά τους θυμάμαι – πιο καθαρά αυτούς που είχα μέχρι και την έκτη δημοτικού φυσικά.

Γιατί αφού το θυμάμαι σαν κάτι τόσο απλό και τόσο ήπιο, με έχει πιάσει τέτοιο τρακ για τις πρώτες μέρες του δημοτικού;

Ο αγιασμός έγινε την Παρασκευή και ήταν μια απλή διαδικασία – η ανησυχία μας ήταν για το ποια δασκάλα θα έχει, ποιοι συμμαθητές του θα είναι στο ίδιο τμήμα, πότε θα ξεκινήσουν πλήρες πρόγραμμα. Όλα αφορούσαν το μέλλον – κοντινό μεν, αλλά μέλλον.

Σήμερα άρχισαν τα γούστα. Εκεί που την Παρασκευή είχαμε απλά νέο χώρο και την συνάντηση με μερικούς παλιούς συμμαθητές, σήμερα τα βλαστάρι μας ξεκινά για πρώτη φορά να τα κάνει όλα μόνος του: μόνος του θα διαλέξει πού και με ποιους θα κάτσει, μόνος του θα ταχτοποιήσει τα πράγματά του, μόνος του θα αναζητήσει τετράδιο και μολύβι όταν τα χρειαστεί, μόνος θα πάρει άδεια για τουαλέτα και θα βρει και πού είναι στο κτίριο. Το αντράκι μας μεγαλώνει κι εμείς, πανικόβλητοι σαν ανίδεοι πελάτες που μπήκαν στο τραινάκι του λούνα – παρκ, τον βλέπουμε να τα καταφέρνει. Χωρίς να χρειάζεται εμάς και χωρίς να του τα πολύ – ζαλίζουμε.

Δεν φαντάζεστε πόσο δύσκολο είναι να ηρεμήσεις και να το απολαύσεις αυτό.

Έπρεπε να υπήρχε κάποιος τρίτος από μια μεριά. Τα πρωτάκια να παλεύουν να κουμαντάρουν τις καινούργιες, τεράστιες τσάντες (πολύ Γκορμίτι φοριέται φέτος!), να προχωράνε για την αίθουσα όπου θα γνωριστούν με την δασκάλα τους κι από κοντά τσούρμο οι γονείς, αγχωμένοι πολύ περισσότερο από τα παιδιά. Σπρωχνόμασταν κοντά στην πόρτα, να δούμε πού κάθησαν, να δούμε ότι το ύφος τους είναι ήρεμο ότι δεν έχουν αγχωθεί, δεν έχουν στεναχωρηθεί. Κι όλοι οι ενήλικοι με ύφος λες κι η οικογένεια βρίσκεται σε διαδικασία πανελληνίων!

Έτσι, προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν η δική μου α’ δημοτικού. Δεν θυμάμαι τίποτα από το πώς λύθηκαν τα προβλήματα που τώρα μου φαίνονται βουνό για τον γιο μου: το τι έτρωγα στα διαλείμματα, το πώς και πόσα λεφτά μου έδιναν οι γονείς μου, το πώς πήγαινα στην καντίνα, το ποιος ήταν διπλανός μου. Δεν θυμάμαι καν το όνομα της δασκάλας μου ή αν είχα μπει ποτέ τιμωρία. Κυριολεκτικά, θυμάμαι ελάχιστα πράγματα και τα περισσότερα μπορεί να είναι κι από τις επόμενες τάξεις του δημοτικού. Μάλλον δεν ήταν και τόσο τραυματική η εμπειρία μου. Από την άλλη, φαντάζομαι πως αν ρωτήσω τη μάνα μου, ακόμα θα θυμάται τις αγωνίες που πέρασε εκείνες τις μέρες….

Αχ μωρέ, πώς μεγαλώνουν έτσι! Και πώς γίνεται να είναι πιο δύσκολη η πρώτη μέρα του δημοτικού από την πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό; Ίσως γιατί χάνεται όλο και περισσότερο ο έλεγχος – αυτό όμως δεν είναι κι ο σκοπός; Αυτό δεν θέλουμε, να φύγουν από την οικογενειακή φωλιά έτοιμα να ανοίγονται με σιγουριά στο άγνωστο;

Παύση. Εσύ δεν είσαι που ορκίζεσαι να μην παίρνεις τον εαυτό σου πιο σοβαρά απ’ όσο χρειάζεται; Στο κάτω – κάτω, το καλύτερο πράγμα στον κόσμο είναι να πατά το παιδί σου γερά στα πόδια του.

Έτσι λοιπόν, η μέρα μας ας κλείσει με μια ευχή: Καλή μας χρονιά, και τα καλύτερα μπροστά μας– για όλους μας!