Και, όχι, δεν είναι το Νησί (για τους παλιούς και γνώστες). Γράφουμε απουσία φέτος. Ο καταπέλτης όμως θα πέσει για να δείξει ξεραϊλα – όπως ακριβώς πρέπει δηλαδή, για να καταλάβεις ότι ήρθε.
Το καλοκαίρι ξεκινά… 
Αρχειοθετήθηκε ως : Προσωπικά, Ταξίδια | 8 σχόλια »
Ο Vineet, ο αδελφός μου ο Ινδός (είμαστε αδέλφια αν και έχουμε γεννηθεί από άλλους γονείς, ΟΚ?), ο Vineet λοιπόν είχε μια ζωή πολιτισμικές απορίες. Γιατί κάνετε αυτό, γιατί κάνετε το άλλο. Όχι ότι κι εγώ δεν τον έπρηζα για την Ινδία και τον τρόπο που βλέπουν τις ζωές τους εκεί, αλλά κι αυτός μες την απορία ρε παιδί μου.
Ο Vineet λοιπόν έλεγε πως πάντοτε οι Έλληνες είμαστε μες τις εξαιρέσεις. Οτιδήποτε του λέγαμε είχε την δομή «Στην Ευρώπη κάνουμε έτσι κι έτσι, όμως στην Ελλάδα…» ή «Οι μεσογειακές/βαλκανικές χώρες κάνουν έτσι κι έτσι, όμως ειδικά στην Ελλάδα…» και άλλα τέτοια. Ήταν αποφασισμένος πως κάθε φορά που του περιγράφαμε κάτι θα είχαμε και extra session για τις εξαιρέσεις του κανόνα.
Κάπως έτσι απαγορεύτηκε και το κάπνισμα.
Από σήμερα υποτίθεται ότι θα αρχίσει να συμβαίνει το αυτονόητο στην Ελλάδα, από σήμερα δηλαδή υποτίθεται ότι δεν καπνίζουμε σε κλειστούς χώρους.
Εκτός αν υπάρχει ένα γυαλί δύο (2) μέτρων για να διαχωρίζει τους καπνιστές από τους άκαπνους. Τι καπνό φουμάρουνε και δεν θα ανεβαίνει πάνω από τα 2 μέτρα; Το smoke monster στο Lost δεν το έχουν δει;
Εκτός επίσης αν η εταιρεία έχει πάνω από 50 άτομα προσωπικό. Ναι, καλά. Αν ο διευθυντής είναι καπνιστής, ποιος θα του πει να βγει έξω; Αν ο υποψήφιος πελάτης που έχει έρθει για διαπραγμάτευση βγάλει τσιγάρο, ποιος θα του πει όχι;
Εκτός τέλος αν πρόκειται για χώρους (κάτω των 70 τμ) που έχουν δηλωθεί ως καπνιζόντων. Σε αυτή την περίπτωση φυσικά δεν είναι υποχρεωτικό να καπνίζει όποιος βρίσκεται μέσα στο χώρο, σωστά; Άρα, μιλάμε για διατήρηση του ίδιου καθεστώτος με το σημερινό. Απόδειξη;
Με άλλα λόγια, ταρατατζούμ ταρατατζούμ, βγήκα 750 φορές μέσα σε 6 μήνες στην τηλεόραση για την απαγόρευση, δεν είμαι κούκλος στο γυαλί; Όμως, ξέχασα τελικά να απαγορέψω το κάπνισμα – ή μάλλον το απαγόρευσα αλλά έβαλα τόσες εξαιρέσεις που όλο και κάποια θα καλύπτει όποιον θέλει να καπνίσει.
Ώρες – ώρες πιστεύω ότι όλα γίνονται σε αυτή την χώρα για το θεαθήναι. Υπερβολικός, ε;
ΥΓ: Προφανώς είμαι υπέρ της απαγόρευσης του καπνίσματος, αλλά θεωρώ ποιο λογικό να εξεταστούν οι όροι και οι τρόποι παρά να αρχίσουμε να μετράμε τετραγωνικά και τζάμια. Θα ήθελα δλδ οι προδιαγραφές εξαερισμού να είναι βελτιωμένες για όλους τους χώρους, όχι μόνο για τους καπνιζόντων. Θα ήθελα να λαμβάνεται μέριμνα για τους καπνιστές, αλλά όχι να τους δίνεται η ευκαιρία απλά να συνεχίσουν όπως παλιά. Και θα ήθελα πολύ να καταλάβω αν καλύπτεται κάθε είδους κάπνισμα: στα εστιατόρια δλδ θα καταργηθούν τα πούρα;
Πιο σημαντικό: Τι θα γίνει με αυτούς που ήδη καπνίζουν όπου βρεθούν; Γιατροί σε ώρα διάγνωσης ας πούμε. Ή οδηγοί λεωφορείων – που φορμάρουν και το κρατάνε στο ανοιχτό παράθυρο ώστε να φυσά ΟΛΟΝ τον καπνό ο αέρας προς τα μέσα; Είτε τέλος οι ταρίφες, που πήραν μάλιστα πρόσφατα κι ένα κουβά αύξηση; Δλδ δεν έχουμε καταφέρει να φέρουμε σε λογαριασμό τις υπάρχουσες απαγορεύσεις, οι νέες μας μαράνανε; Αλλά τι ψάχνω; Προχειρότης προχειροτήτων, τα πάντα προχειρότης…
Αρχειοθετήθηκε ως : Επικαιρότητα, Κοινωνία | 10 σχόλια »
Αύριο θα πάει για κούρεμα βέβαια, γιατί το μακρύ μαλλί στη θάλασσα δεν το θέλει. Χθες όμως, ιδρωμένος μετά το μπάσκετ, έβρεξε και έστησε το μαλλί του όρθιο και γυρνά και μου λέει:
- Μπαμπά, κοίτα. Είμαι ο Σάκης!
- Ποιος Σάκης; Του Σκούπι Ντου;
- Όχι, αυτός που τραγουδάει!
Μετά από αυτό, ζω ελπίζοντας η νύφη μου να είναι σαν την Κάτια. Και να φέρνει σπίτι τις φίλες της από την δουλειά. Και να είναι όλες τους επιρρεπείς στο αλκοόλ. Και στο μαξιλαροπόλεμο. Και σε άλλες ανάλογες ασχολίες που γίνονται σε slow motion – όταν αξίζουν πραγματικά!
Ένας άνδρας έχει δικαίωμα στο όνειρο. 
Αρχειοθετήθηκε ως : Ο γιος μου | 14 σχόλια »
Αν τα blogs είναι ένα είδος εξάσκησης για την δημοσιογραφία ή την λογοτεχνία, το twitter είναι το ίδιο πράγμα για την διαφήμιση.
(128 χαρακτήρες)
Αρχειοθετήθηκε ως : Internet & Blogs | 11 σχόλια »
Δυο διεθνείς θάνατοι μαζεμένοι είναι, στατιστικά, κάτι σπάνιο. Ειδικά αν οι άνθρωποι που έφυγαν είναι και οι δύο από τον (ενιαίο) χώρο της ποπ ψυχαγωγίας – είτε μιλάμε για μουσική είτε για σινεμά.
Και σκέφτομαι από το πρωί ότι την Φώσετ ποτέ δεν την είχα σε κάποια εκτίμηση ως ηθοποιό, σε αντίθεση με το τι σκεφτόμουνα για την εμφάνισή της. Όμως δεν μπορώ να μην υποκλιθώ στην αξιοπρέπεια με την οποία έσβησε. Δεν μπορώ να μη νιώσω σεβασμό για την αγάπη που κέρδισε από τους κοντινούς της ανθρώπους, για την παλληκαρίσια μάχη που έδωσε και (κυρίως) για τον τρόπο με τον οποίο αξιοποίησε την δική της φρίκη για να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο στην πραγματικότητα του καρκίνου.
Και νιώθω έντονη αντίθεση καθώς και ο Τζάκσον φεύγει, παρά τις φανατικές εισπνοές καθαρού οξυγόνου. Μετά από χρόνια μανίας εγχειρήσεων, παραμορφωμένος και σχεδόν ανθρώπινος, μετά από κατηγορίες από τις οποίες αθωώθηκε αλά δεν ξεπλύθηκε, άφαντος εδώ και καιρό. Χάθηκε ένας άνθρωπος και περισσότερο θλίβομαι για τα πρώτα εφηβικά μου χρόνια, αυτά που έτσι κι αλλιώς χρωματίστηκαν από το Thriller και το Beat it, και λιγότερο για αυτόν που έφυγε. Αυτό με τρομάζει λίγο, το ότι βάζω τις δικές μου αναμνήσεις σε πρώτο πλάνο κι όχι τον χαμό κάποιου ανθρώπου. Από την άλλη, οι μεταμορφώσεις του τον έκαναν να θυμίζει άνθρωπο όλο και λιγότερο…
Και για τους δύο θα έλεγα ότι η δουλειά τους με άφηνε περίπου αδιάφορο. Στο βαθμό που μετρά η γνώμη ενός τυχαίου “καταναλωτή” μουσική και ταινιών, δεν μου έλεγαν τίποτα. Όσο κι αν επηρεάσαν τον κόσμο, ειδικά στα 80ς (μα σε τι υπερεκτιμημένη δεκατία διάλεξα να περάσω εφηβεία ρε γμτ!). Αλλά τώρα που φεύγουν, η δημόσια παρουσία τους αφήνει εντελώς διαφορετική γεύση και αίσθηση.
Εν ειρήνη εύχομαι.
Αρχειοθετήθηκε ως : Επικαιρότητα, Μουσική, Σινεμά & Τηλεόραση | 14 σχόλια »
Αφιερωμένο στην Κωνσταντίνα μας – που επανήλθε!
Η μεγάλη μου απορία όταν ήμουν μικρός ήταν γιατί τα άλλα αγοράκια πορώνονταν έτσι με τα αυτοκίνητα. Εγώ είμαι γκατζετάκιας – δώσε μου κάτι με κουμπιά και LEDάκια απάνω, κρύψε μου το βιβλίο με τις οδηγίες κι είμαι ευτυχής: θα παλεύω μέχρι να βρω όλα όσα κάνει. Αλλά οι άλλοι (συμμαθητές, συμφοιτητές, συνάδελφοι) μια ζωή ήταν κολλημένοι με τα μηχανοκίνητα. Ακόμα και φόρμουλα παρακολουθούν στην τηλεόραση – ποτέ μου δεν το κατάλαβα…
Έτσι, η καλή μου με κοίταξε τουλάχιστον σαν εξωγήινο κλώνο μου (το είδος του κλώνου που απαγάγει τον κανονικό άνθρωπο και παίρνει την θέση του) όταν της είπα ότι με ενθουσιάζει μια εκπομπή για αυτοκίνητα.
Το Top Gear είναι μια εκπομπή του BBC που, σε πρώτο επίπεδο, ασχολείται με ενθουσιασμό με το θέμα αυτοκίνητο. Όμως, έχει μια χαρισματική ομάδα παρουσιαστών με διαβολεμένο χιούμορ και απολαυστικά μη-πολιτικά-ορθό κωλοπαιδισμό, που απολαμβάνουν αυτό που κάνουν και το ξεφτιλίζουν τελείως. Κάθε εκπομπή είναι απολαυστική, η παραγωγή είναι αρτιότατη (τόσο σε σκηνοθεσία / μοντάζ όσο και σε ιδέες για θέματα) και επιπλέον είναι εύκολο να την βρεις, αν βλέπεις Brainiac: είναι στο ΣΚΑΪ αμέσως μετά!
Ολίγα βίδεο για να σας πείσω για το ακριβές της περιγραφής:
1. Πόσο ευκίνητα είναι τελικά τα μικρά αυτοκίνητα; Και ποιο είναι το πιο επιδέξιο; Παίζοντας αυτοκινητο-ποδόσφαιρο: Volkswagen εναντίον Toyota.
2. Τα Toyοta είναι φημισμένα για την αντοχή τους. Είναι αλήθεια αυτό; Μπορείς να σκοτώσεις ένα Toyta Hilux;
3. Ψάχνοντας την τέλεια διαδρομή:
4. Η κληρονομιά των Εργατικών των 70ς στην Βρετανία: δουλεύουν τα αυτοκίνητα της British Leyland;
Δεν ξέρω αν τα παραπάνω σας λένε κάτι, απλώς και η καλή μου πια είναι φανατική τηλεθεατής του συγκεκριμένου. Εγώ, το μόνο που έχω να ευχηθω είναι καλή προβολή!
Αρχειοθετήθηκε ως : Σινεμά & Τηλεόραση | 16 σχόλια »
Ακολουθεί αληθινός (τηλεφωνικός) διάλογος.
- Και τι πήρες;
- Γαυράκι.
- Ωραιότατα.
- Ναι, ναι. Κι άμα σου πω πόσο το πλήρωσα….
- Ε, τέτοια ώρα τις ρίχνουν κιόλας, έτσι;
- Βέεεεβαια. Πολύ φτηνά τέτοια ώρα, πολύ φτηνά. Εντάξει, τον αφρό τον έχουν ήδη ψωνίσει ο Λαζάρου και οι δικοί του από τις 7:30, αλλά δεν είναι ότι θα πάρεις και σκουπίδια.
- Πόσο τελικά;
- Δύο το κιλό.
- Τι λες τώρα! Ούτε γαύρο δεν παίρνεις τόσο!
- (εχμ, γκουχ, γκουχ) Εμ, τι είπες;
- Λέω, ούτε γαύρο να έπαιρνες.
Πέρασε σχεδόν ένα λεπτό σουρρεαλισμού μέχρι να καταλάβουμε ότι είχε ακούσει “λαυράκι” αντί για “γαυράκι”….
Αρχειοθετήθηκε ως : Γαστρονομικά, Κωμωδίες | 12 σχόλια »
Παρόλο που ο άνδρας της έλειπε συχνά σε επαγγελματικά ταξίδια, μισούσε το να μένει μόνη.
“Βρήκα λύση“, της είπε. “Σου αγόρασα ένα σκύλο Αγίου Βερνάρδου. Το όνομά του είναι Μεγάλη Απροθυμία.”
“Τώρα, όταν θα λείπω μακριά, θα ξέρεις ότι σε αφήνω με Μεγάλη Απροθυμία.”
Του πέταξε την τοστιέρα.
Αρχειοθετήθηκε ως : Σάτιρα, Των γραμμάτων και των τεχνών | 16 σχόλια »
Εξοργισμένοι οπαδοί της ΝΔ παίρνουν το λουτρό τους – απόδειξη, η πληθώρα γαλάζιων μαγιώ και μπλε ομπρέλλων
Σκόρπιες σκέψεις:
Bonus: Μια προσφορά του εντίμου μας βλογ, το βίντεο με το Σαρδάμ του Αιώνα, το βίντεο που όλοι ψάχνατε. Κάλτσα ζεις, εσύ μας οδηγείς!
ΥΓ: Η φωτό είναι από εδώ.
Αρχειοθετήθηκε ως : Πολιτική | 16 σχόλια »
Φτάνει λοιπόν η στιγμή που ο μπλόγκερ νομίζει πως έχει το τέλειο υλικό για ποστ: δύο θέματα, βγαλμένα από προσωπικές εμπειρίες, και διαθέσιμα για συσχετισμό.
Από τη μία πλευρά, έχω απόψε reunion. Θα μαζευτούμε οι συμμαθητές, αφού κλείνουμε 20 χρόνια που βγάλαμε το Λύκειο. Κι ενώ χαζεύω με το μέτρημα των χρόνων, θέλω να ελπίζω ότι θα τους αναγνωρίσω (τους περισσότερους) και θα θυμηθώ και τα ονόματά τους – πράγμα όχι τόσο δεδομένο μετά από τόσο καιρό! Φοβάμαι ότι θα στεκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο και θα μουρμουράμε «Πω – πω, πώς έγινες έτσι!». Αν και ομολογώ ότι για μένα δεν θα το πουν εύκολα: ευτυχώς το πορτραίτο στο πατάρι συνεχίζει να γερνά στην θέση μου…
Από την άλλη, την προηγούμενη Κυριακή ο γιος μου άρχισε να κάνει ποδήλατο χωρίς βοηθητικές. Το εξελικτικό του άλμα με έπιασε απροετοίμαστο: δεν είχα καν λαδώσει τα φρένα, πιστεύοντας ότι θα περάσω το απόγευμα τρέχοντας πίσω από το ποδήλατο και κρατώντας την σέλα με το ένα χέρι (από τα βασικά καθήκοντα ενός πατέρα, σχεδόν εξίσου θεμελιώδες με το να σκοτώνει τα ζουζούνια που θα τύχει να μπουν στο σπίτι αλλά όχι εξίσου κρίσιμο με το να ξέρει να αλλάζει ). Το αποτέλεσμα ήταν το καμάρι μας να φρενάρει κάπως εκκεντρικά: διάλεγε ένα δέντρο που έμοιαζε….μαλακό κι έπεφτε πάνω του.
Τα δύο θέματα είναι εξαιρετικά για να βγουν συμπεράσματα: από τη μια το ορόσημο της εικοσαετίας κι από την άλλη η κατάργηση των βοηθητικών. Θα έπρεπε να τα ανακατέψω μεταξύ τους, να φτιάξω ένα ποστ – πλεξούδα με τα δυο τους και να οδηγήσω τον αναγνώστη στο συμπέρασμα: στη ζωή είμαστε αναγκασμένοι να ξεφορτωνόμαστε όλο και περισσότερες απ’ τις βοηθητικές μας.
Όμως και τα δύο γεγονότα μου φαίνονται πολύ σημαντικά στο μικρόκοσμο της ζωής μου – μου έχουν κάνει μεγαλύτερη εντύπωση απ’ αυτή που χρειάζεται για να βγάλω μελό συμπεράσματα. Άλλωστε, δεν φτάσαμε εδώ που φτάσαμε (πού δηλαδή?) γράφοντας κλισέ για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα (ζώο της Κίνας είναι αυτό).
Ανεξάρτητα από αυτά, αύριο έχω να βιδώσω μια μπασκέτα στον τοίχο. Ο γιόκας μου, εκτός από την απελευθέρωση από τις βοηθητικές, έχει αρχίσει να αγαπά την πορτοκαλιά μπάλα. Εγώ πάλι, τον κοιτάω, μετράω πόσα είναι τα είκοσι χρόνια και αναφωνώ το υπέρτατο γονεϊκό κλισέ: Μα πώς μεγαλώνουν έτσι γρήγορα!
Καλό ΣΚ σε όλες και όλους!
Αρχειοθετήθηκε ως : Ο γιος μου, Προσωπικά | 25 σχόλια »
